Επί του πρακτέου

 Η σχετική ελευθερία κινήσεων στις πολιτικές αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, μετά την τυπική έξοδο της χώρας με την ολοκλήρωση των προβλέψεων του 3ου μνημονίου, έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με την δημοσιονομική πολιτική και τις παρεμβάσεις της στην αγορά εργασίας. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Κι εάν το «όπλο» για την εφαρμογή των προβλέψεων του (των) μνημονίου, ήταν οι δανειακές συμβάσεις, η έξοδός μας από αυτό δε σημαίνει ότι εκείνοι που ακόμη επιθυμούν τη συνέχιση της ασφυκτικής εποπτείας της χώρας, με σκοπό το δικό τους κέρδος, μένουν… «άοπλοι».

Τα «νέα όπλα» έχουν και αυτά όνομα και μάλιστα έχουν άμεση σχέση με το προηγούμενο. Λέγονται «Οίκοι Αξιολόγησης» και «Αγορές».

Κι εάν , λόγω ευρώ, δεν ασκούμε κρατική νομισματική πολιτική, εν τούτοις συνεχίζουμε να εκδίδουμε κρατικά ομόλογα.

Η τυπική (λοιπόν) έξοδος της Ελλάδας από την εποχή των μνημονίων, δίνει μεν ένα κίνητρο για μία καινούργια αρχή, αυτό όμως δεν παύει να είναι -κατ’ αρχήν- ψυχολογικό και με καθαρά συμβολικό χαρακτήρα.

Από την άμεση κατάρτιση, κοινή αποδοχή και την -όσο το δυνατόν- ταχύτερη εφαρμογή ενός Ορθολογικού και με μακρόπνοο Στρατηγικό Σχεδιασμό πλάνου πραγματικής και σε στέρεες βάσεις Ανάπτυξης της χώρας, θα μπορέσουμε κάποια στιγμή, στο μέλλον, ν’ αποκτήσουμε και πάλι την Αξιοπρέπεια που δικαιούται να έχει κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας.

Μέχρι τότε… καλόν αγώνα.

Από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στο 3ο Μνημόνιο

Όταν ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, γιος του Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ενός εκ των κορυφαίων Αμερικανών κεϊνσιανών οικονομολόγων, βρέθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2014 με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου «Μια μετριοπαθής πρόταση για την επίλυση της κρίσης του ευρώ», που συνέγραψε με τους Γ. Βαρουφάκη και Στ.Χόλαντ, ίσως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μερικούς μήνες μετά θα προέκυπτε η συνεργασία του με τον νέο υπουργό Οικονομικών πλέον της Ελλάδας, ακόμη και στην εκπόνηση εναλλακτικού σχεδίου στην περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις έπεφταν στο κενό.

Όπως επίσης είναι πιθανό να μην είχε σκεφθεί καν ότι, η ίδια αυτή κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ που -εμμέσως πλην σαφώς- στήριζε με τα άρθρα και τις παρεμβάσεις του στους New York Times και τη Wall Street Journal, θα έφτανε στο σημείο κατόπιν των ισχυρών πιέσεων που δέχθηκε, να υποκύψει σ’ εκείνους ακριβώς τους Ευρωπαίους -και όχι μόνον- εκπροσώπους, τους οποίους ο ίδιος κατηγορούσε ως κύριους υπεύθυνους για την λάθος πολιτική που επέβαλαν στην Ελλάδα.

Άλλωστε, η εμπιστοσύνη του προς τους θεσμούς που αποτελούσαν τότε την τρόικα αλλά και προς τον ESM, που προέκυψε αργότερα δημιουργώντας το σημερινό … κουαρτέτο, ήταν κάθε άλλο παρά δεδομένη, μιας και δεν έχανε την ευκαιρία να τους θεωρεί (το λιγότερο) αναξιόπιστους, κυρίως λόγω των προβλέψεών τους για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, με την εφαρμογή των μνημονίων.

Και δεν ήταν ο μόνος. Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2014 (αλλά και αρκετά πριν) και με αφορμή την … επίπληξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο για τα στοιχεία των προϋπολογισμών, από τις οποίες ζητούσε αλλαγές στην πολιτική τους για να μειωθεί το έλλειμμα, προειδοποιώντας με κυρώσεις, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν επεσήμανε ότι το πρόβλημα που καταστρέφει σταδιακά τον πυρήνα της Ευρώπης δεν προέρχεται από την Ελλάδα, την Ιταλία ή την Γαλλία. Προέρχεται από τη Γερμανία. «Αν προσπαθήσετε να εντοπίσετε τις χώρες των οποίων οι πολιτικές ήταν εκτός γραμμής πριν από την κρίση, έπληξαν την Ευρώπη κατά τη διάρκεια της κρίσης και αρνούνται να μάθουν από την εμπειρία, τότε θα καταλήξετε πως η Γερμανία είναι ο χειρότερος παράγοντας». « …εκνευρίζομαι -έγραφε ο ίδιος- όταν οι άνθρωποι που έχουν κυβερνήσει στην Ελλάδα ή αυτοί στις Βρυξέλλες, περιγράφονται ως τεχνοκράτες. Οι πραγματικοί τεχνοκράτες θα προειδοποιούσαν για την ύφεση που φέρνει η λιτότητα και δεν θα έσπευδαν να επικαλεστούν αμφιλεγόμενες έρευνες για να στηρίξουν πολιτικές, που πιθανότατα θα ήθελαν για άλλους λόγους»

Παράλληλα, ένας ακόμη νομπελίστας οικονομολόγος, ο Τζ. Στίγκλιτς (αν και διετέλεσε σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου επί οικονομικών θεμάτων το 2010), συμφωνούσε απόλυτα. «Το φάρμακο που έδωσαν οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα ήταν δηλητήριο. Η Γερμανία είναι το πρόβλημα, όχι η Ελλάδα», δήλωνε στο CNBC. Ο ίδιος άλλωστε δεν έχανε ευκαιρία να τονίσει σε κάθε του σχεδόν δημόσια τοποθέτηση ότι « … το ελληνικό χρέος πρέπει να «κουρευτεί», ενώ απευθυνόμενος στο Βερολίνο, υπογράμμιζε πως εάν δεν κουρευτεί το χρέος, τότε η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να έχει μία βιώσιμη οικονομία, συμπληρώνοντας «Αυτά που πέρασε η Ελλάδα, κανείς δεν θα ήθελε να τα περάσει», υπενθύμίζοντας πως οι Σύμμαχοι πρόσφεραν μία νέα αρχή στη Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Διαγράψαμε το χρέος της και της δώσαμε τη βοήθεια Μάρσαλ».

Ένα ακόμη πρόσωπο με διεθνή ακτινοβολία, ο γλωσσολόγος Ν. Τσόμσκι, επεσήμανε σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑgazino « … η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο». Και είναι αυτός που, σε άλλη συνέντευξή του στην «Αυγή» ανέφερε ότι « …φαίνεται πως ο απώτερος στόχος των γερμανικών απαιτήσεων έναντι της Αθήνας, στο πλαίσιο της διαχείρισης της κρίσης χρέους, είναι να δεσμεύσει ό,τι έχει αξία στην Ελλάδα. Κάποιοι άνθρωποι στη Γερμανία φαίνεται πως στόχο έχουν να θέσουν την Ελλάδα υπό καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς».

Οι ως άνω αναφορές, «τοποθετημένες» στην εισαγωγή αυτού του κειμένου, ίσως να αποτελούν τον ένα μόνον άξονα πάνω στον οποίο προσπάθησε να στηρίξει τις ελπίδες της για την επίτευξη μιας «άλλης» συμφωνίας, εκτός μνημονίων, η νέα ελληνική κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου του 2015.

Οι παραδοχές άλλωστε του ΔΝΤ για δομικά λάθη που υπήρχαν στις προτάσεις του, όσον αφορά τις προβλέψεις από την εφαρμογή των μνημονίων, ενισχύει αυτή την άποψη.

Ο δεύτερος άξονας, είναι πιθανό να ήταν εκείνος της οικονομικής υποστήριξης της Ελλάδας από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ρωσία, η Κίνα ή ακόμη και οι ΗΠΑ.

Κάτι τέτοιο άλλωστε αναφερόταν τόσο στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ, όπου αναφερόταν κατά γράμμα «Αναπτυξιακές συνεργασίες με τρίτες χώρες. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει να αναπτυχθούν ισότιμες σχέσεις και με άλλες χώρες εκτός Ε.Ε. που θα επιθυμούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ισχυρές δυνατότητες για αναπτυξιακές συνεργασίες φαίνεται να υπάρχουν με την Κίνα, τη Ρωσία, χώρες του αραβικού κόσμου και άλλα κράτη», όσο και σε αυτό των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Και πάλι ο Τζ. Γκάλμπρειθ αναφερόμενος στην δυνατότητα παροχής βοήθειας των ΗΠΑ προς την Ελλάδα, τον Φεβρουάριο του 2015, με άρθρο του στην αμερικανική εφημερίδα Boston Globe, ανέφερε «Oι ΗΠΑ πρέπει να παρέμβουν και να στηρίξουν την Ελλάδα … Σε αυτές τις δραματικές ώρες, εάν η Ευρώπη αποτύχει, οι ΗΠΑ πρέπει να παρέμβουν και να στηρίξουν την Ελλάδα …η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, που μπορεί να σωθεί εύκολα, ακόμη και με την παροχή εγγυήσεων για δανεισμό (loan guarantee) ή, εάν καταστεί αναγκαίο, μια σύμβαση ανταλλαγής νομισμάτων (currency swap). Αυτό βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας και μπορούμε να το πράξουμε γρήγορα. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δράσουμε άμεσα».

Ήδη όμως, λίγες ημέρες πριν, στις 4 Φεβρουαρίου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε αποκλείσει τις ελληνικές τράπεζες από τη χρήση κρατικών ομολόγων, τα οποία δεν είχαν τη διαβάθμιση της απαιτούμενης επενδυτικής βαθμίδας, για την απόκτηση κεφαλαίων. Η ατμόσφαιρα χρονοδιαγραμμάτων και απειλών οδήγησε σε απόσυρση καταθέσεων και στη μείωση των φορολογικών εσόδων, καθώς οι πολίτες κρατούσαν τα χρήματά τους.

Ίσως να αποτελεί σύμπτωση (!) ότι μία μόλις ημέρα πριν σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Reuters, μία ημέρα μετά τη συνάντησή του με τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας Γ. Βαρουφάκη, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μισέλ Σαπέν είχε προειδοποιήσει την ελληνική κυβέρνηση « …να μην προσπαθήσει να φέρει το Παρίσι αντιμέτωπο με το Βερολίνο με θέμα την κρίση χρέους της Ελλάδας», λέγοντας ότι « …μία γαλλο-γερμανική συμφωνία αποτελεί κλειδί στην επίτευξη συμφωνίας που θα βοηθήσει τους Έλληνες και θα διασφαλίσει ότι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους».

Όσο κι εάν ο Γκάλπμπρειθ επεσήμαινε ότι « …η Γερμανία, είχε κλείσει την πόρτα. Η Ελλάδα είχε διανύσει την επιπλέον απόσταση, καταθέτοντας επίσημο αίτημα για τη συνέχιση του μισητού σχεδίου διάσωσης, συζητώντας παράλληλα τις αναγκαίες αλλαγές, ο  πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπή, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ήταν σύμφωνος, αλλά η απάντηση από το Βερολίνο ήταν "όχι"», το στρατηγικό σχέδιο των δανειστών της Ελλάδας για τον εγκλωβισμό της χώρας σε έναν αδιέξοδο μονόδρομο, είχε ήδη μπει σε εφαρμογή.

Στα μέσα Φεβρουαρίου, κάνει την εμφάνισή του στο CNN money άρθρο με αφορμή τις δηλώσεις του προέδρου των Ανεξαρτητων Ελλήνων και υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Π. Καμμένου για δανεισμό από Κίνα, Ρωσία και ΗΠΑ. Το ρεπορτάζ φιλοξενεί απόψεις οικονομολόγων οι οποίοι τονίζουν ότι δεν πρόκειται οι χώρες αυτές να σώσουν την Ελλάδα. Επικαλείται την συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών κ. κ. Λαβρόφ και Κοτζιά, υπενθυμίζοντας ότι μπορεί Ελλάδα και Ρωσία να έχουν στενές εμπορικές σχέσεις, καθώς σχεδόν το 13% των ελληνικών εισαγωγών το 2013 προήλθαν από τη Ρωσία (σύμφωνα με το ΔΝΤ), τα βαθύτερα οικονομικά δεδομένα όμως είναι διαφορετικά.

Ο οικονομολόγος του «Berenberg» Ρ. Γουντ υποστηρίζει ότι η Ρωσία δεν είναι σε θέση να παράσχει αρκετή βοήθεια στην Ελλάδα, καθώς η οικονομία της δέχεται χτυπήματα από έναν συνδυασμό χαμηλών τιμών πετρελαίου και των κυρώσεων της Δύσης. «Αν η Ελλάδα γυρνούσε την πλάτη της στην Ευρώπη, ο τραπεζικός της τομέας -ο οποίος αντιμετωπίζει συρρίκνωση των πηγών χρηματοδότησής του- θα υφίστατο ακόμη μεγαλύτερη πίεση. Η Ρωσία δεν έχει τις οικονομικές πηγές για να κρατήσει τις τράπεζες να επιπλεύσουν» αναφέρει.

Όσον αφορά δε για την Κίνα, η μακρινή χώρα έχει μεγάλες επενδύσεις στα ελληνικά λιμάνια, έχει επίσης βασικά συναλλαγματικά αποθέματα γύρω στα 4 τρισ δολάρια με τα οποία θα μπορούσε εύκολα να «καθαρίσει» τα ευρωπαϊκά δάνεια στην Ελλάδα, αλλά δεν υπάρχει κάποιο προφανές κέρδος για την Κίνα, να μεσολαβήσει σε ένα περιφερειακό πρόβλημα. «Γιατί αλήθεια η Κίνα να ήθελε να μπει στη μέση της Ευρωζώνης με ανταγωνιστικό τρόπο ;» διερωτάται ο οικονομολόγος.

Ο Τζ. Γκάλμπρεϊθ και πάλι, είχε επισημάνει ότι «Οι Κινέζοι θέλουν να κερδίσουν την καλή πρόθεση της κυβέρνησης μέσω της εμβάθυνσης της συνεργασίας σε τομείς όπως οι μεταφορές και ο τουρισμός, με απώτερο σκοπό να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους στη μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά. Επιπλέον, τους ενδιαφέρει να διευρύνουν λίγο ακόμα το χαρτοφυλάκιο των περιουσιακών τους στοιχείων. Όμως δεν πιστεύω ότι αυτές οι επενδύσεις κατανοούνται ως αμιγώς οικονομικές από τους ίδιους. Σχεδόν καμία από τις διεθνείς επενδύσεις της Κίνας δεν έχει γίνει για αμιγώς οικονομικούς λόγους, αλλά μάλλον για πολιτικούς. Και γι’ αυτό, ξεκάθαρα, τέτοιες πρωτοβουλίες δεν σχετίζονται καθόλου με το πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας ή τη λιτότητα. Αντίθετα, παρουσιάζονται ως ευκαιρία για τους Κινέζους, που απορρέει από την αποτυχία της Ευρώπης να δημιουργήσει ανάλογες επενδύσεις – όπως θα μπορούσε για παράδειγμα να κάνει υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων»

Ο ίδιος ο πρώην υπουργός οικονομικών της Ελλάδας Γ. Βαρουφάκης, αποκάλυψε πως, εν μέσω της επτάμηνης διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, απετράπη, με παρέμβαση της Γερμανίας, δάνειο στην Ελλάδα από την Κίνα. Ερωτηθείς από τον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά πόσο σίγουρος είναι για αυτή του την αποκάλυψη απάντησε: «Όσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος σε τέτοια ζητήματα και όσο μπορεί να πιστέψει τον Κινέζο πρωθυπουργό».

Σε ερώτηση για το αν ισχύει η φημολογία για αντίστοιχη συμφωνία χρηματοδότησης από τη Ρωσία, που τελικά δεν ολοκληρώθηκε, ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι ο ίδιος δεν έκανε ποτέ σχετικές επαφές με τη Μόσχα, προσθέτοντας μάλιστα ότι είχε εκφράσει εξαρχής την αντίθεσή του σε αυτή την προοπτική.

Τέλος, για τις ΗΠΑ, ο βοηθός καθηγητή στο London School of Economics Σπ. Οικονομίδης υποστηρίζει μιλώντας στο CNN money πως ο Λευκός Οίκος είναι απίθανο να κινηθεί για την διάσωση της Ελλάδας. «Μπορεί να ασκεί κάποιου είδους επιρροή σε ευρωπαϊκούς κύκλους για να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα δεν θα μείνει έρμαιο. Αλλά δεν βλέπω ότι οι ΗΠΑ θα προχωρούσαν σε ένα πακέτο διάσωσης ενός μέλους της Ευρωζώνης».

Όλα αυτά όμως δεν σταμάτησαν τις υποβόσκουσες ελπίδες.

«Παρά τις περιπλοκές που δημιουργεί η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ, η Μόσχα θα εξετάσει ενδεχόμενο αίτημα της Αθήνας για διμερές δάνειο», δήλωνε ο πρέσβης της Ρωσίας στη χώρα μας, Αντρέι Μάσλοβ, σε συνέντευξή του στην «Κ» στα τέλη Μαρτίου του 2015.

«Η Ρωσία ήδη συμμετέχει ενεργά στην οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα» ανέφερε τότε ο κ. Μασλόβ. «Σε εκείνο το σημαντικό ποσό (32 δισ. ευρώ), που έχει δοθεί στην ελληνική πλευρά από το ΔΝΤ, υπάρχει και το μερίδιο της Ρωσίας. Όσον αφορά την παροχή οικονομικής βοήθειας σε διμερή βάση, το θέμα χρήζει προσεκτικής μελέτης λόγω και του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι μέλος της ΟΝΕ, όπου υπάρχει συντονισμός της χρηματοπιστωτικής πολιτικής και καθορίζονται σκληρά οι δανειακές ανάγκες των χωρών που βρίσκονται υπό καθεστώς διεθνούς οικονομικής βοήθειας. Εάν υποβληθεί αίτημα για δάνειο από την ελληνική κυβέρνηση, θα εξεταστεί, όπως είπε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ μετά τις συνομιλίες του με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά και όπως ανέφερε ο υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας Αντόν Σιλουάνοβ. Προς ποια ακριβώς κατεύθυνση θα κινηθεί η διαδικασία είναι θέμα προς συζήτηση για τα αρμόδια υπουργεία των δύο χωρών».

Το … μυστικό όμως, ίσως και η ουσία αυτών των δηλώσεων, ήταν πιο κάτω. «Όπως είναι γνωστό, η εταιρεία Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι σε κοινοπραξία με τον ελληνικό όμιλο ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ συμμετέχει στους διαγωνισμούς για την αγορά των μετοχών της ελληνικής εταιρείας παροχής σιδηροδρομικών μεταφορών TΡΑΙΝΟΣΕ, της εταιρείας συντήρησης σιδηροδρομικού τροχαίου υλικού ROSCO και του ΟΛΘ» συνέχισε ο Ρώσος πρέσβης για να … καταλήξει «Για να εξασφαλιστεί η σταθερή προμήθεια φυσικού αερίου προς την Κεντρική και Νότια Ευρώπη και προκειμένου να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που προκύπτουν από την έγκριση του τρίτου ενεργειακού πακέτου της Ε.Ε., η ρωσική πλευρά προτίθεται να κατασκευάσει τον αγωγό φυσικού αερίου, οι δυνατότητες του οποίου είναι παρόμοιες με αυτές του South Stream, έως τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Οι χώρες της περιοχής, όπως και η Ελλάδα, που ενδιαφέρονται γι’ αυτό το έργο, θα πρέπει να πείσουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και άλλους φορείς της Ε.Ε. ότι χρειάζεται να κατασκευαστούν οι αναγκαίες υποδομές στο έδαφος των κρατών-μελών».

Τα «καμπανάκια» αυτά ανησύχησαν, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ανησυχήσουν, τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Τουλάχιστον εκείνους για τους οποίους η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ήταν αδιαπραγμάτευτη. Κανείς δεν επρόκειτο να βοηθήσει τη χώρα, εάν δεν είχε να κερδίσει κάτι σημαντικό από αυτό.

Alea jacta est.

Το «παιχνίδι» πλέον ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Ευρωπαίων δανειστών και των ντόπιων υποστηρικτών τους, οι οποίοι δεν έχασαν χρόνο.

Τον Απρίλιο του 2015, ένα από τα σημαίνοντα στελέχη, εκ των κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος -τότε- της ΝΔ, ο κ. Α. Γεωργιάδης, με αφορμή την έντονη φημολογία που από τότε είχε ξεκινήσει, δήλωνε « …με το που θα προκηρυχτεί το δημοψήφισμα θα κλείσουν οι τράπεζες».Μιλώντας στο ραδιόφωνο «Παραπολιτικά» υποστήριξε πως « …δεν μπορεί να καταλάβει πως ο πρωθυπουργός δείχνει άγνοια κινδύνου μιλώντας για δημοψήφισμα». Παράλληλα τόνισε πως « …πρέπει να καταλάβουμε ότι ο λόγος που έχουν λεφτά οι τράπεζές μας και δεν έχουν κλείσει είναι γιατί μας δίνει λεφτά ο ELA».

Έναν μήνα αργότερα, στα τέλη Μαΐου, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Ντ. Μπακογιάννη μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, υποστήριζε πως « …αν δεν έχουμε συμφωνία μέχρι την Παρασκευή, φοβάμαι ότι το Σαββατοκύριακο, που είναι και τριήμερο, θα υπάρξει έλεγχος κεφαλαίων στις τράπεζες, το λεγόμενο capital control», όπως συνέβη και στην Κύπρο», προσθέτοντας «Θα πηγαίνουμε στα ΑΤΜ των τραπεζών και δεν θα μπορούμε να κάνουμε ανάληψη παρά μέχρι ένα όριο. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει τι ακολουθεί αν δεν υπάρξει συμφωνία έως την Παρασκευή».

Ήδη άλλωστε από τα πρώτα «βήματα» της νέας κυβέρνησης, τόσο Ευρωπαίοι  υπουργοί όσο και πρόσωπα με θεσμικές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, συνεπικουρούμενα από κεντρικά ΜΜΕ της Ελλάδας, έχουν αναλάβει την αποδόμησή της. Καθώς άπαντες είχαν συνηθίσει στις πρακτικές της προηγούμενης κυβέρνησης, με τους Έλληνες υπουργούς να «παίρνουν υπό μάλης» τα διάφορα νομοσχέδια που τους δίνονταν, με μοναδική τους ίσως «υποχρέωση» την … μετάφρασή τους στην ελληνική γλώσσα, οι συζητήσεις, τα ταξίδια και οι πολύωρες συνεδριάσεις στα αλλεπάλληλα Eurogroups, (εκτός από τις … ενδυματολογικές επιλογές του Έλληνα υπουργού Οικονομικών) τους εκνευρίζουν. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του κ. Ντάισελμπλουμ. «Ξοδέψαμε τον χρόνο μας, δύο εβδομάδες τώρα συζητάμε ποιος θα συναντήσει ποιον, πού και με ποιον τρόπο» αναφέρει με ελαφρύ εκνευρισμό στις αρχές Μαρτίου του 2015.

Άπαντες όμως γνώριζαν ότι η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Κάθε άλλο παρά σύμπτωση αποτελεί η δήλωση του  υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας κ. Σαπέν όταν υποβάθμιζε δηλώσεις του ομολόγου του υπουργού Οικονομικών της Βρετανίας Τζ. Οσμπορν ότι μία σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη για το ελληνικό χρέος θα εξελιχθεί γρήγορα στον μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια οικονομία, αναφέροντας πως « … η Ευρωζώνη είναι πλέον καλύτερα εξοπλισμένη για να αντιμετωπίσει τέτοια θέματα από ό,τι όταν ξεκίνησε η ελληνική κρίση χρέους πριν από πέντε χρόνια».

Είναι όμως δυνατόν η στρατηγική της νέας ελληνικής κυβέρνησης κατά τις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν μετά τις 25 Ιανουαρίου του 2015,να βασίσθηκε στους δύο προαναφερόμενους άξονες ; Αυτούς δηλαδή α) του ευνοϊκού κλίματος που είχε δημιουργηθεί από διεθνείς και απόλυτα αναγνωρισμένες στο αντικείμενό τους προσωπικότητες, υπέρ των δικαίων αιτημάτων της χώρας για χαλάρωση των σκληρών μέτρων των αποτυχημένων στην πράξη μνημονίων, και β) στην προοπτική της οικονομικής, επενδυτικής ή άλλης βοήθειας από τρίτες χώρες ;

Είναι πολύ πιθανό πως όχι.

Η τακτικές κινήσεις που έγιναν, μέχρι τουλάχιστον την παραίτηση-απομάκρυνση του Γ. Βαρουφάκη από τη θέση του υπουργού Οικονομικών και βασικού διαπραγματευτή της χώρας, «δείχνουν» πως αρκετά μεγάλο βάρος δόθηκε επίσης και στην «μετάδοση» προς τους δανειστές μας του μηνύματος της υπαρκτής πιθανότητας μιας αποτυχίας στις διαπραγματεύσεις και των συνεπειών μιας τέτοιας έκβασης. Το σενάριο δηλαδή της «ρήξης».

Το πρόβλημα εδώ είχε να κάνει με δύο παράγοντες. Κατ’ αρχάς, είναι αμφίβολο εάν  το σύνολο του υπουργικού συμβουλίου, συμμερίζεται αυτή την ιδέα, ή (για να διατυπωθεί καλύτερα) εάν είχαν όλοι τις ίδιες απόψεις, τόσο για την πορεία της χώρας, όσο και για τον τελικό σκοπό αλλά και τον τρόπο των διαπραγματεύσεων. Δεύτερον, όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, οι δανειστές της χώρας έχοντας τα τελευταία χρόνια άμεση πρόσβαση σε καίρια υπουργεία και θεσμικά όργανα της Ελλάδας α) γνωρίζουν λεπτομερέστατα την δεινή οικονομική της κατάσταση, κατά συνέπεια ο «χρόνος» δεν αποτελεί πλέον μονάδα διαπραγμάτευσης για την ελληνική πλευρά, και β) έχουν καταστρώσει από καιρό τις «γραμμές άμυνάς» τους απέναντι στις όποιες επιπτώσεις ενός ενδεχόμενου Grexit.

Έτσι, στο πρώτο έκτακτο Eurogroup της 11^ης Φεβρουαρίου και ενώ ο κ. Βαρουφάκης έχει συμφωνήσει (όπως γράφει η «Καθημερινή») λίγο πριν από τα μεσάνυχτα στη δήλωση που έλεγε ότι οι ελληνικές αρχές δέχονται «να ερευνήσουν τις δυνατότητες παράτασης και επιτυχούς ολοκλήρωσης του παρόντος προγράμματος», τουλάχιστον τέσσερις υπουργοί φεύγουν από το κτίριο με τη βεβαιότητα ότι υπάρχει συμφωνία. Τότε, οι κ. Βαρουφάκης και Δραγασάκης αρχίζουν τα τηλέφωνα στην Αθήνα και λίγο αργότερα ο πρώτος ανακοινώνει, προς έκπληξη των εναπομεινάντων, ότι η Ελλάδα τελικά δεν δέχεται τη δήλωση.

Εάν αληθεύει το συγκεκριμένο δημοσίευμα, τι είχε αλλάξει ;

Ποιος ή ποιοι διαφώνησαν με την κοινή δήλωση του Eurogroup ; Και με ποιο τρόπο πίεσαν ώστε να αλλάξει η θέση του υπουργού Οικονομικών της χώρας ;

Στο δεύτερο έκτακτο Eurogroup, πέντε ημέρες αργότερα, σε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των κ.κ. Γιουνκέρ και Τσίπρα διατυπώνονται τα βασικά σημεία για μια συμφωνία. Η πρόταση παρουσιάζεται από τον κ. Μοσκοβισί και βρίσκει σύμφωνο και τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών. Όμως, πριν μπει στην αίθουσα ο κ. Βαρουφάκης, ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ντάισελμπλουμ του παρουσιάζει το τελικό κείμενο, που -σύμφωνα με τον Έλληνα υπουργό- δεν είναι αυτό που του είχε δείξει ο κ. Μοσκοβισί, αλλά κάτι παρόμοιο με την πρόταση του προηγούμενου Eurogroup (!). Όπως ήταν φυσικό … την απορρίπτει. Και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Στο επόμενο Εurogroup, στις 20 Φεβρουαρίου, όπου πλέον εγκρίνεται και η συμφωνία, είναι πλέον ξεκάθαρο στους «εταίρους» ότι τελικά ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Τσίπρας είναι αυτός που παίρνει τις τελικές αποφάσεις.

Σ’ εκείνο το Eurogroup οι πιέσεις προς την ελληνική πλευρά για να ζητήσει επέκταση του προγράμματος ήταν τεράστιες, καθώς ήταν πλέον σαφές στους εταίρους ότι η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας.

Ήδη από τις αρχές Μαρτίου του 2015 ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις αποκτούν πλέον ο κ. Γ. Χουλιαράκης και ο Ε. Τσακαλώτος. Το κύριο βάρος των διαπραγματεύσεων όμως, το έχει ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Στα τέλη Μαΐου σε τηλεδιάσκεψη που είχαν η κα Μέρκελ, ο κ. Ολάντ και ο Α. Τσίπρας (η δεύτερη μέσα σε διάστημα τριών ημερών) συμφώνησαν ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να ολοκληρωθούν γρήγορα και να βρεθεί λύση.

Ο Γ. Βαρουφακης όμως συνέχιζε την «προσωπική» του πλέον στρατηγική.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό Der Taggespiegel με τίτλο «Οι πιστωτές δεν θέλουν συμφωνία με την Ελλάδα», ο κ. Βαρουφάκης δηλώνει ότι η πρόταση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Κομισιόν δεν περιέχει λύση για την Ελλάδα, κατηγορώντας  τους δανειστές ότι τορπιλίζουν τις συνομιλίες για την εξεύρεση συμφωνίας με την Ελλάδα. Αναφερόμενος στην πρόταση των θεσμών, ο κ. Βαρουφάκης σημείωσε μάλιστα ότι « …μια τέτοια πρόταση γίνεται μόνο εάν κάποιος δεν θέλει συμφωνία» και συνέχισε προτείνοντας «Δεν θέλουμε ούτε ένα επιπλέον ευρώ για το ελληνικό κράτος. Όμως προτείνουμε να αναδιανεμηθούν τα χρέη μεταξύ των τριών θεσμών της Τρόικα». Ήταν όμως πραγματικά αυτή η θέση του συνόλου της ελληνικής κυβέρνησης στα τέλη Μαΐου, κι εάν ναι πώς αυτή θα μπορούσε να στηριχθεί-επιβληθεί στους δανειστές της χώρας ; Με ποια άλλα επιχειρήματα όταν είχαν σχεδόν χρησιμοποιηθεί όλα από τις αρχές Φεβρουαρίου και είχαν συναντήσει τη σθεναρή-ανυποχώρητη άρνηση των δανειστών μας ;

Το πρόβλημα δεν ήταν οι, με βάση την οικονομική λογική, προτάσεις του κ. Βαρουφάκη και όσων άλλων οικονομολόγων διεθνούς κύρους συμφωνούσαν μαζί του, και έχουν ήδη αναφερθεί στην εισαγωγή αυτού του κειμένου. Ήταν η δηλωμένη με κάθε τρόπο απροθυμία των δανειστών μας να τις δεχθούν, όσο καταφανώς λογικές κι εάν ήταν. Στις διεθνείς σχέσεις, η λογική δεν έχει κανέναν ρόλο. Τα συμφέροντα κυριαρχούν. Πόσο μάλλον αυτά των ισχυρών της γης.

Κάπως έτσι «φαντάζει λογικό» ότι θα φτάναμε στην « …πρόταση- τελεσίγραφο προς την ελληνική δημοκρατία και τον Ελληνικό λαό» όπως ανέφερε χαρακτηρίζοντας την  “take it or leave it” πρόταση του Eurogroup ο Α. Τσίπρας, στο διάγγελμά του στα τέλη Ιουνίου, με το οποίο ανακοίνωνε την εισήγησή του για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, το οποίο έγινε τελικά στις 5 Ιουλίου.

Άλλωστε, όπως δημοσίευσαν οι Financial Times, ο πρωθυπουργός σε μυστική σύσκεψη με στενούς συνεργάτες του σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στις Βρυξέλλες, τους άκουσε να υποστηρίζουν ότι το ΔΝΤ και η Γερμανία δεν ήθελαν συμφωνία, αλλά αντίθετα έσπρωχναν την Ελλάδα σε χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ.

Το σχέδιο των δανειστών μας όμως δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

Ήδη μία εβδομάδα περίπου νωρίτερα, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Focus Online ανέφερε «Θα ήταν καλύτερα τώρα να εισαχθεί έλεγχος κεφαλαίων και να αφήσουμε τη χώρα να χρεοκοπήσει και σε αυτή τη βάση, θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια λογική συμφωνία με τους δανειστές». Μια … πρόταση που απευθυνόταν (αν μη τι άλλο) σε ένα πολιτικό και οικονομικό ακροατήριο που είχε δρομολογήσει ήδη τα capital controls και την ασφυξία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, όπως δημοσίευσε τότε «Η Αυγή».

Την ίδια περίοδο, το «κύμα» των παράνομων μεταναστών και προσφύγων που με τεράστια «άνεση» ξεκινούν από τα παράλια της Τουρκίας, πρωί, μεσημέρι και βράδυ, κατακλύζει πια τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου.

Κι ενώ στους πρώτους τρεις μήνες του 2015, οι παράνομοι μετανάστες και πρόσφυγες οι οποίοι συνελήφθησαν από τις ελληνικές αρχές, είναι 19.488, μόνο τον Ιούλιο «περνούν» στη χώρα μας πάνω από 54.000. Μία «ροή» που συνεχίσθηκε και τους επόμενους μήνες, προσθέτοντας ένα ακόμη τεράστιο πρόβλημα στην ήδη εδώ και χρόνια χειμαζόμενη από την οικονομική κρίση και την ανέχεια, ελληνική κοινωνία.

Μόνο που αυτή τη φορά, τα προβλήματα που δημιουργούνται από το εν λόγω ζήτημα, δεν είναι μόνον οικονομικά. Επηρεάζουν άμεσα και παράγοντες που έχουν να κάνουν με την κοινωνική συνοχή και -κυρίως- την Εθνική ασφάλεια της χώρας.

Το συντριπτικό «Όχι» του δημοψηφίσματος, ακολούθησε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλο, η οποία κατέληξε σε μία κοινή δήλωση -με την επιφύλαξη της συνολικής διαφωνίας του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπα- στην πρώτη γραμμή της οποίας αναφερόταν ότι «Η πρόσφατη ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού δεν συνιστά εντολή ρήξης …» ενώ το ότι στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών «συμμετείχαν» μέσω τηλεφωνικών συνομιλιών, του κ. Τσίπρα και του κ. Παυλόπουλου, τόσο ο Β. Πούτιν, όσο και η Α. Μέρκελ, ο Φ. Ολάντ και ο Μ. Ντράγκι, δεν έκανε εντύπωση σε … κανέναν. (!)

Σε αδρές γραμμές και αρκετά συμπυκνωμένα, αυτά είναι όσα προηγήθηκαν της συμφωνίας της 12^ης Ιουλίου, που οδήγησε τη χώρα μας και την κυβέρνησή της στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου, το οποίο επικυρώθηκε από την ελληνική Βουλή στις 14 Αυγούστου με ευρεία μάλιστα πλειοψηφία 222 θετικών ψήφων.

Κι εδώ, κλείνοντας το μακροσκελές -είναι η αλήθεια- αυτό κείμενο, το βασανιστικό ερώτημα παραμένει. (;)

Υπήρχε, ή υπάρχει ακόμη και σήμερα, εναλλακτικός «δρόμος» ;

Γνώμη μου είναι ότι, εάν δεν έχετε καταλήξει ακόμη σε μία απάντηση, πρέπει να ξαβαδιαβάσετε το κείμενο από την αρχή !

Σημειώσεις – παρατηρήσεις επί της Συμφωνίας της 12ης Ιουλίου

Κατανοώ απόλυτα την διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης για την ενίσχυση της διαπραγματευτικής της θέσης, όσον αφορά τις δηλώσεις για την ΜΗ ύπαρξη προαπαιτουμένων για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Θα έπρεπε όμως να προσεχθούν περισσότερο κάποιες προτάσεις που "εισχώρησαν" στη Συμφωνία της 12ης Ιουλίου, όπως (τα κεφαλαία και οι υπογραμμίσεις -όπου υπάρχουν- δικά μου):

Α) Η ΠΡΩΤΗ πρόταση ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ του κειμένου που αναφέρει «H σύνοδος κορυφής για το ευρώ τονίζει την κρίσιμη ανάγκη να οικοδομηθεί εκ νέου σχέση εμπιστοσύνης με τις ελληνικές αρχές ως προαπαιτούμενο για πιθανή μελλοντική συμφωνία σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Στο πλαίσιο αυτό έχει βασική σημασία η ανάληψη ιδίας ευθύνης από τις ελληνικές αρχές, τις δε δεσμεύσεις πολιτικής πρέπει να ακολουθήσει η επιτυχής υλοποίησή τους»

Β) « ...μόνον μετά τη νομική εφαρμογή των τεσσάρων πρώτων προαναφερόμενων μέτρων (τα δύο νομοσχέδια δηλαδή που έχουν ήδη ψηφισθεί από την ελληνική Βουλή) καθώς και την ΕΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ, κατόπιν επαλήθευσης από τους θεσμούς και την Ευρωομάδα, ΜΠΟΡΕΙ να ληφθεί απόφαση προκειμένου ΝΑ ΔΟΘΕΙ στους θεσμούς Η ΕΝΤΟΛΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ μνημονίου συνεννόησης (ΜΣ). Η απόφαση αυτή θα ληφθεί υπό την προϋπόθεση ότι έχουν ολοκληρωθεί οι εθνικές διαδικασίες ...» και

Γ) «Προκειμένου να αποτελέσει τη ΒΑΣΗ για την επιτυχή σύναψη του μνημονίου συνεννόησης, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ μεταρρυθμιστικών μέτρων ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ σε σημαντικό βαθμό ώστε να ληφθεί υπόψη η σοβαρή επιδείνωση της οικονομικής και δημοσιονομικής θέσης της χώρας το τελευταίο έτος. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει ΝΑ ΔΕΣΜΕΥΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ να ενισχύσει τις προτάσεις της σε τομείς που έχουν προσδιορίσει οι θεσμοί, με ικανοποιητικό και σαφές ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ για τη θέσπιση και την εφαρμογή νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένων των διαρθρωτικών κριτηρίων, των ΟΡΟΣΗΜΩΝ και των ΠΟΣΟΤΙΚΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ, ώστε να είναι σαφής η κατεύθυνση των πολιτικών μεσοπρόθεσμα»

Ειδικά δε στο σημείο που αναφέρει « … την ΕΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ …» υπάρχει ευθεία αναφορά σε ΟΛΕΣ τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση και περιέχονται στη Συμφωνία της 12^ης Ιουλίου όπως (επιγραμματικά) :

     · να πραγματοποιήσει φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό

     ·   να προχωρήσει σε πιο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στην αγορά προϊόντων με σαφές χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση όλων των συστάσεων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ

     · να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), εκτός αν μπορούν να βρεθούν μέτρα αντικατάστασης με ισοδύναμο αποτέλεσμα

     · να προχωρήσει σε αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των εργατικών κινητοποιήσεων

     · να πραγματοποιήσει τα απαραίτητα βήματα για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων τόσο αποφασιστικής δράσης για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια

     · να αναπτύξουν ένα σημαντικά ενισχυμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με βελτιωμένη διακυβέρνηση· ελληνικά περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας θα μεταφερθούν σε ανεξάρτητο ταμείο, το οποίο θα τα ρευστοποιήσει με ιδιωτικοποιήσεις και άλλους τρόπους

     · να εκσυγχρονίσουν και να ενισχύσουν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική διοίκηση

Και κάπου εδώ, ΜΕΤΑ από τις ανωτέρω επισημάνσεις, υπάρχει και η πρόταση :

«Οι αναφερόμενες ανωτέρω ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ αποτελούν ελάχιστες απαιτήσεις για την ΕΝΑΡΞΗ των διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές αρχές.»

Για να συνεχίσει με το «Εντούτοις, η σύνοδος κορυφής για το ευρώ κατέστησε σαφές ότι η έναρξη διαπραγματεύσεων δεν προδικάζει οποιαδήποτε ενδεχόμενη τελική συμφωνία επί νέου προγράμματος του ΕΜΣ» αλλά και το ότι «Οι κίνδυνοι της μη ταχείας ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων βαρύνουν πλήρως την Ελλάδα»

Όταν λοιπόν εν γνώσει σου έχεις ήδη υπογράψει (με το «πιστόλι στον κρόταφο», ναι) τέτοιες προτάσεις που περιέχονται στο κείμενο της Συμφωνίας της 12^ης Ιουλίου, είναι κατά τη γνώμη μου άνευ ουσίας και εκ των προτέρων αποτυχημένη, η οποιαδήποτε προσπάθεια να πείσεις τους εκπροσώπους των θεσμών (του κουαρτέτου πλέον), πως η έναρξη των διαπραγματεύσεων δεν έχει προαπαιτούμενα.

Εκτός εάν το επιχείρημα δεν απευθύνεται σε αυτούς, αλλά στους ψηφοφόρους σου.

Όσον αφορά δε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πιθανό επόμενο πρόγραμμα, αλλά και την αναφορά στην βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους, το κείμενο της Συμφωνίας της 12^ης Ιουλίου προβλέπει ότι :

Α) «Τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που ζητούν χρηματοπιστωτική συνδρομή από τον ΕΜΣ αναμένεται να απευθύνουν, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ προκειμένου η Ευρωομάδα να συμφωνήσει σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Επομένως, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016»

Β) «Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτό οφείλεται στη χαλάρωση των πολιτικών που ακολουθήθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πρόσφατη επιδείνωση του εσωτερικού μακροοικονομικού και χρηματοοικονομικού περιβάλλοντος.»

Γ) «Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ υπενθυμίζει ότι τα κράτη μέλη της ευρωζώνης έχουν θεσπίσει κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών μία αξιοσημείωτη δέσμη μέτρων προς υποστήριξη της βιωσιμότητας του χρέους της Ελλάδας, η οποία εξομάλυνε την πορεία εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας και μείωσε το κόστος σημαντικά. Με αυτά τα δεδομένα και στο πλαίσιο του πιθανού μελλοντικού προγράμματος του ΕΜΣ, καθώς και σύμφωνα με το πνεύμα της δήλωσης της Ευρωομάδας του Νοεμβρίου του 2012, η Ευρωομάδα παραμένει έτοιμη να εξετάσει, εάν χρειαστεί, πιθανά πρόσθετα μέτρα (πιθανή παράταση των περιόδων χάριτος και αποπληρωμής), για να εξασφαλιστεί ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες παραμένουν σε βιώσιμο επίπεδο. Τα μέτρα αυτά θα εξαρτώνται από την πλήρη υλοποίηση των μέτρων τα οποία πρόκειται να συμφωνηθούν σε πιθανό νέο πρόγραμμα και θα εξεταστούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση επανεξέτασης. Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ τονίζει ότι δεν μπορούν να αναληφθούν απομειώσεις της ονομαστικής αξίας του χρέους.»

Δ) «Υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις που περιέχονται στο παρόν έγγραφο, η Ευρωομάδα και το διοικητικό συμβούλιο του ΕΜΣ δύνανται, σύμφωνα με το άρθρο 13 παράγραφος 2 της Συνθήκης ΕΜΣ, να δώσουν εντολή στους θεσμούς να διαπραγματευτούν νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 13 της Συνθήκης ΕΜΣ, βάσει της εκτίμησης που αναφέρεται στο άρθρο 13 παράγραφος 1»

Τι προβλέπει όμως η Συνθήκη του ΕΜΣ στο άρθρο 13 (παρ.1 & 2) ;

ΑΡΘΡΟ 13

Διαδικασία για τη χορήγηση στήριξης σταθερότητας

1. Μέλος του ΕΜΣ μπορεί να απευθύνει αίτημα για στήριξη σταθερότητας προς τον πρόεδρο του Συμβουλίου των Διοικητών. Η εν λόγω αίτηση πρέπει να αναφέρει το όργανο (-α) χρηματοδοτικής συνδρομής που θα εξεταστούν. Κατά την παραλαβή της σχετικής αίτησης, ο πρόεδρος του συμβουλίου διοικητών αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ, τα ακόλουθα καθήκοντα:

(Α) να εκτιμήσει την ύπαρξη κινδύνου για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της ζώνης του ευρώ στο σύνολό της ή των κρατών μελών της, εκτός εάν η ΕΚΤ έχει ήδη υποβάλει σχετική ανάλυση βάσει του άρθρου 18 (2)

(Β) ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙ κατά πόσον το δημόσιο χρέος είναι ΒΙΩΣΙΜΟ. Όπου κρίνεται σκόπιμο και δυνατό, μια τέτοια εκτίμηση αναμένεται να διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ

(Γ) να αξιολογήσει τις πραγματικές ή δυνητικές ανάγκες χρηματοδότησης του εν λόγω μέλους του ΕΜΣ.

2. Με βάση την αίτηση του μέλους του ΕΜΣ και των αξιολογήσεων που αναφέρονται στην παράγραφο 1, το Συμβούλιο των Διοικητών μπορεί να αποφασίσει να χορηγήσει, κατ' αρχήν, στήριξη σταθερότητας στο ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ, με τη μορφή ενός μηχανισμού οικονομικής στήριξης.

Κατά συνέπεια, για την ΕΝΑΡΞΗ των διαπραγματεύσεων, πρέπει να πληρούνται σωρευτικά :

      A)     ΟΛΕΣ οι προϋποθέσεις και τα προαπαιτούμενα που περιγράφονται στη Συμφωνία της 12^ης Ιουλίου, και

      B)      Το ελληνικό δημόσιο χρέος να κριθεί ως βιώσιμο τόσο από το ΔΝΤ όσο και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και την ΕΚΤ.

Το μόνο σίγουρο λοιπόν είναι ότι οι διαπραγματεύσεις ΔΕΝ πρόκειται να ξεκινήσουν, τουλάχιστον ομαλά, εάν ΚΑΙ οι δύο ανωτέρω όροι δεν πληρούνται ταυτόχρονα, ή εάν κάποια από τις δύο πλευρές δεν υποχωρήσει όσον αφορά τις απαιτήσεις της.

Ένας ενδιαφέρον (το λιγότερο) Αύγουστος, που θα καθορίσει την πορεία της χώρας στα επόμενα 50 τουλάχιστον χρόνια.

Οι λεπτές ισορροπίες

Την 1^η Μαρτίου, στο δημοσιευμένο μου κείμενο με τον τίτλο «Κερδίσαμε ;» και με αφορμή τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου, είχα επισημάνει ότι « …η «δημιουργική ασάφεια» σε ένα κείμενο, μπορεί μεν να δίνει την ευχέρεια ερμηνείας του κατά το δοκούν από εκείνους που το διαβάζουν, και θα πρέπει στη συνέχεια να το εξηγήσουν, στην πραγματικότητα όμως απλά παρατείνει στο σχετικά άμεσο μέλλον την αδήριτη ανάγκη της πλήρους εξήγησής του, σε συμφωνία και αγαστή συνεργασία μάλιστα όσων το έχουν υπογράψει.

Το μόνο λοιπόν που προσφέρει στην παρούσα φάση η ασάφεια των όρων, των λέξεων και των προτάσεων των κειμένων του Eurogroup, είναι η δημιουργία ενός «κενού χρόνου», μιας … «ανακωχής» θα έλεγε κανείς, μέχρις ότου ο καθένας από τους υπογράφοντες κληθεί εκ των πραγμάτων να έρθει και πάλι στο σημείο της αντιπαράθεσης, που προϋπήρχε της υπογραφής τους … Θετικό το γεγονός ότι αυτός ο «κενός χρόνος» μπορεί εκμεταλλευθεί από την ελληνική κυβέρνηση ώστε, βασιζόμενη στην ανωτέρω ασάφεια των όρων, προβεί στις πολιτικές και νομοθετικές εκείνες ενέργειες που θα ενισχύσουν τόσο το διαπραγματευτικό, όσο και το πολιτικό αλλά και  με κοινωνικό προσανατολισμό προφίλ της.

 Χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή ώστε οι ενέργειες αυτές να μην δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης, εντός του οποίου η ίδια θα κληθεί να λειτουργήσει σε λίγους μήνες. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση, στο άμεσο προσεχές μέλλον, θα πρέπει να «διαλέξει τις θέσεις μάχης της» και ποιοι θα είναι απέναντί της. Το σενάριο μιας  -κατ’ αρχήν- «βελούδινης σύγκρουσης» με τους «εταίρους» και δανειστές μας είναι υπαρκτό, αλλά δεν  πρόκειται να μείνει εκεί.

Λεπτές σίγουρα οι ισορροπίες και δύσκολες οι αποφάσεις.»

Οι λεπτές λοιπόν ισορροπίες, κάποιοι τις αποκαλούν και «βάδισμα σε τεντωμένο σχοινί», που ήταν και είναι αναγκασμένη εκ των πραγμάτων να κρατά η σημερινή κυβέρνηση, είναι δεδομένο ότι δεν μπορούν να ισχύσουν για καιρό.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της 12^ης Ιουλίου, τόσο η κατάσταση -αρκετών πια- οξύμωρων σχημάτων που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική πολιτική σκηνή, όσο και η εμπειρία των μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» και δανειστές μας, αλλά και αυτών που έπονται, εξακολουθούν να δημιουργούν και μάλιστα να αυξάνουν σε ένταση, το ασφυκτικό εκείνο περιβάλλον μέσα στο οποίο οποιαδήποτε επαμφοτερίζουσα θέση, δεν μπορεί (και δεν πρόκειται) να γίνει δεκτή από κανέναν.

Στους αμέσως προσεχείς μήνες, αν όχι ημέρες, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να εγκαταλείψει την τακτική των «δύο προσώπων», ένα για το εσωτερικό και ένα για το εξωτερικό, και να οριστικοποιήσει τις πραγματικές της θέσεις.

Με δυο λόγια, είναι πρακτικά (και διαπραγματευτικά) αδύνατο, να «υιοθετεί» στο εσωτερικό της χώρας την ρητορική του «πραξικοπήματος» και της «συνθηκολόγησης» που μας επιβλήθηκε από τους «εταίρους» μας (κι αυτό αληθεύει), ενώ ταυτόχρονα γνωρίζει ότι με τους ίδιους ακριβώς «εταίρους» θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί, επιδιώκοντας να γίνουν δεκτά τα αιτήματά της, κυρίως δε όσον αφορά την αναδιάρθρωση-απομείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους, ακόμη κι εάν κάτι τέτοιο προβλέπεται στα όσα έχουν υπογραφεί.

Με ποιο σκεπτικό και κάτω από ποια πίεση, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι τους οποίους κάποιοι κατηγορούν ανοιχτά ότι ουσιαστικά κατέλυσαν την δημοκρατία στην Ελλάδα, θα δεχθούν τα δίκαια αιτήματά μας, όταν αποδεδειγμένα δεν το έχουν πράξει μέχρι σήμερα ;

Για ποιον μάλιστα λόγο να το κάνουν, όταν γνωρίζουν ότι ο χρόνος λειτουργεί πλέον εις βάρος μας (πχ, στα μέσα Αυγούστου λήγουν και πάλι ομόλογα αξίας 3,5δις της ΕΚΤ) ;

Εάν λοιπόν η συμφωνία της 12^ης Ιουλίου έγινε με το βαθύτερο σκεπτικό να κερδηθεί χρόνος, ο χρόνος αυτός α) δεν είναι απεριόριστος και β) ως αξία -σήμερα- βρίσκεται στα «χέρια των αντιπάλων».

Από την άλλη, η συμφωνία αυτή αποτέλεσε την αφορμή για την ανάδειξη των ήδη υπαρχόντων πολιτικών διαφορών, τόσο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Διαφορές που εάν μέχρι πρότινος -και μέχρι σήμερα- παραβλέπονταν για χάρη της κυβερνητικής σταθερότητας, είναι πλέον φανερό ότι θα οδηγήσουν σε καταστάσεις που α) δεν ευνοούν την διαπραγματευτική θέση της χώρας και β) είναι πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε αλλαγές στο πολιτικό της σκηνικό.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι σήμερα η κυβέρνηση (και για διαφορετικούς λόγους) βρίσκεται στην ίδια περίπου θέση με την προηγούμενη κατά τους τελευταίους τρεις περίπου μήνες της θητείας της, όταν η κυβερνητική απραξία, που τότε από κάποιους περιγραφόταν ως «τα μολύβια κάτω», είχε ως γενεσιουργή της αιτία την αδιόρατη «απειλή» των πρόωρων εκλογών και της αλλαγής της πολιτικής κατάστασης στη χώρα (όπως αναφέρεται και πιο πάνω).

Τουλάχιστον έτσι η κατάσταση ενδεχομένως να «μεταφραστεί», από εκείνους ακριβώς με τους οποίους καλούμαστε να διαπραγματευτούμε.

Θεωρώ ως αρκετά πιθανό πλέον, η κυβερνητική σταθερότητα να αποτελέσει προαπαιτούμενο (όπως ακριβώς και τα πρόσφατα νομοσχέδια) από τους «εταίρους» μας, για μία «σωστή και με σοβαρότητα διαπραγμάτευση». Το ζήτημα δε της «εμπιστοσύνης» είναι επίσης πιθανό να κάνει και πάλι την «εμφάνισή» του κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που έπονται.

Με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά θα επιδιωχθεί η πραγμάτωση ενός εκ των βασικότερων στόχων τους. Η δημιουργία στην Ελλάδα μιας πειθήνιας (συνεργάσιμης για κάποιους) κυβέρνησης η οποία θα κληθεί να εφαρμόσει τα μέτρα του τρίτου μνημονίου που είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει ως συνέπεια μιας νέας δανειακής σύμβασης.

Μιας δανειακής σύμβασης και ενός μνημονίου που ήταν γνωστό σε όλους (από το 2010) ότι θα έπρεπε να υπάρξει, ακριβώς λόγω του ότι τα πέντε χρόνια των δύο προηγούμενων υφεσιακών προγραμμάτων-μνημονίων, δεν είχαν σκοπό τη διάσωση της χώρας, αλλά αυτή των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών (στην 1^η δανειακή) και των ελληνικών (στην 2^η), ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνταν οι κατάλληλες εκείνες συνθήκες εντός της χώρας, που θα την οδηγούσαν και πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αλλά αυτή τη φορά σε ακόμη πιο δυσχερή θέση.

Δεν χωρά νομίζω καμία αμφιβολία ότι κυρίως με την υπογραφή της 2^ης δανειακής σύμβασης τον Φεβρουάριο του 2012 από την κυβέρνηση Παπαδήμου και της τροποποίησής της τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, το σύνολο σχεδόν των περιουσιακών στοιχείων της χώρας, παραδόθηκε «στα χέρια» των δανειστών, μέσω της παραίτησης από κάθε ασυλία τόσο της χώρας, όσο (και για πρώτη φορά) της Τράπεζας της Ελλάδας αλλά και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ).

Η πραγματικότητα αυτή, το δεδομένο δηλαδή ότι σε περίπτωση μη ύπαρξης συμφωνίας την επόμενη μέρα (και για αρκετούς μήνες) δε θα υπήρχε τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα (με ότι αυτό συνεπάγεται), έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη συμφωνία της 12^ης Ιουλίου. Και είναι αυτή που, σε συνδυασμό με τους πιθανούς εθνικούς κινδύνους που ενδεχομένως είτε θα «προκαλούνταν» από εξωγενείς παράγοντες, είτε ως συνέπεια μιας ευρείας κοινωνικής αναταραχής, οδήγησε το χέρι του πρωθυπουργού στην υπογραφή της συμφωνίας.

Αυτό όμως είναι κάτι που θα έπρεπε να γνωρίζει.

Εάν λοιπόν όλα τα ανωτέρω, ως εξήγηση ή λογική υπόθεση αληθεύουν, μοναδικά πλέον επιχειρήματα της θέλησης για την κατάκτηση (και διατήρηση) της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, δεν μπορεί να ήταν (και να είναι) άλλα, από α) την πραγματική και σε βάθος διερεύνηση των ευθυνών όσων με τις αποφάσεις τους οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση και φυσικά την προσαγωγή τους στην δικαιοσύνη και β) μέσω των προηγούμενων ενεργειών και ως αποτέλεσμά τους, την αλλαγή του πολιτικού και μεγαλο-επιχειρηματικού περιβάλλοντος της χώρας και την «επαναφορά» ή αναπροσανατολισμό τους σε ένα υγιές και λειτουργικό σύστημα.

Κάτι που δεν θα μπορούσε (και δεν μπορεί) να γίνει -και δεν έγινε- με κυβερνήσεις οι οποίες περιελάμβαναν ή θα περιλαμβάνουν τα ίδια -πιθανόν-  πρόσωπα τα οποία ενδεχομένως να φέρουν αυτές τις ευθύνες.

Αυτό είναι και το αφήγημα που θα πρέπει να υιοθετήσουν πλέον οι δύο σημερινοί συγκυβερνώντες πολιτικοί σχηματισμοί.

Και φυσικά να το θέσουν άμεσα σε εφαρμογή.

Δεν αρκεί όμως μόνον αυτό.

Άμεσα επίσης θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή ένα νέο στρατηγικά σχεδιασμένο πλαίσιο για την πραγματική και σε βάθος παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας, με στόχους και προτεραιότητες που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας, σε τομείς όπου η χώρα μας έχει συγκριτικό πλεονέκτημα. Στο ίδιο ακριβώς στρατηγικό πλαίσιο θα πρέπει να περιγράφονται επακριβώς και οι τρόποι με τους οποίους θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την μεσο-μακροπρόθεσμη άρση των δυσμενών επιπτώσεων που θα φέρουν στην ελληνική κοινωνία τα μέτρα που πρόκειται να επιβληθούν μέσω του 3^ου μνημονίου.

Οι δύο ανωτέρω στόχοι πρέπει να τεθούν το δυνατό συντομότερο σε εφαρμογή, καθότι μπορούν -κατά τη γνώμη μου- να δημιουργήσουν τις ικανές αλλά και αναγκαίες συνθήκες, για την έξοδο της χώρας μας από την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια.

Μετά δε και την δυσμενή κατάληξη των διαπραγματεύσεων, κρίνονται πλέον ως ελάχιστες απαιτήσεις του συνόλου των πολιτών που εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου τους δύο συνεργαζόμενους κυβερνητικούς σχηματισμούς ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Έχοντας ως δεδομένα ότι α) το πολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη δεν μπορεί να αλλάξει από την μια μέρα στην άλλη, αν και τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση έχουν ήδη γίνει με την Ελλάδα (για άλλη μία φορά) ως «πυροκροτητή» των εξελίξεων, και β) η ίδια η ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον στην συντριπτική πλειονότητά της, δεν ήταν και δεν είναι έτοιμη για μία ρήξη η οποία θα οδηγούσε τη χώρα και τους πολίτες της σε καταστάσεις που θα θύμιζαν ανάλογες αρκετών δεκαετιών πίσω, αυτό που θα πρέπει να σκεφτούμε είναι ότι εμείς, ως λαός, δίνοντας το χέρι ο ένας στον άλλο όπως κάναμε πάντα, μπορούμε να οδηγήσουμε και πάλι την Ελλάδα στη θέση που της αξίζει.

Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο εάν συνεχίσουμε να παρέχουμε αν όχι την εμπιστοσύνη, τουλάχιστον την ανοχή μας σ’ εκείνους που με βαθύ αίσθημα ευθύνης, επωμιζόμενοι ένα κόστος -όπως κι εμείς- για το οποίο δεν ήταν υπεύθυνοι, αποφάσισαν να φέρουν εις πέρας αυτό το τιτάνιο έργο.

Κι αν η απογοήτευση (το λιγότερο) κυριαρχεί σήμερα ως συναίσθημα, είναι γνωστό ότι το δέντρο της αισιοδοξίας πότιζε πάντα η ελπίδα. 

Χώρα του λόγου ή του παραλόγου ;

Ζούμε στη χώρα όπου θεωρείται είδηση πρώτου μεγέθους, που προκαλεί μάλιστα παρέμβαση υπουργού, το ότι θα απολυθούν πάραυτα όσοι εκπαιδευτικοί εμπλέκονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας !

Όπου δημόσιοι υπάλληλοι κάθε κλάδου, ειδικότητας, θέσης, εκπαιδευτικού επιπέδου, προϋπηρεσίας ή ότι άλλο, δεν απολύονται αμέσως από την υπηρεσία τους, και δεν δεσμεύεται η περιουσία τους, όταν συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω να χρηματίζονται !

Κι από την άλλη, στην ίδια αυτή χώρα, δημοσιεύεται νόμος όπου κατόπιν … αξιολόγησης, το 15% των δημοσίων υπαλλήλων κάθε δημόσιας υπηρεσίας, θα πρέπει υποχρεωτικά (!) να βαθμολογούνται ως … ακατάλληλοι !

Εκεί όπου όταν νόμοι κρίνονται αντίθετοι με το Σύνταγμα, όπως πχ οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις, δεν εφαρμόζονται οι αποφάσεις του Ανωτάτου δικαστηρίου που τις εξέδωσε, διότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στο … Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας !

Και τι είναι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας ;

Περιγράφει απλά αυτά που «επιβάλλεται» να κάνουμε ως μέρος των Μνημονίων.

Κι όσοι καταλάβατε, κατά συνέπεια, ότι τα Μνημόνια περιλαμβάνουν αντισυνταγματικές διατάξεις … έχετε δίκιο.

Και κάπου εδώ αρχίζει ο παραλογισμός.

Μα, θα πει κάποιος, με την απόφαση 668/2012 η πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, έκρινε ότι το μνημόνιο δεν παραβιάζει το Σύνταγμα. Σωστά.

Σύμφωνα μ’ εκείνη την απόφαση λοιπόν, «το μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, έτσι ώστε να χρειάζεται να ψηφιστεί από τη Βουλή με την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών». Κι έτσι δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ με την … απλή πλειοψηφία των κυβερνητικών βουλευτών το 2010 !

Συγκεκριμένα δε, σύμφωνα με τους συμβούλους Επικρατείας, παρά το γεγονός ότι το κείμενο του Μνημονίου έχει καταρτιστεί στην αγγλική γλώσσα (και να ήταν το μόνο !), «δεν έχει τον χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας, ούτε πολύ περισσότερο μεταξύ της τελευταίας (Ελλάδος) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το οποίο δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο».

Πώς ;;!! Το ΔΝΤ δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο ;;!! Και πώς χαρακτηρίζεται μία Συνθήκη μεταξύ των χωρών της ΕΕ (που εκπροσωπούνται στην τρόικα) και της Ελλάδος, αν όχι … Διεθνής ;;!!

Και πώς αυτοί επιβάλουν τους όρους τους στη δημοσιονομική (και όχι μόνο ; )πολιτική της χώρας ;

Μα γιατί υπάρχουν οι Δανειακές Συμβάσεις που, παρεμπιπτόντως, δεν έχουν κατατεθεί στη Βουλή υπογεγραμμένες μέχρι και σήμερα. Το χρήμα. Αυτό που διοχετεύθηκε άφθονο προς τις τράπεζες, που επέστρεψε πίσω στους δανειστές της χώρας με την πληρωμή των δόσεων και των τόκων των δανείων, αλλά σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, 6 στους 10 Έλληνες σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, το στερούνται σε τέτοιο σημείο ώστε να βρίσκονται στα όρια της απλής επιβίωσης (αν όχι εξαθλίωσης).

Μα τότε γιατί η ίδια δικαστική απόφαση ανέφερε ότι «λόγοι δημοσίου συμφέροντος δικαιολογούν τις περικοπές στις αποδοχές και συντάξεις, οι οποίες είναι μέσα σε βιώσιμα επίπεδα» ;

Και πώς αποφάνθηκε ότι «με το Μνημόνιο δεν αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, οι οποίες περιορίζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας» ;

Μήπως κάνει λάθος το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής το οποίο διαθέτει και όλα τα επίσημα στοιχεία ; Μήπως οι ετήσιοι προϋπολογισμοί της χώρας δεν ελέγχονται πρώτα από την ΕΕ και την τρόικα για τυχόν … διορθώσεις, και μετά έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή των Ελλήνων ;

Κι αν αυτό δεν είναι παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, τότε … τι μπορεί να είναι ;!

Μήπως ήρθε τελικά η στιγμή να γίνει επανεξέταση της απόφασης 668/2012 της πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου ;

Διότι διαφορετικά, ίσως να έχουν δίκιο όσοι λένε πως από χώρα του Λόγου, γίναμε κράτος Παραλόγου.

Κι ως πότε ;!

Αυτά έχουν υπογράψει στο 2ο μνημόνιο ...

Αρχή του παραμυθιού (που μας "ταΐζουν") ...

Θα πρέπει -κατ' αρχήν- να γνωρίζουμε ότι, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, η Γερμανία (ως κράτος) ΔΕΝ δανείζει τη χώρα μας. 

Αντίθετα, επέλεξε γι' αυτό το σκοπό την Kreditanstalt für Wiederaufbau (ΚfW) δηλαδή το «Πιστωτικό Ίδρυμα για την Ανασυγκρότηση», μία Γερμανική, κρατική ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, και στην ουσία ένα εργαλείο διεθνούς οικονομικής επιρροής του γερμανικού Κράτους.
Και πότε κάποιος κάνει επενδύσεις (και ειδικά τέτοιου μεγέθους) ;; 
Όταν φυσικά προσδοκά να βγάλει κέρδος …

Τα όσα λέγονται λοιπόν για την … αλληλεγγύη του Γερμανικού κράτους προς τον Έλληνα πολίτη και το πόσο επιβαρύνεται ο Γερμανός φορολογούμενος, απλά αποτελούν επιχειρήματα προς εσωτερική "κατανάλωση" στη Γερμανία, τα οποία φυσικά υιοθετούν και κάποιοι από τους εδώ διαχειριστές και τα φερέφωνά τους.

Κέρδος προσδοκούσαν να βγάλουν οι … επενδυτές, και το έβγαλαν (άνω των 9 δις μόνο από τα δάνεια προς την Ελλάδα)

Για να δούμε πιο κάτω ...

Οι εταίροι μας, για να είναι απολύτως σίγουροι ότι δεν πρόκειται να κάνουμε κανένα ... λάθος, μας παρέχουν (μέσω του μνημονίου) ακόμη και τα υποδείγματα σύμφωνα με τα οποία θα πρέπει να γνωμοδοτεί ο Νομικός Σύμβουλος του κράτους.

Πάντα φυσικά με την επίκληση του Αγγλικού Δικαίου και την αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου !

Όσον αφορά την επανειλημμένη διαβεβαίωση των κυβερνώντων για το ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν νέα μέτρα, απολαύστε τον παραλογισμό της επόμενης παραγράφου και την ... αυτοδιάψευση όσων επικαλούνται κάτι τέτοιο

Ενώ λοιπόν τον Φεβρουάριο του 2012 έχουν υπογράψει ότι προβλέπουν ανάπτυξη από τρίμηνο σε τρίμηνο μέσα στο 2013 (!!), λίγο πιο κάτω αναιρούν ουσιαστικά αυτή την πρόβλεψη

, αναφέροντας ότι σωρευτικά προβλέπεται ύφεση της τάξης του 4-5% για την περίοδο 2012-2013 (!!).
Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην περίπτωση όπου, με πραγματικό πλέον το δεδομένο της ύφεσης του 6,45% για το 2012, ότι το 2013 θα κλείσει με ανάπτυξη της τάξης του 1,45 έως 2,45% !!!
Τα μέχρι στιγμής πάντως στοιχεία, ακόμη και από τα πιο επίσημα χείλη, κάνουν λόγω για ύφεση ΚΑΙ το 2013, η οποία δεν θα είναι μικρότερη του 3,8%. Σωρευτικά λοιπόν (για να δανειστώ και την ορολογία του μνημονίου), η μείωση του ΑΕΠ της χώρας θα υπερβεί το 9%, ποσοστό διπλάσιο από αυτό που προέβλεψαν !!
Τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο και πόσο θα επηρεάσει την καθημερινότητά μας ;

Ας δούμε τις επόμενες παραγράφους

Κατ' αρχήν, την αποδοχή αυτών που υπέγραψαν το 2ο μνημόνιο ότι σε περίπτωση σημαντικά βαθύτερης ύφεσης (όπως πχ αυτής του 9% σωρευτικά για το 2012-2013, αντί του 4-5% που προέβλεψαν) θα υπάρξει διαβούλευση με την τρόικα (sic) για να αξιολογηθεί το αν η πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να επεκταθεί και πέραν του 2014 !!
Με πιο απλά λόγια, λόγω του ότι η πρόβλεψή τους (η δική τους πρόβλεψη) έχει πέσει δραματικά έξω, αυτοί που προέβλεψαν και αυτοί που υπέγραψαν τις προβλέψεις, θα ... διαβουλευθούν για να επεκτείνουν το μνημόνιο (και φυσικά τα μέτρα που το συνοδεύουν) και πέραν του 2014 !!


Όσοι δε ακόμη και σήμερα επιμένουν ότι ΔΕΝ

θα υπάρξουν νέα μέτρα, απλά ας διαβάσουν τις επόμενες παραγράφους από τα ήδη υπογεγραμμένα (εκτός αυτών που θα έρθουν ΣΙΓΟΥΡΑ από την υπογραφή ή επέκταση του ΝΕΟΥ μνημονίου που αυτές τις ημέρες ετοιμάζεται)

Με βάση τη στόχευση για πρωτογενές πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ έως το 2014, ένα πλεόνασμα δηλαδή της τάξης των -περίπου- 8 δις ευρώ με βάση το ΑΕΠ του 2012 των 193 δις σε σταθερές τιμές του 2011 (!) (τώρα καταλαβαίνετε γιατί έχουν βάλει λυτούς και δεμένους και κάνουν λόγο για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1ο οκτάμηνο του 2013 ; ), έχουν αποφασισθεί και υπεγράφησαν στο 2ο μνημόνιο ορισμένα μέτρα, η "αξία" των οποίων υπολογίσθηκε στο 5%, μέχρι το 2014. Τα μέτρα αυτά (θα δούμε κάποια από αυτά στη συνέχεια) αξίας -περίπου- 9,6 δις, αφορούν το 2013 και το 2014 και βασίσθηκαν φυσικά στις ΛΑΘΟΣ προβλέψεις τους.
Αρχικά και με βάση την λάθος προβλεπόμενη (σωρευτικά για το 2012-2013) ύφεση του 4-5%, τα μέτρα που ήδη έχουν αποφασισθεί  προβλέπουν (μεταξύ άλλων) :

α) την ... μεταρρύθμιση (λέγε με και μείωση) των προγραμμάτων κοινωνικών επιδομάτων (λιγότερη δηλαδή κοινωνική μέριμνα από

το κράτος σε όσους την έχουν ανάγκη ακόμη και για την καθημερινή επιβίωσή τους). Τα μέτρα αυτά της τάξης του 1% του ΑΕΠ, δηλαδή αξίας -περίπου- 1,9 δις, θα προκύψουν μετά από αξιολόγηση των προγραμμάτων κοινωνικών δαπανών, η οποία θα γίνει με ... εξωτερική βοήθεια (!!) και θα ληφθούν την διετία 2013-2015. 

Τα έχουμε δηλαδή ακόμη μπροστά μας. 

Επειδή όμως η προβλεπόμενη ύφεση ΔΕΝ είναι σωστή, και θα είναι σχεδόν διπλάσια (όπως παρουσιάσθηκε πιο πάνω), κατά συνέπεια το 1,9 δις είναι πιθανότατα σίγουρο ότι ΔΕΝ φτάνει και θα χρειασθεί να ... αναπροσαρμοσθεί προς τα πάνω !!

β) λόγω δε της δέσμευσης των κυβερνώντων για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων και

της ... ετοιμότητάς τους να λάβουν πρόσθετα μέτρα σε περίπτωση ... υποαπόδοσης του προγράμματος (ή αλλιώς των λαθών που αυτό περιέχει), προβλέπονται ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ στοχευμένες ΜΕΙΩΣΕΙΣ στο μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα, αλλά ΚΑΙ στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ δαπάνες της χώρας !! 

Με άλλα λόγια, μπορεί να έχουν αποφασίσει συγκεκριμένα μέτρα τα οποία ήδη εφαρμόζονται με βάση τις λάθος προβλέψεις τους, επειδή όμως περίμεναν ότι είναι πιθανό να πέσουν κατά πολύ έξω, υπέγραψαν ΗΔΗ ότι θα πάρουν ΚΙ ΑΛΛΑ μέτρα ... λόγω των λαθών τους !!

Ας δούμε περιληπτικά μερικά από αυτά ...

α) μειώσεις στη μισθολογική δαπάνη του δημοσίου τομέα ώστε αυτή να μην υπερβαίνει ένα ποσοστό της τάξης του 9% του ΑΕΠ. 

Με δεδομένο ότι η δαπάνη αυτή σήμερα κυμαίνεται σε ένα ποσοστό της τάξης του 10,9%, αυτό σημαίνει ότι ο συνδυασμός "μεταρρυθμίσεων που αφορούν την αποζημίωση των υπαλλήλων με παράλληλες μειώσεις προσωπικού" (όπως ακριβώς αναγράφεται στο 2ο μνημόνιο), θα είναι της τάξης του 1,5-1,9% του ΑΕΠ, αξίας δηλαδή περίπου 2,8-3,6 δις ευρώ (με ΑΕΠ 2012 σε σταθερές τιμές 2011 όπως αναφέρεται πιο πάνω). Επειδή όμως έχουν κάνει λάθος, τα ποσά αυτά είναι πιθανό να είναι αρκετά μεγαλύτερα.

Πώς θα καλυφθεί το ... κενό ;;

Ίσως οι 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι που προβλέπεται να απολυθούν (είπαμε ... σωρευτικά) μέχρι το 2015, να μην είναι αρκετοί, ή οι ... μισθοί και οι αποζημιώσεις τους να κριθούν ως ... "υπερβολικοί για την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα" (!!)

β) εξειδικεύοντας λίγο το από πού θα προέλθουν αυτές οι απολύσεις, η παρακάτω παράγραφος δίνει κάποιες "κατευθύνσεις".

Ενοποίηση ΟΛΩΝ των υφιστάμενων δημόσιων ασφαλιστικών ταμείων σε ΕΝΑ, με στόχο τη "μείωση του λειτουργικού και μισθολογικού κόστους, συμπεριλαμβανομένης και της "επαρκούς" (sic)  μείωσης του προσωπικού που θα υπηρετεί στον νέο ενιαίο φορέα, κατά 30%."

Κάπως έτσι, κάποιες εκατοντάδες (ή χιλιάδες ; ) συμπολίτες μας, μεταφραζόμενοι σε ένα απλό ... νούμερο (30%), θα χάσουν τις δουλειές τους.

Τώρα το πώς θα εξυπηρετηθούν από λιγότερους υπαλλήλους, χωρίς επαρκές ακόμη σύστημα ηλεκτρονικής διασύνδεσης και ενημέρωσης όλων των προς ενοποίηση ταμείων, τους όλο και περισσότερους που επιλέγουν να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους και να βγουν στη σύνταξη, ευελπιστώντας ότι θα προλάβουν ακόμη σε ισχύ κάποια από τα δικαιώματά τους,  είναι ένα ερώτημα που -προφανώς- δεν απασχόλησε τους ... υπογράφοντες του μνημονίου.

γ) η εργασιακή εφεδρεία (τι όρος κι αυτός ! ) 

Σύμφωνα με το 2ο μνημόνιο, 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι (από το σύνολο των 150.000) θα ...

έπρεπε να έχουν ήδη απολυθεί ! Επειδή όμως το 2012 έχασαν τη δουλειά τους "μόνο" 4.000, οι υπόλοιποι 11.000 θα ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ εντός του 2013. 

Και πώς θα γίνει αυτό ;

Το ονόμασαν "εργασιακή εφεδρεία" ή ... "διαθεσιμότητα" (και πραγματικά θα ήθελα να εξηγήσει κάποιος το αν τελικά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους δύο αυτούς ... όρους).

Όσοι λοιπόν επιλεγούν (κάτι θυμίζει αυτό) να πάρουν το δρόμο της "εφεδρείας", θα λαμβάνουν ένα ποσοστό του μισθού τους (του βασικού, χωρίς επιδόματα) για μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στο τέλος της οποίας ... θα "απομακρύνονται". Θα ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ για όσους δεν το έχουν ΑΚΟΜΗ καταλάβει. Τα χρήματα δε τα οποία θα λαμβάνουν, θα αποτελούν ΤΜΗΜΑ των αποζημιώσεών τους !! Κυνικό ; Ίσως. Λάθος ; ΣΙΓΟΥΡΑ.

δ) αναπηρικές συντάξεις.

Ήδη γνωρίζουμε ότι από την 1η Ιανουαρίου του 2015, με βάση το νόμο Λοβέρδου-Κουτρουμάνη, η μόνη, εγγυημένη από το κράτος, μηνιαία σύνταξη θα είναι στα 360 ευρώ, στην οποία θα προστίθεται η "αναλογική"  που θα εξαρτάται αποκλειστικά από τις εισφορές των εργαζομένων. Με δεδομένο όμως ότι η κρατική επιχορήγηση θα βαίνει μειούμενη, η δυνατότητα καταβολής της "αναλογικής" σύνταξης θα εξαρτάται από τα έσοδα του ταμείου. Από το εάν δηλαδή η οικονομία είναι εύρωστη, σε συνάρτηση με το βαθμό ανάπτυξης (ή ύφεσης) του ΑΕΠ και του δείκτη τιμών καταναλωτή (έτσι ακριβώς αναφέρεται στον εν λόγω νόμο) !! 

Πέραν αυτών, οι αναπηρικές συντάξεις θα υπαχθούν σε "καθεστώς αναθεώρησης" με στόχο τη μείωσή τους σε ποσοστό όχι μεγαλύτερο του 10% του συνολικού αριθμού των συντάξεων !!

Με δυο λόγια, δεν τους ενδιαφέρει το πόσοι είναι ανάπηροι και το εάν δικαιούνται την εν λόγω σύνταξη, αλλά το ... ποσοστό τους να μην ξεπερνά ένα συγκεκριμένο ... νούμερο !!

ε) ΕΟΠΥΥ και ασφαλισμένοι του ΟΓΑ

Η εφευρετικότητα (και ο επαγγελματικός προσανατολισμός) των συντακτών, αλλά και όσων υπογράφουν, το 2ο μνημόνιο, βρίσκει το ζενίθ της, όταν πρόκειται να βρεθούν λέξεις που θα ...

περιγράφουν μία κατάσταση.
Έτσι, από τον Ιανουάριο του 2013, ο ΕΟΠΥΥ, στον οποίο η συνεισφορά του κράτους θα βαίνει μειούμενη, "θα αγοράζει" νοσοκομειακές υπηρεσίες" και θα "εξορθολογίζει τον αριθμό των συμβάσεων με ιδιώτες γιατρούς" !
Κι αν δεν μπορεί ; Αν τα χρήματά του δεν αρκούν για να καλύψουν το σύνολο των ασφαλισμένων του ;
Ψιλά γράμματα. Το ζήτημα είναι να ... βγαίνουν τα νούμερα !
Όσο για τους ασφαλισμένους στον ΟΓΑ, μπορούν να είναι σίγουροι ότι, μέσα στο 2013 ή λίγο αργότερα, οι εισφορές τους θα "εξισωθούν με εκείνες των υπολοίπων μελών του ΕΟΠΥΥ" !!

στ) γενόσημα και φάρμακα λίστας

Στη μεταρρύθμιση και τον εκσυγχρονισμό του συστήματος υγείας, περιλαμβάνονται φυσικά και

τα γενόσημα φάρμακα τα οποία, με υπογραφή παρακαλώ, θα πρέπει ως το τέλος του 2013, να αποτελούν το 60% του συνολικού όγκου των φαρμάκων που πωλούνται από τα φαρμακεία της χώρας !
Προσέξτε, όχι μόνο όσα συνταγογραφούνται, 
αλλά στο ΣΥΝΟΛΟ των πωλούμενων φαρμάκων !
Κι επειδή κάτι τέτοιο δε φτάνει, θα εξαιρεθούν (και έχουν ήδη εξαιρεθεί πολλά) από τη λίστα των αποζημιούμενων φαρμάκων (αυτών δηλαδή που μέρος ή το σύνολο της δαπάνης τους καλύπτεται από το κράτος), εκείνα τα οποία δεν είναι "αποτελεσματικά και αποδοτικά", ΟΧΙ από την άποψη της αποκατάστασης της υγείας των ασθενών, αλλά ... του κόστους τους !!
Θα ήταν άλλωστε ... εξωπραγματικό να σκεφθεί κανείς ότι, μετά τους υπαλλήλους και τους αναπήρους, και οι ασθενείς δεν θα αποτελούν ένα ακόμη ΝΟΥΜΕΡΟ στα στοιχεία του ... προγράμματος.

ζ) και μιας και γίνετε λόγος για νούμερα, ας ρίξουμε μία ματιά και στο τι ακριβώς έχουν υπογράψει, όσων αφορά την προστασία των (όποιων) καταθέσεων έχουν απομείνει στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Το ΤΕΚΕ (Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων & Επενδύσεων), είναι ο φορέας διαχείρισης του συστήματος εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων και επενδυτικών υπηρεσιών και ο οποίος διέπεται από τον ν. 3746/2009 (ΦΕΚ 27 Α’ 16/2/2009). 

Σκοποί του Ταμείου είναι :
    α) η καταβολή αποζημίωσης στους καταθέτες των πιστωτικών ιδρυμάτων που ευρίσκονται σε αδυναμία να     εκπληρώσουν τις προς αυτούς υποχρεώσεις τους και
    β) η καταβολή αποζημίωσης στους επενδυτές-πελάτες των πιστωτικών ιδρυμάτων που ευρίσκονται σε     αδυναμία να εκπληρώσουν τις προς αυτούς υποχρεώσεις τους, για απαιτήσεις που απορρέουν από την     παροχή «καλυπτόμενων επενδυτικών υπηρεσιών»,
με στόχο τη συμβολή στη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Τα όρια δε της κάλυψης είναι :
όσον αφορά τις καταθέσεις :
Η αποζημίωση για το σύνολο των καλυπτόμενων καταθέσεων του ίδιου καταθέτη σε πιστωτικό

ίδρυμα που καλύπτεται από το ΤΕΚΕ ανέρχεται κατ' ανώτατο όριο σε εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ 2(α) του ν. 3746/2009 (ΦΕΚ 27 Α΄ 16/02/2009). Σημειώνεται ότι με την Οδηγία 2009/14/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου το όριο αυτό έχει καταστεί υποχρεωτικό μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2010 για όλες τις χώρες της Ερωπαϊκής ΄Ενωσης.

Ενώ όσον αφορά τις επενδυτικές υπηρεσίες :

Το όριο της καλύψεως των πελατών των πιστωτικών ιδρυμάτων ως προς παρεχόμενες σ' αυτούς επενδυτικές υπηρεσίες είναι τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ, σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ.1α του ν.3746/2009 (ΦΕΚ 27 Α’ 16/2/2009).

Τι αναφέρει σχετικά το 2ο μνημόνιο ;

Ότι "το επίπεδο κάλυψης των ασφαλισμένων καταθέσεων του ΤΕΚΕ, ΘΑ πρέπει να ΚΑΘΟΡΙΣΘΕΙ αφού ληφθούν καταλλήλως υπ' όψιν ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα" !!

Δηλαδή, μπορεί από 1ης Ιανουαρίου του 2011 το όριο αυτό να είναι στις 100.000 ευρώ για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ... μην το "δένετε" κι όλας !!

Πρόσφατη απόφαση του Eurogroup, ενισχύει τις ... ανησυχίες όσων έχουν (ακόμη) κάποια χρήματα "στην άκρη" ή τα χρησιμοποιούν για να κινήσουν τις επιχειρήσεις τους.

Άλλωστε (μην ξεχνάτε ότι) τα ομόλογα του δημοσίου τα οποία "κουρεύτηκαν" με το περίφημο PSI+, τελούσαν υπό την εγγύηση του ... δημοσίου.

Πλησιάζοντας στο τέλος αυτού του "ανθολογίου" του 2ου μνημονίου και εν αναμονή του 3ου το

οποίο ΣΙΓΟΥΡΑ ετοιμάζεται, μιας και τα "νούμερα" δεν βγαίνουν, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ένας από τους τρόπους που θα επιστρατευθούν για να καλύψουν οι υπογράφοντες και οι εντολείς τους τους όρους του προγράμματος (πέραν των όσων ήδη έχουν αναφερθεί), θα είναι το οριστικό και χωρίς όρια ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της χώρας.

Ακόμη και αυτό έχει προβλεφθεί, χρησιμοποιώντας μάλιστα μία πολύ καθοριστική λέξη για να περιγράψει το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Η "ΕΚΧΩΡΗΣΗ των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, στον έλεγχο του ιδιωτικού τομέα" !!

Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε.

Τόσο με το πρώτο όσο και με το δεύτερο μνημόνιο, η Ελλάς και η Τράπεζα της Ελλάδος (αλλά και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) "παραιτούνται αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία" ...

ΤΕΛΟΣ του παραμυθιού (που μας ταΐζουν) ...

Καληνύχτα ...