Προς απογοητευμένους ...

Όταν ένας από τους μεγαλύτερους τραγικούς μας ποιητές, ο Αισχύλος, έγραφε «Ουκ ανδρών όρκοι πίστης, αλλ’ όρκων ανήρ», δεν είναι δηλαδή οι όρκοι που μας κάνουν να πιστεύουμε σ’ έναν άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που μας κάνει να πιστεύουμε στους όρκους του, δε θα μπορούσε (ίσως) να φαντασθεί την δύναμη και τη διαχρονικότητα αυτής του της φράσης.

Μία από τις κλασικές περιπτώσεις που η φράση αυτή μπορεί άνετα να βρει την «εφαρμογή» της, είναι και η πολιτική κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα.

Με αδιαπραγμάτευτο λοιπόν δεδομένο ότι σε μία δημοκρατία, μία εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση καλείται να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του λαού που την εξέλεξε, ας αναλογισθεί ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς που σήμερα νιώθουμε (δικαιολογημένα) απογοητευμένοι, σε ποια άλλη κυβέρνηση, ποιας άλλης οποιασδήποτε μορφής και σύνθεσης, θα εμπιστευόμασταν τις τύχες των παιδιών μας.

Ίσως κάποιοι σκεφθούν πως σκοπός αυτού του μικρού κειμένου είναι το «να χρυσώσει το χάπι».

Κάθε άλλο.

Νιώθω το ίδιο με όλους και όλες.

Καταφέρνω όμως ακόμη να διατηρώ μέσα μου το δικαίωμα στην ελπίδα ότι εκείνοι που επέλεξα να εμπιστευθώ, όχι απλώς δεν είναι ίδιοι, αλλά είναι απείρως πιστότεροι των προηγουμένων.

Λίγο πριν ... λίγο μετά

Κι ενώ οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης που πρόκειται να κατατεθούν προς συζήτηση, οριστικοποιούνται και μία πιθανή συμφωνία φαίνεται να είναι απόλυτα εφικτή, θα πρέπει ίσως να έχουμε στο μυαλό μας εάν υπήρχε περίπτωση μια άλλη κυβέρνηση :

α) να διαπραγματευόταν (και να πετύχαινε) την παραδοχή σε επίπεδο θεσμών, της συζήτησης για την πραγματική αναδιάρθρωση-απομείωση του δημόσιου χρέους ;

β) να συγκροτούσε διεθνή επιτροπή για το λογιστικό έλεγχο του χρέους, η οποία μάλιστα έχει ήδη καταλήξει στα πρωταρχικά της συμπεράσματα ;

γ) να συγκροτούσε εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση του τρόπου που η χώρα μας μπήκε (οδηγήθηκε) στα μνημόνια, με σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας και την απονομή δικαιοσύνης ;

δ) να έχει στείλει ήδη πληθώρα περιπτώσεων διασπάθισης του δημοσίου χρήματος αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στις εισαγγελικές αρχές ;

ε) να έχει την πραγματική θέληση για την πάταξη της φοροδιαφυγής, το «κυνήγι» των λαθρεμπόρων και την αποστολή στη δικαιοσύνη όσων, διαπλεκόμενοι με την κρατική εξουσία, απομυζούσαν για χρόνια πολύτιμους πόρους από το ελληνικό δημόσιο ;

στ) να διαθέτει την ακλόνητη πίστη για την διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων-επανορθώσεων ;

Υπάρχει άραγε περίπτωση μία άλλη ελληνική κυβέρνηση να είχε την πραγματική εντολή και αδιαπραγμάτευτη πίστη, για να βάλει τέλος σ’ ένα φαύλο πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα που, δομημένο χρόνια τώρα στη μίζα και την διαπλοκή, ζούσε σε βάρος της χώρας και φέρει ακέραια την ευθύνη για τη σημερινή οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων ;

Δημοψήφισμα λοιπόν

Το ακούγαμε, ξέραμε ότι υπήρχε, μαθαίναμε πως γινόταν -και γίνεται- σε άλλες δημοκρατικές χώρες, έπρεπε όμως να περάσουν σχεδόν δύο γενιές Ελλήνων για να το «ξαναζήσει» η χώρα μας.

Και τώρα ;

Κατ’ αρχήν, θα μπορούσε ίσως κανείς να υποθέσει ότι, με δεδομένη την εξαγγελία της κυβέρνησης πως η ανακοίνωση της διεξαγωγής του εντάσσεται στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης με τους «εταίρους» και δανειστές μας, υπάρχει αιωρούμενο το ερώτημα της πιθανότητας, τελικά να μην διεξαχθεί (!)

Όπως κι αν έχει, στην εβδομάδα που μεσολαβεί θα πρέπει ίσως να συζητηθούν κάποια ζητήματα που είναι πιθανό να βοηθήσουν ώστε να κατανοήσουμε το βασικό ερώτημα του «γιατί φθάσαμε εδώ ;»

Θεωρώ προσωπικά δεδομένο ότι, μετά την (με τα όποια προβλήματά της) συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου, παρά τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης, ακόμη και με την παρουσίαση προτάσεων που -το λιγότερο- απείχαν από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, με σκοπό την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας που θα έδινε πραγματικές προοπτικές στην Ελλάδα για την έξοδο από την εξαετή οικονομική κρίση, μέσω ενός προσεκτικά σχεδιασμένου προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, σε απόλυτο και ταυτόχρονο συνδυασμό με ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα ενδυνάμωνε το ΑΕΠ της χώρας και την παράλληλη αναδιάρθρωση-απομείωση του δημοσίου χρέους, οι συνομιλητές μας επέλεξαν μία παρελκυστική τακτική. Στόχος τους, το άσκοπο ξόδεμα του χρόνου των τεσσάρων μηνών που παρείχε η συμφωνία του Φεβρουαρίου, ώστε η ελληνική αντιπροσωπεία να αναγκαστεί, είτε να υπογράψει ότι της πρόσφεραν, είτε να επιμείνει στις διαπραγματεύσεις με τον υπαρκτό κίνδυνο της οικονομικής ασφυξίας της χώρας.

Ας θυμηθεί λοιπόν ο καθένας, με βάση τόσο επίσημες ανακοινώσεις, όσο και δημοσιεύματα, το πόσες φορές στην διάρκεια αυτών των μηνών φτάσαμε τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά από μία τελική συμφωνία.

Ότι συμφωνούνταν στα τεχνικά κλιμάκια και το γκρουπ των Βρυξελλών, ανατρέπονταν από τις αποφάσεις του Eurogroup ή του ΔΝΤ, και τούμπαλιν !

Ακόμη και όταν η Ελλάδα με ένα κείμενο 47 σελίδων, πρότεινε ένα βαρύ πρόγραμμα μέτρων ύψους 8 περίπου δις ευρώ, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση απειλώντας τη συνοχή της, ενώ έγινε κατ’ αρχήν δεκτό από τους συνομιλητές μας, στη συνέχεια απορρίφθηκε με την παρουσίαση από πλευράς τους (με το σκεπτικό μάλιστα του «take it or leave it» ή του περιβόητου και απόλυτα εθνικά μειωτικού «the game is over» του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Τουσκ), του κειμένου που καλούμαστε πλέον εμείς, ως κυρίαρχος λαός, ν’ αποφασίσουμε εάν θα δεχθούμε ή όχι.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσω ότι, κατά τη γνώμη μου, τίποτε δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η πρόταση αυτή των 47 σελίδων, να εμπεριείχε το ρίσκο ενός τακτικού ελιγμού της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, η οποία αντιλαμβανόμενη πλέον πλήρως την τακτική των δανειστών μας να ξοδεύουν άσκοπα το χρόνο, παρουσίασε το κείμενο αυτό γνωρίζοντας ότι ΔΕΝ πρόκειται να γίνει δεκτό, με σκοπό την πλήρη αποκάλυψη των προθέσεων τους.

Την υπογραφή δηλαδή μέσω της απειλής της οικονομικής ασφυξίας, ενός δικού τους αποκλειστικά προγράμματος που, είτε θα συνέχιζε την οικονομική (και ίσως όχι μόνο) υποδούλωση της χώρας στα κελεύσματα των οικονομικών (ντόπιων και όχι) ολιγαρχών, είτε θα εξαναγκαζόταν στην παραίτηση με σκοπό τη διεξαγωγή εκλογών ή την  δημιουργία μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», όπως την ονειρεύονται οι εδώ υποστηρικτές των απόψεών τους.

Η επιλογή, κατά συνέπεια, της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, αποτελούσε πλέον μονόδρομο.

Πρωταρχικός σκοπός του, η ανανέωση και (ει δυνατόν) η ενίσχυση των προθέσεων της λαϊκής βούλησης υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης και ουσιαστικά η ανανέωση και ενδυνάμωση της εντολής που πήρε στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου, στο πιο κρίσιμο και οριακό μάλιστα σημείο των διαπραγματεύσεων.

Θεωρώ σχεδόν δεδομένο ότι οι πιέσεις, στον οικονομικό κυρίως τομέα, θα συνεχισθούν και μάλιστα εντεινόμενες την εβδομάδα πριν την Κυριακή του δημοψηφίσματος.

Δε λείπουν ήδη τα επιχειρήματα πως το πραγματικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος, είναι το εάν η Ελλάδα θα παραμείνει ή όχι στην Ευρωζώνη, με το γνωστό κάθε φορά ψευδοδίλημμα «ευρώ ή δραχμή».

Ξεχνούν ίσως οι διαρκείς εμπνευστές του, ότι απευθύνονται πλέον σε έναν λαό μεταξύ των οποίων 6,3 εκατομμύρια πολίτες να βρίσκονται στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Με άλλα λόγια, πολύ απλά δεν έχουν τίποτε να χάσουν.

Μπορούν όμως (σκέφτονται) να τρομοκρατηθούν. Πως ;

Με τη γνωστή (πχ) τακτική, της παρουσίασης από τα κεντρικά ΜΜΕ εικόνων με «ουρές στα ΑΤΜs» των τραπεζών, και ίσως στην διάρκεια της εβδομάδας, ακόμη και ανάλογων περιπτώσεων σε super markets ή όπου αλλού.

Τέτοιες εικόνες, ίσως και να συμβαίνουν. Άλλωστε, οι επαναλαμβανόμενες εδώ και ημέρες δηλώσεις από κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης για ενδεχόμενο κλείσιμο των τραπεζών (χωρίς καμία συνέπεια για τους ίδιους), είναι πιθανό να πέτυχαν το σκοπό τους. Διαμόρφωσαν το κατάλληλο κλίμα φόβου σε όσους έχουν ακόμη κάποια μετρητά στις τράπεζες, ώστε το διάγγελμα του πρωθυπουργού το βράδυ της Παρασκευής για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, να έπαιξε τελικά ελάχιστο ρόλο.

Το γεγονός όμως ότι βρισκόμαστε στα τέλη του μήνα και κατά συνέπεια η προσέλευση των πολιτών στις τράπεζες και τα super markets τις επόμενες μέρες, είναι απείρως πιο πιθανό να αφορά την επιθυμία τους για την ανάληψη του μισθού ή της σύνταξής τους (όπως ΚΑΘΕ μήνα συμβαίνει και είμαι σίγουρος ότι το έχουμε όλοι μας δει) και στη συνέχεια η απαραίτητη αγορά των τροφίμων (ή ότι άλλο) του μήνα, είναι κάτι που μάλλον δε θ’ ακούσετε να αναφέρεται από τα ίδια ΜΜΕ που προβάλλουν αυτές τις εικόνες. Άλλωστε, και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, προσωπικά δεν έχω δει κανένα να «διακινδυνεύει» να πάρει μία δήλωση από τους πολίτες αυτούς. 

Κάτι που, είμαι σίγουρος πως, έχετε δει να συμβαίνει κατά κόρον σε ανάλογες περιπτώσεις.

Διαχωρίζοντας λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα (μέχρι στιγμής) του καθενός, η ελληνική κυβέρνηση «ποντάρει» στην πρόσφατη λαϊκή εντολή του Ιανουαρίου επιδιώκοντας την ανανέωσή της, προβάλλοντας κυρίως την προσπάθεια για συμβιβασμό με τους δανειστές μας κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι παράγοντες δε της αντιπολίτευσης (εξαιρουμένου του ΚΚΕ) ποντάρουν στο φόβο, με την «κρυφή» ελπίδα πως η κυβέρνηση θα εξαναγκασθεί σε παραίτηση.

Εν κατακλείδι, με την προϋπόθεση ότι θα φθάσουμε στην Κυριακή της 5^ης Ιουλίου χωρίς να έχει δραματικά αλλάξει κάτι (θετικά ή αρνητικά), βασική προϋπόθεση και πρωταρχικός παράγοντας για την ομαλή -και σωστή- διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, μιας από τις πιο κορυφαίες στιγμές της δημοκρατίας, είναι η σωστή και χωρίς ακραία ρητορική πληροφόρηση των ψηφοφόρων, τόσο για το ίδιο το ερώτημα που πρόκειται να τεθεί, όσο και για το ποια πρόκειται να είναι τα αποτελέσματα σε οποιαδήποτε από τις δύο επιλογές τους.

Είναι μια επιλογή που σπάνια (μέχρι σήμερα) μας δινόταν. Εμείς, όλοι και όλες, μαζικά και ειρηνικά, μπορούμε να δώσουμε μία ηχηρή και χωρίς αμφισβητήσεις απάντηση.

Ναι ή όχι στη συνέχιση των πολιτικών που εφαρμόζονταν τα πέντε τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ; 

Για τον Φώτη …

Γνωριστήκαμε για πρώτη φορά, έτσι τά ‘φερε η τύχη, τις πρώτες μέρες του Μάρτη το 2012. Κάποιοι λίγοι, πιο τυχεροί από εμένα, τον γνώριζαν αρκετά χρόνια πριν.

Ψηλός, δυο μέτρα, ευθυτενής, με μια περίεργη και συνάμα αξιοπρόσεκτη σιγουριά στο βάδισμά του, σε κοίταζε κατευθείαν στα μάτια με το χέρι προτεταμένο, έτοιμο για ένα χαιρετισμό θερμό, βαθύ, σαν το χαμόγελο που έβλεπες στο πρόσωπό του.

Ο Φώτης.

Τότε, στις αρχές του 2012, μια χούφτα άνθρωποι που μας ένωσε ένα κάλεσμα, μια «φωνή» που «ζούσε» μέσα μας και βρήκε τον αέρα που χρειαζόταν ν’ ακουστεί, μέσ’ από ένα νέο πολιτικό φορέα που εκείνες τις μέρες προσπαθούσε να βρει τα πατήματά του.

Ο Φώτης κι εμείς, ο ΦΩΤΗΣ κι εμείς, βήμα-βήμα, στήναμε την πρώτη -και εντελώς άτυπη- Συντονιστική της Καβάλας.

Μα πάν’ απ’ όλα, χωρίς να το γνωρίζουμε, βάζαμε τα θεμέλια μιας ισχυρής φιλίας.

 Όχι …, δεν είναι αρκετό, δεν ήμασταν ΑΠΛΑ φίλοι …

Μαζί κοιτάζαμε, μαζί αναπνέαμε, μαζί μιλούσαμε, οσφραινόμασταν, ακουμπούσαμε κι ακούγαμε τον κόσμο. Μοιραζόμασταν τα κομμάτια μιας κοινής ψυχής.

Μας άκουγε όλους, όλους … κι υπερασπιζόταν με πάθος τη γνώμη του. Μ’ εκείνο το απαράμιλλα υψηλό αίσθημα δικαίου, που τόσο σπάνια συναντά πλέον κανείς. Χαμήλωνε το κεφάλι κι έπνιγε πολλές φορές την απογοήτευσή του, όταν αισθανόταν πως κάναμε λάθη, όταν καταλάβαινε πως δεν μπορούσε να λύσει άμεσα κάποιο ζήτημα.

Μαλώναμε και μονοιάζαμε συχνά. Πώς αλλιώς μπορείς να επιβεβαιώσεις το αμέριστο ενδιαφέρον και σεβασμό σου για τον άλλον, αν δε διαφωνήσεις μαζί του ;

Σα ν’ ακούω ακόμη εκείνο το «παχύ» του “Ρ”. «Ρρε συ Γιώργο, θα με τρελάνεις ;!», «Όχι ρε Φώτη, αλλά …», συνηθισμένες εκφράσεις στην κουβέντα, για να καταλήξουμε σχεδόν πάντα σ’ ένα κοινό συμπέρασμα. Ταυτίζαμε τις απόψεις μας, καταφέρναμε να βρούμε αυτό που μας ενώνει, ακόμη κι όταν κάτι τέτοιο έμοιαζε περίπου αδύνατο.

Τον τελευταίο καιρό, με την ιδιότητα του Περιφερειάρχη Οργανωτικού του κινήματος, «όργωνε» και τους πέντε Νομούς της Περιφέρειας. Ανήσυχος και πάντα σε κίνηση. Σ’ αυτόν οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος (εάν όχι ολοκληρωτικά) η δημιουργία του συνδυασμού «Μακεδονία-Θράκη-Ελλάδα μας» με επικεφαλής τον Τ. Κουίκ.

Δεν έμενε και πολύ καιρός για συζητήσεις. Πάντα όμως η «παρουσία» του ήταν αισθητή. Σε κάθε σκέψη, κάθε απόφαση που έπρεπε να πάρουμε. «Ο Φώτης τι λέει ;», μόνιμο σχεδόν το ερώτημα. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που, με μία απίστευτη ευρύτητα πνεύματος, έβρισκε κάτι που είχαμε παραλείψει να σκεφτούμε.

Μοναδική μου ελπίδα σήμερα, να γνώριζε το πόσο τον εκτιμούσα. Το πόσο βαθιά έχει επηρεάσει τη ζωή μου.

Φίλε, αδερφέ, δάσκαλε των πρώτων μου βημάτων στο δημόσιο βίο, το πρόσωπό σου θα βρίσκεται πάντα χαραγμένο στα πιο καλά φυλαγμένα «δωμάτια» του μυαλού μου.

Αέναη μέσα μου η μνήμη σου Φώτη

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ κας ΜΑΤΑΜΑΔΙΩΤΗ ΕΡΙΦΥΛΗΣ από ΚΑΒΑΛΑ

Κατόπιν ενημέρωσης από τον πολιτευτή Καβάλας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κ. Γ. Τσακίρη, ο βουλευτής Αχαΐας του κινήματος κ. Ν. Νικολόπουλος κατέθεσε την ακόλουθη ερώτηση

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Θέμα: «Άνευ λόγου διακοπή και απαίτηση επιστροφής καταβεβλημένων ποσών έναντι σύνταξης από το Ελληνικό Δημόσιο εις βάρος θυγατέρας αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και του '40»

Ιστορία καθημερινής τρέλας από εκείνες, που ούτε τα πιο ευφάνταστα σενάρια των μνημονιακών νομοθετών, στην προσπάθεια τους να πετσοκόψουν δαπάνες, μπορεί άνετα να χαρακτηρισθεί η περίπτωση της κας Ματαμαδιωτη Εριφύλης, του Αποστόλου, από την Καβάλα.

Η ίδια, με την «7758/2002» πράξη του υπουργείου Οικονομικών και σύμφωνα με τις διατάξεις απονομής Συντάξεων Εθνικής Αντίστασης, ελάμβανε, από τα τέλη του 2013, τιμητική σύνταξη ύψους 66,51€, ως διαζευγμένη θυγατέρα, του αποβιώσαντος Ματαμαδιωτη Αποστόλου, του Νικολάου. Ο τελευταίος, ήταν όχι μόνον αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης αλλά και πολεμιστής του '40 στα βουνά της Πίνδου, με τραυματισμούς σε κεφάλι και πόδι. Επίσης με την απόφαση «0103499/2005», η εν λόγω ελάμβανε κανονική σύνταξη ανασφάλιστου υπερήλικα από τον ΟΓΑ, ύψους (περίπου) 330€.

Ο προσωπικός και οικογενειακός Γολγοθάς της κας Ματαμαδιωτη, ξεκινά με την ψήφιση του μνημονιακού νόμου 4093/2012, σύμφωνα με τις διατάξεις του οποίου, θεσπίσθηκαν νέες προϋποθέσεις για τη χορήγηση της σχετικής παροχής σε ανασφάλιστο υπερήλικα, ενώ με τις ίδιες προϋποθέσεις επανακρίθηκαν, όπως ορίζει ο νόμος, από 1/1/2013 και όσοι ήδη είχαν καταστεί συνταξιούχοι.

Επειδή, λοιπόν, για τη συνέχιση της σχετικής συνταξιοδότησης η ως άνω κυρία, ως ανασφάλιστη υπερήλικας από τον ΟΓΑ, έπρεπε, εκτός των άλλων, να μην λαμβάνει ή να μη δικαιούται σύνταξη από οποιοδήποτε φορέα κοινωνικής ασφάλισης ή το Δημόσιο, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ανεξαρτήτως ποσού, εκλήφθηκε από το ελληνικό Δημόσιο, πως η τιμητική σύνταξη των 66,51€ το μήνα επαρκούσε (προφανώς) για την διαβίωση της και κατά συνέπεια, διεκόπη εντός του 2013 η σύνταξη των 330€ περίπου του ΟΓΑ !

Εν μέσω ενός κυκεώνα προσπαθειών, τόσο της ίδιας, όσο και των τέκνων της, κατ’ αρχήν, να μάθουν για ποιο λόγο είχε διακοπεί η σύνταξη του ΟΓΑ, γεγονός που καταδίκασε, τόσο την ίδια, όσο και την μακροχρόνια άνεργη θυγατέρα της Αρχοντία, που ζει μαζί της, να ζουν με την τιμητική σύνταξη των 66,51€ το μήνα, τους συστήθηκε από την Περιφερειακή Δ/νση ΟΓΑ στην ΑΜΘ να αιτηθούν την ...διακοπή της τιμητικής ως άνω σύνταξης, ώστε ο ΟΓΑ να επανεξετάσει την επαναφορά της σύνταξης των 330€ υπέρ της ανασφάλιστης υπερήλικης.

Παρά τούτα, το Φεβρουάριο του 2014, η κα Ματαμαδιώτη Εριφύλη και σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.2320/1995 και του Π.Δ.169/2007, που προβλέπουν παραίτηση από το δικαίωμα της τιμητικής σύνταξης Αγωνιστή Εθνικής Αντίστασης (την οποία ποτέ δεν αιτήθηκε, αλλά της χορηγήθηκε ως τέτοια) μόνο κατόπιν αμετάκλητης αίτησης του δικαιούχου, αιτήθηκε η εν λόγω την παραίτησή της από αυτή τη σύνταξη, από 1/1/2013.

Στις 30/5/2014, το υπουργείο Οικονομικών, με την υπ. Αρ. 23379/2014 πράξη, κάνει δεκτό το αίτημα της και διακόπτει την τιμητική σύνταξη.

Αποτέλεσμα της παραπάνω παραίτησης από το προαναφερόμενο συνταξιοδοτικό δικαίωμα, ήταν, όχι μόνο η μέχρι σήμερα ΜΗ επανεξέταση του αιτήματος της κας Ματαμαδιώτη από τον ΟΓΑ νια την επαναφορά της κύριας σύνταξης της, ως ανασφάλιστης υπερήλικης, αλλά και η από 30/5/2014 (την ίδια μέρα, δηλαδή, με την πράξη που έκανε δεκτή την παραίτηση της από την τιμητική σύνταξη) ταυτόχρονη απόφαση του ίδιου υπουργείου νια την ...επιστροφή στο Δημόσιο Ταμείο (στον ΚΑΕ 3241 ) του ποσού των 1.197,18€, το οποίο αφορά στις συντάξεις που δήθεν η εν λόγω έλαβε ...αχρεώστητα, από 1/1/2013 έως 30/6/2014, προειδοποιώντας την, μάλιστα, ότι εάν κάτι τέτοιο δεν γίνει, ...«το υπουργείο θα προβεί σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για την προάσπιση του Δημοσίου συμφέροντος».

Ζητά, δηλαδή, εν ολίγοις, το Ελληνικό Δημόσιο από μία πολίτη 74 ήδη ετών, θυγατέρα πολυτραυματία πολεμιστή του '40 και αγωνιστή Εθνικής Αντίστασης, εις βάρος της οποίας διεκόπη με τον πιο ανάλγητο τρόπο η σύνταξη ανασφάλιστης υπερήλικης, να ...επιστρέψει και χρήματα στο Δημόσιο (!) λόγω αναδρομικότητας, τα οποία, κιόλας, ως φαίνεται, δεν έχει καν εισπράξει !!

Επειδή πρέπει να σημειωθεί, ότι το ως άνω ποσό των 1.197,18€, από 5/2/2015, έχει ήδη βεβαιωθεί προς είσπραξη στην ΔΟΥ Καβάλας εις βάρος της ως άνω αναξιοπαθούσας !

Επειδή πρέπει να σημειωθεί, ότι ήδη από τα 2013, η κα Ματαμαδιώτη Εριφύλη είναι καρκινοπαθής, με συνεχιζόμενες θεραπείες στο Θεαγένειο, ενώ για το λόγο αυτό χρήζει ειδικής διατροφής (τον τελευταίο καιρό έχει εντοπισθεί μετάσταση στους πνεύμονες), ενώ από τον Οκτώβριο του 2014, ως συνέπεια, τόσο της περιπέτειας της υγείας της με τον καρκίνο, αλλά και της καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής που της έχει επιφέρει τόσα δεινά, πάσχει από καταθλιπτικά επεισόδια, τα οποία την καταστούν ανίκανη να επιμεληθεί της υγείας της και του εαυτού της γενικά.

Επειδή η εν λόγω αναξιοπαθούσα συμπολίτης μας έχει καθημερινή ανάγκη συμπαράστασης και φροντίδας ετέρου προσώπου.

Κατόπιν των ανωτέρω, ερωτάσθε :

1. Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η εξέταση της επανέναρξης καταβολής από τον ΟΓΑ των συντάξεων ανασφάλιστων υπερηλίκων και σε ποιες ΑΜΕΣΕΣ ενέργειες προτίθεσθε να προβείτε, προκειμένου για την αίσια λήξη του ως άνω τραγικού ζητήματος ;
2. Προτίθεσθε να διαγράψετε την πέρα από κάθε λογική κοινωνικής δικαιοσύνης απαίτηση πληρωμής από την ως άνω, κα Ματαμαδιώτη, του ποσού των 1.197,18€, που έχουν βεβαιωθεί προς είσπραξη στην ΔΟΥ Καβάλας, χρήματα, μάλιστα, τα οποία η εν λόγω ποτέ δεν εισέπραξε στο σύνολό τους ;
3. Με βάση την πρόσφατη αποκάλυψη σε τηλεοπτικό σταθμό του αντιπροέδρου της Βουλής και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλέξη Μητρόπουλου, περί του ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε αντισυνταγματικές όλες τις μειώσεις συντάξεων, και με δεδομένη την Απόφαση για τους συνταξιούχους του Δημοσίου (ένστολους, δικαστές και γιατρούς του ΕΣΥ) που είχε πάρει το Ελεγκτικό Συνέδριο, με βάση την οποία άρχισαν ήδη να καταβάλλονται αναδρομικά οι σχετικές συντάξεις, μήπως εξετάζεται το ενδεχόμενο εφαρμογής μιας αναδρομικής επανόρθωσης και στην κατηγορία συνταξιούχων, που περιλαμβάνει την αναφερόμενη στην παρούσα, κυρία Ματαμαδιώτη ;