Αληθινά Ψέματα ...

Κι ενώ ο κ. Σαμαράς βρίσκεται στις ΗΠΑ, ας θυμηθούμε (ένα-ένα)τα περίφημα "18 σημεία" που είχε εξαγγείλει στις 31 Μαΐου 2012 (εξαπατώντας τον ελληνικό λαό για να "κλέψει" την ψήφο του) :

Ψέμα Πρώτο :
Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων και των πολυτεκνικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2009. Αποκατάσταση της εξισωτικής για τους κτηνοτρόφους. Αποκατάσταση ειδικών μισθολογίων αστυνομικών που βρίσκονται σε ενεργό υπηρεσία και των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας. Αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα του χρέους, ομολογιούχοι και ασφαλιστικά ταμεία.

Ψέμα Δεύτερο :
Επέκταση του επιδόματος ανεργίας στα δύο χρόνια, έστω και με τη μορφή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης.

Ψέμα Τρίτο :
Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους ή καταστηματάρχες, εφόσον βρίσκονται κάτω από ένα εισοδηματικό όριο

Ψέμα Τέταρτο :
Ρύθμιση των φορολογικών επιβαρύνσεων των επόμενων μηνών (!!) ώστε να μην ξεπερνούν οι φορολογικές επιβαρύνσεις το 25% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος

Ψέμα Πέμπτο :
Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα και επαναφορά της μετενέργειας στους έξι μήνες

Ψέμα Έκτο :
Σταδιακή άνοδος του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000€ σήμερα, στις 8.000€ για την επόμενη χρονιά (2013) και στις 10.000€ τη μεθεπόμενη (2014)

Ψέμα Έβδομο :
Αντικατάσταση του χαρατσιού της ΔΕΗ από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ

Ψέμα Όγδοο :
Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών. Με πρώτο βήμα τη μείωση του Φόρου για Νομικά Πρόσωπα στο 15% την επόμενη χρονιά (2013). Επίσης, άμεση μείωση του ΦΠΑ για την εστίαση στο 9% (!!) από το 23%.

Ψέμα Ένατο :
Επέκταση τουλάχιστον έως το 2016 της χρονικής διάρκειας για τις περικοπές δημοσίων δαπανών ύψους 11,7 δισεκατομμυρίων ευρώ

Ψέμα Δέκατο :
Ειδικό καθεστώς για το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου που συγχωνεύονται και καταργούνται. Να μην απολύονται, αλλά να μπαίνουν σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια (!!) τουλάχιστον. Θα παίρνουν το βασικό τους μισθό και τις εργοδοτικές εισφορές στα ταμεία τους

Ψέμα Ενδέκατο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Ρύθμιση της αποπληρωμής χρεών των νοικοκυριών σε τράπεζες, ώστε η μηνιαία δόση να μην ξεπερνά ποσοστό 30% του διαθέσιμου εισοδήματος. Εάν έχουν χάσει την εργασία τους ή την επιχείρησή τους, να πληρώνουν μόνο τόκους για 2 ή 3 χρόνια

Ψέμα Δωδέκατο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Αναστολή των συνεπειών εγγραφής στον ΤΕΙΡΕΣΙΑ, για εγγεγραμμένους της τελευταίας διετίας

Ψέμα Δέκατο τρίτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Εξασφάλιση ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και ειδικότερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέσω της Ευρωπαϊκής Επενδυτικής Τράπεζας

Ψέμα Δέκατο Τέταρτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Εφαρμογή του συμψηφισμού οφειλών από και προς το Δημόσιο

Ψέμα Δέκατο Πέμπτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Πολιτική για την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη (!!)

Ψέμα Δέκατο Έκτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Επίσπευση της ανακήρυξης ΑΟΖ (!!)

Σε δύο από τα "18 Σημεία" του όμως, ο κ. Σαμαράς, είπε την αλήθεια !!
Ήταν τα μοναδικά δύο που ... δεν έπρεπε ΚΑΝ να υπάρχουν !!

1) Άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την αποδέσμευση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, και
2) Προώθηση αποκρατικοποιήσεων ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ της δανειακής σύμβασης

Σενάρια … συνωμοσίας (;)

Όλα ξεκίνησαν μ’ εκείνο το ακατάβλητο «γιατί ;», «γιατί τώρα ;».

Γιατί επέλεξαν να «ρίξουν μαύρο» στις οθόνες και να κλείσουν ΤΩΡΑ την ΕΡΤ ; Γιατί επέλεξε να φύγει ΤΩΡΑ, η ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση ; Γιατί προέκυψε ΤΩΡΑ ο ανασχηματισμός, ενώ μέχρι την τελευταία στιγμή η απόφαση του πρωθυπουργού ήταν να γίνει «κάποια στιγμή μετά το συνέδριο της ΝΔ» ; Γιατί επέλεξε ΤΩΡΑ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να ασχοληθούν πιο ενεργά τα στελέχη του κόμματος με την κυβέρνηση ; Γιατί επελέγησαν συγκεκριμένα πρόσωπα για κάποια υπουργεία και συγκεκριμένα αξιώματα για κάποιους άλλους ;

Μήπως το κλείσιμο της ΕΡΤ, όσο παράλογο κι αν ακουστεί, υιοθετεί την «τεχνική της οδοντογλυφίδας», γνωστή σε κάθε νοικοκυρά, αλλά και σε κάποιους … πωλητές ;

Η τεχνική αυτή αφορά τον τρόπο με τον οποίο κάποιος δοκιμάζει εάν μία κατάσταση είναι έτοιμη, ώστε να προχωρήσει στο αμέσως επόμενο βήμα. Σκοπός, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν να ελεγχθεί εάν το κοινό, ο λαός, ήταν ακόμη σε θέση να αντιδράσει μαζικά, αλλά ελεγχόμενα, σε μία ανορθόδοξη κατάσταση που παρουσιαζόταν ξαφνικά. Το πείραμα πέτυχε. Χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν από τις πρώτες ώρες έξω από το ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής στην Αθήνα, όπως επίσης και σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώθηκε σε πόλεις της χώρας.

Γιατί όμως έπρεπε να πραγματοποιηθεί αυτό το πείραμα ;

Η απάντηση έρχεται λίγες ημέρες μετά.

Στις αλλεπάλληλες συναντήσεις τους μέσα σε λίγες ημέρες, οι τρεις αρχηγοί των κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι συζητούν και επεξεργάζονται λύσεις, ώστε να δοθεί ένα τέλος στο πρόβλημα. Αν το καλοσκεφτεί όμως κανείς, μήπως (και με την βοήθεια των ΜΜΕ) δόθηκε υπερβολική σημασία και προσοχή στο εν λόγω ζήτημα ; Δεν υπήρξαν στον ένα χρόνο της συγκυβέρνησης άλλα ζητήματα, πιο σοβαρά ίσως από αυτό, που θα δικαιολογούσαν επίσης μία ανάλογη σειρά συναντήσεων των προέδρων και τέτοια υπερπροβολή (και την, κατά συνέπεια, αντίδραση του κόσμου) ; Είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μπορεί να σκεφθεί τουλάχιστον ένα.

Πού καταλήγουν αυτές οι συναντήσεις ; Στην «ηρωική» έξοδο της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση και (κατ’ εμέ) στα πολύ σοβαρά προβλήματα συνοχής που θα αντιμετωπίσει το κόμμα, ως αποτέλεσμα αυτής της απόφασης.

Γιατί έπρεπε όμως να φύγει η ΔΗΜΑΡ από τη συγκυβέρνηση, με μία καλά αιτιολογημένη δικαιολογία  ; Μα για τον απλό λόγο της πιο ενεργού συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν. Και γιατί έπρεπε να ασχοληθεί τώρα το ΠΑΣΟΚ πιο ενεργά ; Για να δώσει την ευκαιρία στον πρόεδρό του να εκθέσει κάποια από τα στελέχη του, προερχόμενα κυρίως από το παλιό ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, δίνεται επίσης η ευκαιρία στον Α. Σαμαρά, να ρίξει στην αρένα των υπουργικών θώκων, ονόματα που ξέρει ότι θα δημιουργήσουν προβλήματα στην επίτευξη του τελικού στόχου.

Ενός στόχου που είναι προγραμματισμένο να κάνει αμυδρά την εμφάνισή του, τις αμέσως επόμενες ημέρες, στο συνέδριο της ΝΔ, εν ίδει … συνθήματος, και να επιβεβαιωθεί με την … «τυχαία» αναφορά του Μ. Βορίδη, από το βήμα του συνεδρίου, πως  «για την καταστροφή του τόπου ευθύνονται οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου», μία δήλωση που (φυσικά) έσπευσε να υποστηρίξει ο ομογάλακτος και πρόσφατα υπουργοποιηθείς Α. Γεωργιάδης, και γίνεται σε εντελώς άκαιρο πολιτικό χρόνο. Μόλις πριν λίγες ημέρες έχει αποφασισθεί η συγκυβέρνηση !!

Συμπέρασμα ;

Ο στόχος, ή καλύτερα οι στόχοι, τόσο του Α. Σαμαρά, όσο και του Ε. Βενιζέλου, είναι δύο.

Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι το σημερινό σχήμα της κυβέρνησης, είναι απόλυτα θνησιγενές. Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος αυτού του σχήματος.

Καθώς οι πιέσεις της τρόϊκα θα εντείνονται για την λήψη μέτρων που θα ικανοποιούν άμεσα τα υπεσχημένα (απολύσεις υπαλλήλων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, αναμόρφωση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας κλπ), θα πρέπει να βρεθεί μία κατάλληλη αιτία ώστε ο κόσμος να βγει και πάλι στους δρόμους, κάτι ανάλογο δηλαδή με το επιτυχημένο πείραμα της απόφασης για το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Θα δοθεί έτσι η ευκαιρία στη σημερινή κυβέρνηση να προκαλέσει εκλογές, στο χρόνο που έχει ήδη επιλεγεί . Εκλογές που θα λειτουργήσουν ως «έξοδος διαφυγής» για τους σημερινούς προέδρους και τα πιστά τους στελέχη, από την διαχείριση τόσο του προβλήματος που θα αποτελέσει την αφορμή για τις εκλογές (που πολύ φοβάμαι ότι θα αφορά Εθνικό ζήτημα), όσο και της οριστικής επιλογής για την κατεύθυνση που θα πρέπει να ακολουθήσει η επόμενη κυβέρνηση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση.

Εκλογές στις οποίες τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ, θα συμμετέχουν με τη σημερινή τους σύνθεση, πέραν κάποιων «απωλειών» που είναι πιθανό να υπάρξουν μέχρι τότε, κυρίως από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Εκλογές που θα αποτελέσουν τόσο την Συνταγματική «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τις εγκληματικές επιλογές των κυβερνήσεων που μας έφεραν στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις που εκχωρούν την εθνική μας κυριαρχία, όσο και την αφορμή για την πραγματική έναρξη του διαλόγου για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα, που θα συνενώσει τη ΝΔ με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, και φυσικά θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαγραφή των χρεών τους προς τις τράπεζες που τόσο ευεργέτησαν.

Έτσι, η «καυτή πατάτα» της λήψης των οριστικών αποφάσεων που θα καθορίσουν τη μετέπειτα πορεία της χώρας στο ευρωπαϊκό (και παγκόσμιο) γίγνεσθαι, θα περάσει σε … άλλα χέρια.

Η σημερινή «Ιταλοποίηση» του πολιτικού χάρτη της χώρας θα έχει ολοκληρωθεί, νέοι πολιτικοί φορείς θα κάνουν την εμφάνισή τους ως αποτέλεσμα προσχωρήσεων και συγχωνεύσεων και η Ελλάς δεινοπαθούσα θα μπει σ’ έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, που θα την οδηγήσει ακόμη περισσότερα χρόνια πίσω.

Μόνη διέξοδος, η μαζική αντίδραση και η ειρηνική ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Το αναπόφευκτο να προκληθεί πριν το ήδη προγραμματισμένο. Η δημιουργία Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης που θα αποδώσει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» και θα βάλει της βάσεις για μια Εθνική πολιτική αποτίναξης του οικονομικού ζυγού που έχει επιβληθεί στη χώρα, των όποιων εκφραστών του, εγχώριων και μη, και της παραδειγματικής, νόμιμης τιμωρίας των διαχρονικών υπαιτίων του.

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΛΑΘΟΣ !

Μας προέκυψε νέο παραμύθι …

Λάθος έκανε το ΔΝΤ, σύμφωνα με την τελευταία και «αποκαλυπτική» του έκθεση, όσον αφορά τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων έδωσε την συγκατάθεσή του, ενεπλάκη δε και το ίδιο, για την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου και της συνακόλουθης δανειακής σύμβασης, με σκοπό τη διάσωση της Ελληνικής Οικονομίας.

Τι λέτε ;!

Ας θυμηθούμε λιγάκι τα γεγονότα με χρονολογική σειρά.

Όταν τον Απρίλιο του 2010 ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωνε από το ακριτικό Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδας στο (νεοδημιούργητο τότε) μηχανισμό στήριξης, τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι δύο δηλαδή από τους τρεις «εταίρους» της έκτοτε αποκαλούμενης «τρόϊκα», γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι Γαλλικές και Γερμανικές κυρίως τράπεζες ήταν απόλυτα εκτεθειμένες λόγω του ότι στα χαρτοφυλάκιά τους περιλαμβάνονταν Ελληνικά ομόλογα, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ (800 δις σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα).

Τον Απρίλιο του 2011, ένα χρόνο μετά την προσφυγή της Ελλάδος στο μηχανισμό στήριξης, στις  παρατηρήσεις του ο κ. Μπλανσάρντ, επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ, που έγιναν στο πλαίσιο της παρουσίασης της έκθεσης με τις προβλέψεις του ΔΝΤ για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας για το 2011, αναφέρθηκε στις προβλέψεις του Ταμείου τόσο για την πορεία του ΑΕΠ της Ελλάδας, όσο και στα ποσοστά ανεργίας στη χώρα.

Olivier Blanchard

Ολοκληρωτική αποτυχία. Έπεσε έξω σε όλα (τα στοιχεία διαθέσιμα σε κάθε ενδιαφερόμενο) !

Από τότε, γνώριζαν το «λάθος».

Τον Ιανουάριο του 2012, ο ίδιος άνθρωπος (ο κ. Ολιβιέ Μπλανσάρντ) μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον εκτίμησε ότι ακόμη και στο 120% του ΑΕΠ το ελληνικό χρέος θα είναι σε υψηλά επίπεδα. Ερωτώμενος δε για το ελληνικό πρόγραμμα αλλαγής ομολόγων, αρνήθηκε να αναφερθεί σε λεπτομέρειες καθώς οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν τότε ακόμη σε εξέλιξη, και αρκέσθηκε να δηλώσει πως το PSI θα πρέπει να διασφαλίσει ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδος θα είναι στο 120% του ΑΕΠ το 2020.

Διασφαλίσθηκε ; Προφανώς όχι, μιας και η ίδια συζήτηση, με τον ίδιο σκοπό (τη βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους δηλαδή στο 120% του ΑΕΠ το 2020) επαναλήφθηκε 11 μήνες μετά, στο Eurogroup του Νοεμβρίου.

Το Νοέμβριο του 2012, μας προκύπτει ο … λάθος δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής !

Τι είναι αυτός ο πολλαπλασιαστής ;

Μεταξύ του 1970 και του 2007, οι ασχολούμενοι με τις οικονομικές προβλέψεις είχαν διαπιστώσει ότι η μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες, ή κατά 1% επιπλέον έσοδα από τη φορολογία, οδηγούσαν, κατά μέσον όρο, σε 0,5% μείωση της ανάπτυξης στις προηγμένες χώρες. Το ονομάζει δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή (fiscal multiplier). 

Εξ αυτού διαμόρφωσαν τον πολλαπλασιαστή 0,5 τον οποίο και χρησιμοποίησαν στις προκαταρκτικές εργασίες τους για τα προγράμματα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Πορτογαλία.

Ο κ. Μπλανσάρ (πάλι), σε ένα κεφάλαιο της έκθεσης, αναγνωρίζει ότι με τις σημερινές συνθήκες, οι πολλαπλασιαστές κινούνται ανάμεσα στο 0,9 έως και το 1,7, ήτοι δύο με τρεις φορές μεγαλύτεροι από το 0,5 !!

Για την κάθε μείωση δηλαδή στις δημόσιες δαπάνες του 1%, η πτώση στην ανάπτυξη δεν θα είναι μισό εκατοστό, αλλά μπορεί να φτάνει ως και το 1.7% του ΑΕΠ. Θα πέφτει δηλαδή το ΑΕΠ περίπου 3 φορές περισσότερο από ότι είχαν προβλέψει !!

Ένα μόλις μήνα μετά,  το Δεκέμβριο του 2012, ο … «αιρετικός» κ. Μπλανσάρντ, αναφέρει : «Εάν το δείτε κατά χώρα, θα καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι τα κράτη που εφαρμόζουν τα πιο δραστικά πλάνα μείωσης του ελλείμματός τους, είναι ταυτοχρόνως αυτά που έχουν τη λιγότερη ανάπτυξη» !!

Καλύτερη «φωτογραφία» της οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία 3 χρόνια μέσω των μνημονίων, στα οποία το ίδιο το ΔΝΤ, του οποίου επικεφαλής οικονομολόγος είναι … ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να είχε πάρει.

Τον Ιανουάριο του 2013, ο κ. Μπλανσάρντ «ξαναχτυπά».

Σε έκθεσή του σχετικά με την πορεία των οικονομιών των χωρών στην Ευρωζώνη, αναφέρει : «Τα προγράμματα λιτότητας που πρότεινε (το ΔΝΤ) κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, είχαν έως και τριπλάσιο κόστος σε επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, από αυτό που είχε εκτιμηθεί αρχικά» !!

Κι ερχόμαστε στον Απρίλιο του τρέχοντος έτους.

Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η οικονομική θεωρία των Ρογκόφ – Ράινχαρτ, οικονομολόγων του Harvard, είχε αναδειχθεί ως το «ευαγγέλιο» των υμνητών των Μνημονίων.

Kenneth Rogoff & Carmen Reinhardt

Ο Κένεθ Ρογκόφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ, κατέληξαν στην έρευνά τους ότι η ανάπτυξη μειώνεται κατά 0,1% σε μέσο όρο όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ. Ερευνητές του University of Massachusetts, Amherst, όμως, δήλωσαν ότι επανέλαβαν το μοντέλο της ανάλυσης, χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και κατέληξαν στο ότι η ανάπτυξη αυξάνεται κατά 2,2% !!

Ψιλά γράμματα θα σκεφθείτε. Το σημαντικό όμως δεν είναι εδώ. Αν και οι Ρογκόφ - Ράινχαρτ, προέβησαν σε επίσημη διόρθωση του περίφημου «λάθους» στη μελέτη τους (κι άλλο λάθος !!) αναγνωρίζοντας λάθη που έγιναν στα νούμερα που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη, η οποία συνέδεσε την πορεία της ανάπτυξης μιας χώρας με το ποσοστό του δημόσιου χρέους, άφησαν αμετάβλητο το γενικό συμπέρασμα. Ποιο ήταν αυτό ;

Ότι  μια χώρα με χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ, δεν μπορεί να σημειώσει ανάπτυξη.

Ξέρετε πόσο είναι το χρέος της Ελλάδος σήμερα ως ποσοστό του ΑΕΠ της ;  Στο 175% !!

Τον ίδιο μήνα (Απρίλιος 2013), πέντε χρόνια μετά την οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο, σε άρθρο των New York Times με αφορμή τη διάσκεψη κορυφαίων οικονομολόγων που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο των εργασιών της εαρινής συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καταγράφεται η δήλωση του διευθυντή του τμήματος οικονομικής έρευνας του Ταμείου, Ολιβιέ Μπλανσάρντ (ναι, ο ίδιος !), ο οποίος ανέφερε ότι «δεν έχουμε την αίσθηση ενός τελικού προορισμού», σημειώνοντας χαρακτηριστικά : «Δεν έχω ιδέα πού θα καταλήξουμε» !!

Παναγιώτης Ρουμελιώτης

Πριν λίγες ημέρες, ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτης Ρουμελιώτης (και νυν αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς), αναφέρει σε συνέντευξή του :  «Η Ευρωπαϊκή Ένωση καθυστέρησε να πάρει μέτρα για την Ελλάδα, ενώ το ΔΝΤ βοήθησε και με το να δανείσει χρήματα με επιτόκιο 3% όταν της ΕΕ ήταν 5% (!!). Το ΔΝΤ είχε θέσει από την αρχή το θέμα της αναδιάρθρωσης και είναι ανακριβές να λέει το αντίθετο η ΕΕ. Η Ελλάδα και η Ευρωζώνη ήταν αυτές που αντέδρασαν στο κούρεμα. Αν το χρέος είχε αναδιαρθρωθεί το αργότερο ως τον Σεπτέμβριο 2010, όπως ζητούσε ο Στρος Καν, τώρα θα υπήρχε η πιθανότητα το χρέος να έχει μπει οριστικά σε μια βιώσιμη τροχιά. Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης έδωσε στις ξένες (γαλλικές, γερμανικές) τράπεζες χρόνο να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα περιορίζοντας τις ζημιές τους κατά 20 –τουλάχιστον- δισεκατομμύρια ευρώ, μεγάλωσε το πρόβλημα της χώρας μας και δεν βοήθησε να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος».

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με τη μελέτη του ΚΕΠΕ, η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου στοίχισε περίπου 3 δισ. στην ελληνική οικονομία σε ετήσια βάση, ενώ σε βάθος τριετίας το κόστος της αποτυχίας άγγιξε τα 9 δισ. Ευρώ.

Κανένα «λάθος» λοιπόν κύριοι (και κυρίες) του ΔΝΤ.  Γνωρίζατε επακριβώς τις συνέπειες των προγραμμάτων που επιβάλατε στη χώρα μου.

Και τις γνωρίζατε διότι, όπως μεταδίδει το Dow Jones Newswires, σε έγγραφο που κυκλοφόρησε εσωτερικά με ένδειξη «αυστηρά εμπιστευτικό» και βρέθηκε στα χέρια της Wall Street Journal (άλλο στοιχείο προς διερεύνηση αυτή η … διαρροή), ο διεθνής Οργανισμός παραδέχεται ότι υποτίμησε σημαντικά τη ζημιά που η συνταγή λιτότητας προκάλεσε στην ελληνική οικονομία, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως η αντίδραση στην κρίση έδωσε χρόνο στην Ευρωζώνη να περιορίσει τις επιπτώσεις για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αυτό είναι και το «μεγάλο μυστικό» σας.

Σε αγαστή συνεργασία, τόσο με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση (λέγε με και Γερμανογαλλικό τραπεζιτικό άξονα), εκπονήσατε και επιβάλατε στην Ελλάδα οικονομικές πολιτικές που μοναδικό τους σκοπό είχαν τη διάσωση των Γερμανικών, Γαλλικών και άλλων τραπεζών, σε συνδυασμό με τη νομισματική πολιτική του «σκληρού» ευρώ έναντι του «υποτιμημένου» δολαρίου.

Οι άνθρωποι των αριθμών

Και τι να γράψει πια κανείς ;!

Τόσα στοιχεία, τόσοι αραδιασμένοι αριθμοί, ο ένας δίπλα στον άλλο, χωρίς νόημα, χωρίς ψυχή. Τόσο η ανεργία, τόσο η ύφεση, τόσες οι αυτοκτονίες, τόσα τα λουκέτα κι ο αριθμός των ανθρώπων κάτω από το όριο της φτώχειας

Ο αριθμός των ανθρώπων …

Τρία χρόνια μετά την 8^η Μαΐου 2010, την αποφράδα εκείνη ημέρα που η χώρα δεσμεύθηκε μέσω της 1^ης Δανειακής Σύμβασης, με τις υπογραφές της τότε Ελληνικής κυβέρνησης και του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να ακολουθήσει πιστά το Μνημόνιο Κατανόησης (όπως ονομάστηκε).

Σήμερα, μέσα στον ορυμαγδό των πληροφοριών στις οποίες  γινόμαστε παθητικοί δέκτες, δεν είμαστε πλέον ικανοί να διακρίνουμε την πραγματική αλήθεια. Άλλωστε, το έχουν πει, «αν θέλεις να κρύψεις μιαν αλήθεια, φόρτωσέ την με κάθε λογής στοιχεία».

Κι έτσι, γίναμε οι άνθρωποι των αριθμών …

Τα ποσοστά και τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που ανελλιπώς  παρελαύνουν καθημερινά από μπροστά μας, έγιναν σύνηθες ανάγνωσμα. Στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε το αυταπόδεικτο, παρασυρόμαστε στον ιστό του πιο καλοσχεδιασμένου ψέματος .

Έφτασε όμως ο καιρός να δούμε το πρόβλημα κατάματα.

Η μόνη αλήθεια είναι πως χάσαμε την πραγματική μας υπόσταση. Οχυρωθήκαμε πίσω από φιλανθρωπικές οργανώσεις, αναζητώντας, ίσως, άλλοθι για όσα (λανθασμένα) μας έκαναν να αισθανόμαστε συν-υπεύθυνοι και παραδοθήκαμε αμαχητί (;) στη λαίλαπα των αριθμών, όσο αυτοί, δεν αφορούν εμάς τους ίδιους ή … μας αφήνουν ακόμη κάποια περιθώρια αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Τη στιγμή που θα καταλάβουμε πως πρέπει να σταματήσουμε να αισθανόμαστε ένα, εύκολα μεταφερόμενο, μέρος του συνόλου, ένα απλό κομμάτι  μιας ομοιόμορφης μάζας, κι αποδεχθούμε, στο μέρος εκείνο που μας αναλογεί, το :

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…» του Ν. Καζαντζάκη, τότε θα έχουμε κάνει μιαν αρχή.