Το Ελληνικό δημόσιο και οι ... χορηγοί του

Συνηθισμένοι ίσως από το τελευταίο (και ευρύτερα γνωστό) “κρούσμα” περί … χορηγιών με στόχο τη μείωση των εξόδων από πλευράς του Δημοσίου, όπως αυτό της χορηγίας του καυσίμου από γνωστό όμιλο εταιριών επώνυμου επιχειρηματία, για τα άρματα μάχης και του αεροσκάφους που έλαβαν μέρος στην παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου 2013 στη Θεσσαλονίκη, η … ιδέα βρίσκει πλέον εφαρμογή και στα πλαίσια της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη χώρα μας.

Ποιο το κακό, θα μου πείτε ;

Κανένα, θα μπορούσα να απαντήσω, εάν η έννοια της χορηγίας είχε τη σημασία και την εφαρμογή που της έδιναν οι πρώτοι που την εφάρμοσαν.

Η χορηγία είναι ένας σημαντικός κοινωνικός και πολιτιστικός θεσμός που γεννήθηκε και άνθισε στην Αρχαία Ελλάδα (Κουτούπης Θ., 2005: 14). Αναπτύχθηκε ως θεσμός στην Αρχαία Αθήνα τον 6^ο και 5^ο πχ αιώνα και οφείλουμε να τονίσουμε πως ήταν υποχρεωτική ( Γλύτση & Κορρές, 2002:100).

Το ζήτημα είναι ότι, ενώ στην αρχαία χορηγία διατηρήθηκε το καθήκον του χορηγού, στο δυτικό κόσμο αναπτύχθηκε το ανταποδοτικό sponsoring.

Κατά τον Θ. Κουτούπη¹ «χορηγία κοινωνική-πολιτιστική είναι η χρηματοδότηση και στήριξη κρατικών και μη κερδοσκοπικών οργανισμών ή/και δραστηριοτήτων πολιτιστικού περιεχομένου, από ιδιωτικές επιχειρήσεις, εφ’ όσον εμπεριέχει μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό στον δημόσιο-κοινωνικό τομέα και με αποκλειστικό αντιστάθμισμα των χορηγών, την πίστωσή τους από την κοινωνία με την ευποιία τους».

Σύμφωνα, δηλαδή, με τον Θ. Κουτούπη, το μοναδικό όφελος ενός επιχειρηματία από την ανάμειξή του σε μια χορηγική συνεργασία, είναι η πίστωσή του με κοινωνική ευποιία, δηλαδή η ηθική επιβράβευση που απορρέει από αυτήν τη γενναιόδωρη πράξη του.

Η εμπορική χορηγία (sponsoring) από την άλλη, αφορά σε χρηματοδότηση με αντιπαροχή προβολής-διαφήμισης (Κουτούπης Θ.: 2005:28) και εδώ απουσιάζει ο απώτερος σκοπός αναγνώρισης-εκτίμησης του χορηγού από την κοινωνία και τους πολίτες (κοινωνική ευποιία).

Κατά την Σινανιώτη² επίσης, ορίζεται ότι το sponsoring δεν αποτελεί απλώς χορηγία, όπως είναι η δωρεοδοτική (χαριστική). Είναι μορφή οικονομικής συναλλαγής (οικονομικό σύμφωνο), από την οποία προκύπτουν οφέλη και για τις δύο αντισυμβαλλόμενες πλευρές. Από τη μία πλευρά ο χορηγούμενος με την οικονομική χρηματοδότηση επιτυγχάνει πιο εύκολα τους στόχους του, από την άλλη ο χορηγός, μέσα από την διαχείριση των προσφερόμενων οικονομικών πόρων εξασφαλίζει την προβολή του» (Σινανιώτη Αρ.: 2002:18)

Κατόπιν των ανωτέρω λοιπόν, πώς θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την ενέργεια του υπουργείου Εξωτερικών, να υπογράψει στις 18 Φεβρουαρίου, Σύμβαση Χορηγίας με γνωστή, συστημική τράπεζα για τις ανάγκες της Ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, παρά μόνο ως «μία μορφή οικονομικής συναλλαγής» ;

Και μπορεί στις χορηγίες αυτές να μην υπάρχει η απευθείας «οικονομική χρηματοδότηση» του χορηγουμένου, πώς όμως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι στο άρθρο 2 της Σύμβασης με τίτλο «Υποχρεώσεις του υπουργείου – Το δικαίωμα του χορηγού για διαφήμιση», αναγράφεται επακριβώς ότι θα επιτραπεί στον χορηγό :

Α) η χρήση του όρου «Μέγας Χορηγός Ελληνικής Προεδρίας Συμβουλίου ΕΕ» στο πλαίσιο ιδιωτικής προώθησης του χορηγού και της ευρύτερης στρατηγικής marketing αυτού, μέχρι και την 31^η Αυγούστου 2014 (ακόμη και τρεις μήνες δηλαδή μετά τη λήξη της Ελληνικής προεδρίας) ;

Β) η εξασφάλιση και χρήση του λογότυπου της Ελληνικής Προεδρίας για σκοπούς ιδιωτικής προώθησης του χορηγού στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής marketing αυτού, μέχρι και την 31^η Αυγούστου 2014, του οποίου, νόμιμος κάτοχος ή/και χρήστης ή/και δικαιούχος είναι το υπουργείο με δικαίωμα περαιτέρω παραχώρησης άδειας χρήσης, με εξαίρεση την προώθηση σε τηλεοπτικά Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, για την οποία η χρήση του λογότυπου περιορίζεται μέχρι και την ημερομηνία λήξης της προεδρίας ;

Συμπληρωματικά να αναφέρουμε ότι στις 19 Δεκεμβρίου του 2013, παρόμοιου τύπου Σύμβαση, έχει γίνει με κορυφαία και στη χώρα μας εταιρία εμφιαλώσεως. Την ίδια εταιρία που κλείνει εργοστάσια στην Ελλάδα, μεταφέρει δραστηριότητές της στο εξωτερικό και απολύει εκατοντάδες εργαζομένους της.

Όχι όμως με τους ίδιους όρους, μιας και η εν λόγω εταιρία, με βάση τα όσα αναγράφονται στο άρθρο 2 της Σύμβασης, ονομάζεται «Υποστηρικτής Ελληνικής Προεδρίας Συμβουλίου ΕΕ» και της επιτρέπεται η χρήση του όρου αυτού και πάλι στο πλαίσιο ιδιωτικής προώθησης του χορηγού και της ευρύτερης στρατηγικής marketing αυτού, μέχρι και την 31^η Αυγούστου 2014.

Και για τις δύο περιπτώσεις δε, είναι πραγματικά άξιο απορίας πώς το Ελληνικό Δημόσιο, και ειδικότερα το υπουργείο Εξωτερικών, αξιολογεί το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών των χορηγών, σε σχέση με τις υποχρεώσεις του και –κατ’ επέκταση –  τα δικαιώματα που αποκτούν οι χορηγοί, ώστε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, όπως χαρακτηριστικά αναγράφεται και στις δύο Συμβάσεις, «το υπουργείο θα επιτρέψει καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου χορηγίας, τη διακριτική διαφήμιση του χορηγού, η οποία ως προς το κόστος της για το υπουργείο υπολείπεται σαφώς της παροχής του χορηγού» !!

Άρα, μπορεί να μην υπάρχει η απευθείας «οικονομική χρηματοδότηση» των χορηγών προς τους χορηγουμένους, ένα από τα κριτήρια όμως της επιλογής, είναι καθαρά οικονομικό !

Θα ήταν χρήσιμο φυσικά να ερωτηθούν και κάποιοι ειδικοί του χώρου, το πώς η παραχώρηση κάποιων χιλιάδων φιαλών (ή ότι άλλο) νερού ή η κάλυψη του κόστους γευμάτων, δείπνων, κρασιών, αναμνηστικών δώρων κλπ, για την κάλυψη αναγκών κατά τη διάρκεια της Ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, μπορούν να συγκριθούν με την εξάμηνη ή εννεάμηνη διαφήμιση των χορηγών, όταν αυτή η ιδιωτική προώθηση του χορηγού εντάσσεται μάλιστα στην ευρύτερη στρατηγική marketing του ίδιου, σε άμεση μάλιστα σχέση με το Ελληνικό Δημόσιο σε μία από τις κορυφαίες στιγμές της λειτουργίας του, όπως αυτή της ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ.

Πόσο αλήθεια και με ποιο τρόπο κοστολογείται το γεγονός της προεδρίας και όχι οι ανάγκες της σε είδη και παροχές ;

Ψιλά γράμματα, θα πουν κάποιοι …

¹ Ο Θαλής Κουτούπης είναι Σύμβουλος Επικοινωνίας – Συγγραφέας. Θεωρείται ξεχωριστή προσωπικότητα στον χώρο της επικοινωνίας.

² Η Αριστέα Σινανιώτη είναι Καθηγήτρια Εμπορικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Αντιστοιχίες και αντιπαραβολές (με αφορμή ένα τραγικό συμβάν)

Η τραγικότητα της είδησης, φέρνει στο νου αντιστοιχίες και αντιπαραβολές.

«Στην προσπάθειά του να αποφύγει τον ελεγκτή εισιτηρίου σε τρόλεϊ, ένας 18χρονος στο Περιστέρι έχασε την ζωή του, ανοίγοντας την πόρτα και χτυπώντας το κεφάλι του. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι τότε ο νεαρός πάτησε το μπουτόν κινδύνου, άνοιξε την πόρτα και στην προσπάθειά του να διαφύγει πήδηξε έξω από το όχημα με αποτέλεσμα να χτυπήσει σοβαρά στο κεφάλι του και μεταφέρθηκε σοβαρά  τραυματισμένος αρχικά στο νοσοκομείο Αγία Όλγα και στη συνέχεια στο Γενικό Κρατικό Αθηνών όπου τα ξημερώματα άφησε τη τελευταία του πνοή.»

Πόσα αλήθεια κοινά σημεία μπορεί να βρει κανείς :

•         Με τις πιεστικές απαιτήσεις των τραπεζών από ανέργους και φτωχούς συμπολίτες μας για την εξόφληση των δόσεων των δανείων τους, υπό την απειλή της κατάσχεσης ;

•        Με τις επίσης πιεστικές πρακτικές των ΔΟΥ και (πρόσφατα) των ασφαλιστικών ταμείων , σε ιδιώτες και επαγγελματίες, τους ίδιους σε πολλές περιπτώσεις με τους παραπάνω, για την εξόφληση των υπέρογκων φορολογικών (ή ασφαλιστικών) τους υποχρεώσεων, με την ίδια απειλή ;

Και πόσα άλλα παραδείγματα, με τις ίδιες (σε αρκετές περιπτώσεις) συνέπειες  …

Πόσους αυτόχειρες, πόσους ψυχικά και σωματικά κατεστραμμένους μπορούμε ακόμη να αντέξουμε ;

Κι όσο εμείς -όλοι- δεν αντιδράσουμε, ενωμένοι, μαζικά και καθημερινά, είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βρεθούμε στην ίδια ακριβώς θέση μ’ εκείνους προς τους οποίους σήμερα, έχουμε μόνο ν’ απευθύνουμε ένα ολίγιστο «κρίμα» …

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΛΑΘΟΣ !

Μας προέκυψε νέο παραμύθι …

Λάθος έκανε το ΔΝΤ, σύμφωνα με την τελευταία και «αποκαλυπτική» του έκθεση, όσον αφορά τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων έδωσε την συγκατάθεσή του, ενεπλάκη δε και το ίδιο, για την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου και της συνακόλουθης δανειακής σύμβασης, με σκοπό τη διάσωση της Ελληνικής Οικονομίας.

Τι λέτε ;!

Ας θυμηθούμε λιγάκι τα γεγονότα με χρονολογική σειρά.

Όταν τον Απρίλιο του 2010 ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωνε από το ακριτικό Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδας στο (νεοδημιούργητο τότε) μηχανισμό στήριξης, τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι δύο δηλαδή από τους τρεις «εταίρους» της έκτοτε αποκαλούμενης «τρόϊκα», γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι Γαλλικές και Γερμανικές κυρίως τράπεζες ήταν απόλυτα εκτεθειμένες λόγω του ότι στα χαρτοφυλάκιά τους περιλαμβάνονταν Ελληνικά ομόλογα, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ (800 δις σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα).

Τον Απρίλιο του 2011, ένα χρόνο μετά την προσφυγή της Ελλάδος στο μηχανισμό στήριξης, στις  παρατηρήσεις του ο κ. Μπλανσάρντ, επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ, που έγιναν στο πλαίσιο της παρουσίασης της έκθεσης με τις προβλέψεις του ΔΝΤ για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας για το 2011, αναφέρθηκε στις προβλέψεις του Ταμείου τόσο για την πορεία του ΑΕΠ της Ελλάδας, όσο και στα ποσοστά ανεργίας στη χώρα.

Olivier Blanchard

Ολοκληρωτική αποτυχία. Έπεσε έξω σε όλα (τα στοιχεία διαθέσιμα σε κάθε ενδιαφερόμενο) !

Από τότε, γνώριζαν το «λάθος».

Τον Ιανουάριο του 2012, ο ίδιος άνθρωπος (ο κ. Ολιβιέ Μπλανσάρντ) μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον εκτίμησε ότι ακόμη και στο 120% του ΑΕΠ το ελληνικό χρέος θα είναι σε υψηλά επίπεδα. Ερωτώμενος δε για το ελληνικό πρόγραμμα αλλαγής ομολόγων, αρνήθηκε να αναφερθεί σε λεπτομέρειες καθώς οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν τότε ακόμη σε εξέλιξη, και αρκέσθηκε να δηλώσει πως το PSI θα πρέπει να διασφαλίσει ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδος θα είναι στο 120% του ΑΕΠ το 2020.

Διασφαλίσθηκε ; Προφανώς όχι, μιας και η ίδια συζήτηση, με τον ίδιο σκοπό (τη βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους δηλαδή στο 120% του ΑΕΠ το 2020) επαναλήφθηκε 11 μήνες μετά, στο Eurogroup του Νοεμβρίου.

Το Νοέμβριο του 2012, μας προκύπτει ο … λάθος δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής !

Τι είναι αυτός ο πολλαπλασιαστής ;

Μεταξύ του 1970 και του 2007, οι ασχολούμενοι με τις οικονομικές προβλέψεις είχαν διαπιστώσει ότι η μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες, ή κατά 1% επιπλέον έσοδα από τη φορολογία, οδηγούσαν, κατά μέσον όρο, σε 0,5% μείωση της ανάπτυξης στις προηγμένες χώρες. Το ονομάζει δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή (fiscal multiplier). 

Εξ αυτού διαμόρφωσαν τον πολλαπλασιαστή 0,5 τον οποίο και χρησιμοποίησαν στις προκαταρκτικές εργασίες τους για τα προγράμματα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Πορτογαλία.

Ο κ. Μπλανσάρ (πάλι), σε ένα κεφάλαιο της έκθεσης, αναγνωρίζει ότι με τις σημερινές συνθήκες, οι πολλαπλασιαστές κινούνται ανάμεσα στο 0,9 έως και το 1,7, ήτοι δύο με τρεις φορές μεγαλύτεροι από το 0,5 !!

Για την κάθε μείωση δηλαδή στις δημόσιες δαπάνες του 1%, η πτώση στην ανάπτυξη δεν θα είναι μισό εκατοστό, αλλά μπορεί να φτάνει ως και το 1.7% του ΑΕΠ. Θα πέφτει δηλαδή το ΑΕΠ περίπου 3 φορές περισσότερο από ότι είχαν προβλέψει !!

Ένα μόλις μήνα μετά,  το Δεκέμβριο του 2012, ο … «αιρετικός» κ. Μπλανσάρντ, αναφέρει : «Εάν το δείτε κατά χώρα, θα καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι τα κράτη που εφαρμόζουν τα πιο δραστικά πλάνα μείωσης του ελλείμματός τους, είναι ταυτοχρόνως αυτά που έχουν τη λιγότερη ανάπτυξη» !!

Καλύτερη «φωτογραφία» της οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία 3 χρόνια μέσω των μνημονίων, στα οποία το ίδιο το ΔΝΤ, του οποίου επικεφαλής οικονομολόγος είναι … ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να είχε πάρει.

Τον Ιανουάριο του 2013, ο κ. Μπλανσάρντ «ξαναχτυπά».

Σε έκθεσή του σχετικά με την πορεία των οικονομιών των χωρών στην Ευρωζώνη, αναφέρει : «Τα προγράμματα λιτότητας που πρότεινε (το ΔΝΤ) κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, είχαν έως και τριπλάσιο κόστος σε επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, από αυτό που είχε εκτιμηθεί αρχικά» !!

Κι ερχόμαστε στον Απρίλιο του τρέχοντος έτους.

Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η οικονομική θεωρία των Ρογκόφ – Ράινχαρτ, οικονομολόγων του Harvard, είχε αναδειχθεί ως το «ευαγγέλιο» των υμνητών των Μνημονίων.

Kenneth Rogoff & Carmen Reinhardt

Ο Κένεθ Ρογκόφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ, κατέληξαν στην έρευνά τους ότι η ανάπτυξη μειώνεται κατά 0,1% σε μέσο όρο όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ. Ερευνητές του University of Massachusetts, Amherst, όμως, δήλωσαν ότι επανέλαβαν το μοντέλο της ανάλυσης, χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και κατέληξαν στο ότι η ανάπτυξη αυξάνεται κατά 2,2% !!

Ψιλά γράμματα θα σκεφθείτε. Το σημαντικό όμως δεν είναι εδώ. Αν και οι Ρογκόφ - Ράινχαρτ, προέβησαν σε επίσημη διόρθωση του περίφημου «λάθους» στη μελέτη τους (κι άλλο λάθος !!) αναγνωρίζοντας λάθη που έγιναν στα νούμερα που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη, η οποία συνέδεσε την πορεία της ανάπτυξης μιας χώρας με το ποσοστό του δημόσιου χρέους, άφησαν αμετάβλητο το γενικό συμπέρασμα. Ποιο ήταν αυτό ;

Ότι  μια χώρα με χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ, δεν μπορεί να σημειώσει ανάπτυξη.

Ξέρετε πόσο είναι το χρέος της Ελλάδος σήμερα ως ποσοστό του ΑΕΠ της ;  Στο 175% !!

Τον ίδιο μήνα (Απρίλιος 2013), πέντε χρόνια μετά την οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο, σε άρθρο των New York Times με αφορμή τη διάσκεψη κορυφαίων οικονομολόγων που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο των εργασιών της εαρινής συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καταγράφεται η δήλωση του διευθυντή του τμήματος οικονομικής έρευνας του Ταμείου, Ολιβιέ Μπλανσάρντ (ναι, ο ίδιος !), ο οποίος ανέφερε ότι «δεν έχουμε την αίσθηση ενός τελικού προορισμού», σημειώνοντας χαρακτηριστικά : «Δεν έχω ιδέα πού θα καταλήξουμε» !!

Παναγιώτης Ρουμελιώτης

Πριν λίγες ημέρες, ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτης Ρουμελιώτης (και νυν αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς), αναφέρει σε συνέντευξή του :  «Η Ευρωπαϊκή Ένωση καθυστέρησε να πάρει μέτρα για την Ελλάδα, ενώ το ΔΝΤ βοήθησε και με το να δανείσει χρήματα με επιτόκιο 3% όταν της ΕΕ ήταν 5% (!!). Το ΔΝΤ είχε θέσει από την αρχή το θέμα της αναδιάρθρωσης και είναι ανακριβές να λέει το αντίθετο η ΕΕ. Η Ελλάδα και η Ευρωζώνη ήταν αυτές που αντέδρασαν στο κούρεμα. Αν το χρέος είχε αναδιαρθρωθεί το αργότερο ως τον Σεπτέμβριο 2010, όπως ζητούσε ο Στρος Καν, τώρα θα υπήρχε η πιθανότητα το χρέος να έχει μπει οριστικά σε μια βιώσιμη τροχιά. Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης έδωσε στις ξένες (γαλλικές, γερμανικές) τράπεζες χρόνο να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα περιορίζοντας τις ζημιές τους κατά 20 –τουλάχιστον- δισεκατομμύρια ευρώ, μεγάλωσε το πρόβλημα της χώρας μας και δεν βοήθησε να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος».

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με τη μελέτη του ΚΕΠΕ, η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου στοίχισε περίπου 3 δισ. στην ελληνική οικονομία σε ετήσια βάση, ενώ σε βάθος τριετίας το κόστος της αποτυχίας άγγιξε τα 9 δισ. Ευρώ.

Κανένα «λάθος» λοιπόν κύριοι (και κυρίες) του ΔΝΤ.  Γνωρίζατε επακριβώς τις συνέπειες των προγραμμάτων που επιβάλατε στη χώρα μου.

Και τις γνωρίζατε διότι, όπως μεταδίδει το Dow Jones Newswires, σε έγγραφο που κυκλοφόρησε εσωτερικά με ένδειξη «αυστηρά εμπιστευτικό» και βρέθηκε στα χέρια της Wall Street Journal (άλλο στοιχείο προς διερεύνηση αυτή η … διαρροή), ο διεθνής Οργανισμός παραδέχεται ότι υποτίμησε σημαντικά τη ζημιά που η συνταγή λιτότητας προκάλεσε στην ελληνική οικονομία, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως η αντίδραση στην κρίση έδωσε χρόνο στην Ευρωζώνη να περιορίσει τις επιπτώσεις για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αυτό είναι και το «μεγάλο μυστικό» σας.

Σε αγαστή συνεργασία, τόσο με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση (λέγε με και Γερμανογαλλικό τραπεζιτικό άξονα), εκπονήσατε και επιβάλατε στην Ελλάδα οικονομικές πολιτικές που μοναδικό τους σκοπό είχαν τη διάσωση των Γερμανικών, Γαλλικών και άλλων τραπεζών, σε συνδυασμό με τη νομισματική πολιτική του «σκληρού» ευρώ έναντι του «υποτιμημένου» δολαρίου.

Ή αυτοί ή εμείς - του Γιώργου Δελαστίκ

άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ

Ρεζίλι έχει γίνει διεθνώς η Ελλάδα ως η χώρα-κορόιδο που δανείζεται εκατοντάδες δισεκατομμύρια μετατρεπόμενη οικειοθελώς σε υπόδουλο προτεκτοράτο, προκειμένου να πληρώνει ηλιθίως τους κάθε είδους κερδοσκόπους που θησαυρίζουν ξεπουπουλιάζοντάς την!

Έχουμε φτάσει ως κράτος στο πρωτοφανές σημείο ξεφτίλας να αποκομίζει κέρδη της τάξης του 40% ή 80% εμπορευόμενη ελληνικά κρατικά ομόλογα ακόμη και η …Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Η κυβέρνηση «Κουίσλινγκ» Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη ικετεύει τώρα τους Ευρωπαίους να της δώσουν ως «βοήθεια» τα …κέρδη(!) που έχει βγάλει η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Δεν υπάρχει κατηγορία κερδοσκόπων που να μην κάνει Πάσχα στην υγεία των Ελλήνων. 

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ πλήρωσε «στη ζούλα», αθόρυβα, χωρίς κανένας να το πάρει χαμπάρι, στο ακέραιο της τιμής του ένα ομόλογο αξίας 250 εκατομμυρίων ευρώ σε κερδοσκοπικό οίκο – «γύπα» που είχε αρνηθεί να μπει στο «κούρεμα» του Βενιζέλου κι έτσι αποκόμισε κέρδος αστρονομικό.

Άλλος οίκος – «γύπας» περιμένει να εισπράξει 240 εκατομμύρια στις 26 Μαρτίου, ενώ ακολουθούν τρεις ακόμη τον Απρίλιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, που θα κάνουν πολύ πιο γερή μπάζα,  εισπράτοντας 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. 

Και η ΕΚΤ πάντως θα κάνει πάλι το δικό της πάρτυ εις υγείαν των κορόιδων. Στις 20 Φεβρουαρίου θα πάρει ένα πολύ διακριτικό «ορντέβρ» 140 εκατομμυρίων, αλλά τα δύο κύρια πιάτα θα έρθουν τον Μάιο και τον Αύγουστο, οπότε η εθελόδουλη κυβέρνηση της Αθήνας θα πρέπει να πληρώσει στην ΕΚΤ 4,1 και 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ αντιστοίχως – δηλαδή 6 δισ. συνολικά! Δεν θα μείνουν παραπονεμένοι φυσικά και οι υπόλοιποι δανειστές. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο της νέας χρονιάς, η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 2 δισ. ευρώ για τους τόκους και το υπόλοιπο του έτους άλλα 4,6 δισεκατομμύρια – δηλαδή πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά για τόκους μέσα στο 2013.

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη. Στις 11 Ιανουαρίου η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει έντοκα γραμμάτια ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Θα τα αποπληρώσει ή θα εξαναγκάσει τις ανακεφαλαιοποιημένες ελληνικές τράπεζες να δεχτούν να τα αντικαταστήσουν με νέα έντοκα γραμμάτια. Θα το μάθουμε σε πέντε μέρες, αν και ο αρχικός προγραμματισμός είναι αυτή τη φορά να πληρωθούν τα έντοκα γραμμάτια για να μπορούν να εκδοθούν άλλα μετά από μερικούς μήνες, όταν η κατάσταση γίνει ακόμη πιο ασφυκτική από πλευράς ρευστότητας του Δημοσίου.

Δεν ξεχνάμε φυσικά ότι για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, έχουν ήδη εκταμιευθεί 16 δισ. ευρώ και αναμένεται να τους δοθούν μέσα στον Ιανουάριο άλλα 7,2 δισεκατομμύρια, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό για τις τράπεζες στα 23,2 δισ. ευρώ, τα οποία χρεώνεται ο ελληνικός λαός.

Δεν έχουμε επίσης καθαρή εικόνα αυτή τη στιγμή αν τα 11,3 δισ. ευρώ της επαναγοράς των ομολόγων θα υπολογιστούν τελικά χωριστά ή αν συμπεριλαμβάνονται στις εισροές των δανειακών δόσεων συνολικού ύψους 52,4 δισ. ευρώ που έχει ανακοινωθεί ότι θα λάβει η κυβέρνηση Σαμαρά μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Η ουσία πάντως είναι ότι όλα τα δάνεια πέφτουν στην καταβόθρα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, όπως το διαμόρφωσαν τα «δίδυμα της συμφοράς» Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου-Βενιζέλου και Σαμαρά-Στουρνάρα, οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν για τα δεινά που συσσώρευσαν στον ελληνικό λαό.

Το οικονομικό έγκλημα που έχουν διαπράξει είναι ασύλληπτο. Από τον Μάιο του 2010 που ο κατάπτυστος Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε την Ελλάδα στο καθεστώς έσχατης υποτέλειας του Μνημονίου μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2012, δηλαδή μέσα σε μόλις δυόμισι χρόνια, οι αχρείοι αυτοί πολιτικοί εγκληματίες «φέσωσαν» τη χώρα με νέα δάνεια ύψους… 182,9 δισεκατομμύρια ευρώ! Πρόκειται για ποσό ασύλληπτο, καθώς σε δυόμισι χρόνια δανείστηκαν ποσό ίσο με το… ΑΕΠ της Ελλάδας το 2013, το οποίο εκτιμάται στον προϋπολογισμό από την κυβέρνηση ότι θα είναι 183 δισ. ευρώ και πιθανότατα θα είναι μικρότερο! Δανείστηκαν το ΑΕΠ της χώρας σε δυόμισι χρόνια υποδουλώνοντας οικονομικά και πολιτικά την Ελλάδα, εξαθλίωσαν τους Έλληνες στερώντας τους μεσοσταθμικά το ένα τρίτο του εισοδήματός τους, κατέλυσαν όλες τις εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα και ως απόρροια αυτής της πολιτικής τους, έχουν φέρει τη χώρα σε κατάσταση ουσιαστικής χρεωκοπίας, κάνοντας ταυτόχρονα πιο πλούσιους τους δανειστές και όλους τους κερδοσκόπους του πλανήτη.

Δεν πρόκειται για ανικανότητα εκ μέρους των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πρόκειται για ανελέητη εντολή και απαίτηση των Γερμανών καπιταλιστών να φτωχύνει δραματικά όλος ο πληθυσμός της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας κ.λπ. και εν συνεχεία για συνειδητή επιλογή του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Παπανδρέου και όλης αυτής της αισχρής συνομοταξίας πολιτικών να υλοποιήσουν το γερμανικό στόχο, φορτώνοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στα λαϊκά στρώματα, εκπληρώνοντας έτσι και το ταξικό μέρος της αποστολής τους.

Όσο ο λαός τους ανέχεται και δεν εξεγείρεται νομίζοντας ότι κάποιο θαύμα θα γίνει και η κατάσταση θα βελτιωθεί με μαγικό τρόπο, οι Γερμανοί και οι ντόπιοι Γερμανοτσολιάδες θα λιώνουν αδίστακτα και ανελέητα τους εργαζόμενους, τους νέους, τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους. 

Ή αυτοί ή εμείς – και για την ώρα αυτοί έχουν το πάνω χέρι.