"Τι σπουδάσατε ;"

Η συζήτηση ραδιοφωνική. Ο δημοσιογράφος ρωτά τον συνεντευξιαζόμενο (τιτανοτριςμεγιστοτεράστιο), για θέματα τα οποία φαίνεται ότι γνωρίζει καλά, ή τουλάχιστον έτσι διατείνεται ο αλάνθαστος εαυτός του. Στην εκπομπή «τολμά» να παρέμβει ακροατής που φαίνεται να έχει διαφορετική γνώμη απ’ όσα ακούει. Ο δημοσιογράφος –ως όφειλε ;- ρωτά τον (τιτανοτριςμεγιστοτεράστιο) εάν επιθυμεί να συζητήσει με τον ακροατή και αφού παίρνει την «άδειά» του, ακολουθεί το … αμείλικτο ερώτημα του τιτανοτριςμεγιστοτεράστιου … «τι σπουδάσατε ;» !!!

Το αντικείμενο της συζήτησης ίσως και να μην έχει κανένα απολύτως ρόλο. Αυτό όμως που –για να το θέσω κομψά- μου έκανε τεράστια εντύπωση, ήταν εκείνο το ανεκδιήγητο «τι σπουδάσατε ;» που ξεστόμισε ο ένας (τιτανοτρισμεγιστοτεράστιος) εκ των δύο συνομιλητών.

Κι επειδή οι σπουδές του ακροατή … δεν κρίθηκαν επαρκείς από τον ίδιο (!!!!) συνεχίζει «εεε, δεν θα συνεννοηθούμε» (!!!), και η «συζήτηση» έκλεισε λίγο μετά κάπου εκεί.

Επαναλαμβάνω, ούτε το αντικείμενο της συζήτησης, ούτε τα ονόματα των συνομιλητών, ούτε καν ο τόπος και ο χρόνος στον οποίο διαδραματίζεται το περιστατικό, έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Αυτό που με θυμώνει όμως, αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι η έπαρση, ο άκρατος εγωισμός, η απέραντη ανάγκη και διακαής πόθος κάποιων … «σπουδαγμένων» να επιβεβαιώνουν με κάθε ευκαιρία τον εαυτό τους, ακυρώνοντας παράλληλα τον όποιο αντίλογο.

Αυτός ο νεοκαισαρισμός αναμεμιγμένος με στοιχεία γνωστικού ναρκισσισμού είναι στην ουσία ότι επαχθέστερο (ίσως) έχει να επιδείξει η σημερινή ελληνική κοινωνία. Είναι η παραδοχή με άλλα λόγια του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ;» που οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί τη χώρα στον οικονομικό αλλά και κοινωνικό-ανθρωπιστικό-πολιτισμικό Καιάδα της σύγχρονης εποχής.

Εάν το αντικείμενο των όποιων σπουδών σου, δεν ανταποκρίνεται στα standards του συνομιλητή σου, δεν δικαιούσαι να μιλάς, να εκφέρεις γνώμη, να συμμετέχεις, και (προς Θεού !!) να συνομιλήσεις με τον έχοντα την «απόλυτη γνώση» λόγω … πτυχίου. Πόσο δε μάλλον, εάν ο συνομιλητής είναι κάποιος που κατέχει θέση (δεσπόζουσα ή μη) στη δημόσια διοίκηση.

Η αξία του ανθρώπου, κορνιζαρισμένη σε ένα δίπλωμα ή πτυχίο στον τοίχο του σπιτιού ή του γραφείου !!

Αν δε διαθέτεις πτυχίο … δεν υπάρχεις !!

Και για να μην παρεξηγηθώ, σέβομαι απόλυτα όσους είναι κάτοχοι πτυχίων. Προτιμώ όμως όσους, εκτός από αυτό, διαθέτουν και Παιδεία.

Γιατί, πόσο κοντά ή μακριά, πόσο ταυτόσημη ή όχι είναι αυτή η αντίληψη από ανάλογες αντιλήψεις περασμένων δεκαετιών που αιματοκύλισαν τον κόσμο ; Είναι διαφορετικό ή όχι το να νομίζει κάποιος ότι διαθέτει την μόνη σωστή άποψη και -κατά συνέπεια- το δικαίωμα να την επιβάλει, από το να πιστεύει ότι αυτός και μόνο αυτός λόγω … γονιδίων, είναι ορισμένος να κυριαρχήσει ;

Τραβηγμένο ; Ίσως … Αν συνεχίσουμε όμως έτσι, δε θα πρέπει – κατά τη γνώμη εμού του … απτυχίωτου- να σας κάνει εντύπωση εάν κάποια στιγμή διαπιστώσετε ότι η «φυλακή» σας, άλλαξε απλά τόπο.

Από τον καναπέ του σπιτιού σας, στο ξύλινο ντιβάνι κάποιου νέου, ιδιότυπου στρατοπέδου συγκέντρωσης, στερουμένων (αυτή τη φορά) το δικαίωμα να ομιλούν, λόγω … διανοητικής κατωτερότητας, η οποία φυσικά θα αποδεικνύεται από την έλλειψη … πτυχίου.

Ποιο μέλλον, ποιας χώρας ... ;

Άλλη μία συνηθισμένη μέρα.

Ξύπνημα από νωρίς και το ραδιόφωνο με μπαταρίες δίπλα στον καφέ και το σακουλάκι του καπνού, με όλα τα απαραίτητα σύνεργα. Τα νέα της ημέρας, ανάμικτα με ανεπαίσθητες στιγμές ελάχιστης απόλαυσης (ή μήπως λήθης), που ψάχνουν να βρουν το νόημά τους σε μικρές γουλιές και μικρά σύννεφα.

Ο δημοσιογράφος, ο πρόεδρος τάδε, ο βουλευτής δείνα και ο αγανακτισμένος ακροατής που όλοι τους εξακολουθούν να πιστεύουν πως κάποτε, στο απώτερο και -σε κάθε περίπτωση- απροσδιόριστο μέλλον, με τη δύναμη ίσως ενός «από μηχανής Θεού», όλα θα φτιάξουν. Κι αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ευφυώς είχαν «ανακαλύψει» τη Θεία παρέμβαση που όλα τα διορθώνει στο αρχαίο μας Θέατρο, παρεμβαίνοντας την τελευταία συνήθως στιγμή, στο σημερινό «θέατρο του παραλόγου» της παγκοσμιοποιημένης και τραπεζοκρατούμενης κοινωνίας μας, όσοι ευελπιστούν στον «καλό Θεό» της Ελλάδος για να λύσει τα προβλήματα της χώρας, ίσως θα πρέπει να αναλογισθούν ότι … σε λίγο καιρό δεν υπάρχει πλέον ελληνικό κράτος για να σωθεί !

Το μόνο που θα έχει απομείνει από έναν άλλοτε υπερήφανο λαό, θα είναι μία καρικατούρα του εαυτού του. Μια γελοιογραφία που θα βρίσκει τα ίχνη της στα πρόσωπα όσων τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες κυβέρνησαν τον άγιο αυτό τόπο.

Κι αν τα πιο πάνω διαβάζονται με κόπο ή «ακούγονται» σκληρά, πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να περιγράψει έναν λαό που, σοκαρισμένος και παραιτημένος πλέον από κάθε ελπίδα, ψάχνει να βρει την τύχη του στο «στοίχημα» και τ’ αλλεπάλληλα «τζακ ποτ», παλεύοντας με την κατάθλιψη που τον περιβάλλει. Περιστοιχιζόμενος από ανθρώπους που χάσκουν κάθε ημέρα εμπρός από μία οθόνη υπολογιστή στις ιστοσελίδες της (και καλά) κοινωνικής δικτύωσης ή των πρωινάδικων, των τούρκικων σήριαλ και των δελτίων ειδήσεων. Και τελικά, ως μόνη πράξη αντίδρασης και «ξεφουσκώματος» της αγανάκτησής του, βρίσκει τη ψεύτικη λύτρωσή του στην αδιάκοπη συζήτηση «επί των πολιτικών εξελίξεων», που με περισσή μαεστρία και πάντοτε επιλεκτικά του σερβίρουν κάθε λίγο τα διαπλεκόμενα μεγαλοκάναλα των Αθηνών. Αρκεί, να παραμένει στο (κατ’ επίφαση) σπίτι του.

Ποια τύχη, ποιο μέλλον, ποιας χώρας μπορεί να βασιστεί σε αυτά τα δεδομένα ;

Χωρίς καν να γίνεται λόγος για το μέγιστο δημογραφικό πρόβλημα που, σε συνδυασμό με τη μαζική εισροή παράνομων μεταναστών, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον (με μαθηματική ακρίβεια), θα αποτελέσουν τους δύο εκείνους παράγοντες που θα δώσουν το δικαίωμα σε μελλοντικούς συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν «κάποτε υπερήφανο λαό που ζούσε στη χερσόνησο του Αίμου»

Ας μην περιμένουμε λοιπόν τον «από μηχανής Θεό». Άλλωστε, οι ίδιοι αρχαίοι δραματουργοί που τον εφηύραν, φρόντισαν να παρεμβάλουν στα αξεπέραστα μέχρι σήμερα έργα τους και το εξόχως διδακτικό «συν Αθηνά και χείρα κίνει». 

Πώς γίναμε έτσι ;!

Γυρίζω πίσω, μερικές δεκαετίες, όχι πολύ. Κάπου εκεί, στα μέσα του ’70. Πιτσιρικάς, χωρίς να νιώθω τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε ! Και για ποιο λόγο !

Θυμάμαι όμως …

Θυμάμαι τον κόσμο, τις γιορτές, τις βόλτες κι ένα αίσθημα κούρασης που ερχόταν το βράδυ να βαρύνει τα βλέφαρα, με το κεφάλι ακουμπημένο στα γόνατα του πατέρα.

Δεν ήταν (και δεν είναι) ξέγνοιαστοι οι γονείς μου. Όπως και όλων των φίλων ή των γνωστών μου. Ξυπνούσαν πρωί, πολύ πρωί, κι αρχίναγε το καθημερινό, ρουτινιάρικο πρόγραμμα. Στη βιοτεχνία ενδυμάτων … μέχρι αργά το απόγευμα. Εκεί, και πάλι εκεί.

Εκεί μεγάλωσα. Μέσα στη δουλειά των γονιών μου. Εκεί διάβαζα, εκεί έτρωγα, εκεί ντυνόμουν. Και δεν υπήρχε τίποτε παράξενο σ’ αυτό. Αυτή ήταν η ζωή μας. Και τα χρήματα λίγα, όσα έπρεπε για να μπορεί μια οικογένεια των τεσσάρων (υπάρχει και ο μικρότερος αδελφός) να μην της λείπει τίποτε και να περισσεύει κάτι για την «άκρη».

Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, κάτι έλειπε. Θες η γνώση που έρχεται μεγαλώνοντας, οι ευθύνες που σταδιακά αναλαμβάνεις, ότι κι αν ήταν, κάτι έλειπε. Όχι από εμένα. Από παντού !

Κι έπρεπε να περάσουν χρόνια για να το ανακαλύψω.

Ένα ζεστό μεσημέρι του Μάρτη του ‘12. Ρώτησα τον πατέρα μου με μια δόση χιούμορ «τι ψηφίζουμε φέτος ;». Η απάντηση ήρθε σαν κεραυνός «φέτος, κανέναν …» και ο χαρακτηρισμός παραλείπεται για … ευνόητους λόγους.

Του έλειπε το χαμόγελο ! Ναι, του έλειπε το χαμόγελο και τη θέση του είχε πάρει μιαν αλλόκοτη έκφραση που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι την είχε χρόνια τώρα.

 «Γιατί ;» ρώτησα σαστισμένος προσπαθώντας να μην καταλάβει πως μόλις είχε καθορίσει, με τρεις του λέξεις, την υπόλοιπη ίσως, στάση ζωής του παιδιού του.

«Γιατί, αυτοί που εμπιστευόμουν, χρόνια τώρα, και αποφάσιζαν για μένα, δεν ήταν τελικά άξιοι ούτε για να μου δέσουν τα κορδόνια !»

Κάπως έτσι αλλάζει η ζωή των ανθρώπων.

Σε μια στιγμή, με μια απόφαση που ξέρεις ότι δεν μπορεί να είναι λάθος. Ίσως από κάποιο αρχέγονο ένστικτο που δίνει μορφή στις επιθυμίες, που δίνει σκοπό και βάζει στόχους.

Όχι, δεν θα γινόμουν πολιτικός. Άλλωστε οι ίντριγκες, οι μηχανορραφίες, τα μυστικά και οι περίεργες συμφωνίες, δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Εξάλλου, η πολιτική δε θα έπρεπε καν να είναι επάγγελμα !

Αγωνιστής. Ναι, αυτό θα προσπαθήσω να γίνω.

Μήπως και καταφέρω, κάποια στιγμή, να φέρω πίσω το χαμόγελο στα χείλη του πατέρα μου. Στα χείλη όλων των πατεράδων, όλων των γονιών του κόσμου. 

Πεθαίνουμε ως χώρα (;) ...

"Έχει αποδειχθεί πλέον και επιστημονικά ότι το Μνημόνιο και η τρόικα δεν «σκοτώνουν»  μόνο την τσέπη μας, αλλά και την υγιή ερωτική μας ζωή άρα και τα παιδιά μας.

Ειδικοί επιστήμονες καταγράφουν δραματική πτώση των γεννήσεων, κάτι που αποδίδεται ευθέως στην ανεργία αλλά και στην πτώση του εισοδήματος των Ελλήνων.

Για του λόγου του αληθές, έρευνα που διεξήχθη από την κ. Έφη Σίμου, επιστημονική συνεργάτιδα στον Τομέα Επιδημιολογίας και Βιοστατιστικής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ), έδειξε ξεκάθαρα τη σταδιακή πτώση των γεννήσεων από τότε που μπήκε στη ζωή μας το ΔΝΤ, αλλά και στα επόμενα χρόνια της οικονομικής κρίσης.

Με βάση τα ευρήματα:

·         Από το 2009 και μετά κατεγράφη πτώση των γεννήσεων 10,13% (2009: 10,45 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους, 2010: 10,15 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους, 2011: 9,39 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους).

·         Από το 2008 και έως το 2011 καταγράφηκε αύξηση των γεννήσεων νεκρών εμβρύων. Συγκεκριμένα 21,15% από το 2008 στο 2011 (2008: 3,31 γεννήσεις νεκρών ανά 1.000 ζώντα, 2009: 4,28 γεννήσεις νεκρών ανά 1.000 ζώντα, 2010: 4,36 γεννήσεις νεκρών ανά 1.000 ζώντα, 2011: 4,01 γεννήσεις νεκρών ανά 1.000 ζώντα).

Η παραπάνω εξέλιξη συνδέεται με τη δραματική πτώση του ΑΕΠ από το 2009 στο 2011 κατά 14,82%."*

Και να ήταν μόνον αυτό …

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, στη χώρα μας δεν υπάρχει μόνο πτώση των γεννήσεων, αλλά και αύξηση του δείκτη θνησιμότητας.

Πίνακας 1

Ο Ακαθάριστος Δείκτης Θνησιμότητας λοιπόν, ο αριθμός δηλαδή των θανάτων σε πληθυσμό 1.000 κατοίκων, από το 9,65 που ήταν το 2008 έχει ήδη φτάσει στο 10,52 το 2012 !! (Πίνακας 1)

Αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό με την αθρόα είσοδο παράνομων μεταναστών αλλά και τις χορηγήσεις ιθαγένειας (αρκεί νομίζω να αναφερθεί ότι το πρώτο μόνο τρίμηνο του 2013, χορηγήθηκε η Ελληνική ιθαγένεια σε 3.124 αλλοδαπούς, εκ των οποίων οι 2.845 χαρακτηρίσθηκαν ως «ομογενείς» με την συντριπτική πλειονότητά τους -οι 2.598, το 95% δηλαδή-  να έχουν ως χώρα γέννησης την Αλβανία-Πίνακας 2) λαμβάνοντας υπ’ όψιν μόνο τα χρόνια διαμονής και την οικονομική δραστηριότητα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, το μέλλον μας ως λαός, ως έθνος, είναι απλά … ανύπαρκτο.

Πίνακας 2

Άλλωστε, κατά τα έτη 1991-2001 η Συνολική Αύξηση του πληθυσμού της χώρας, οφείλεται κατά 96,8% στην Καθαρή Μετανάστευση (!!), τη διαφορά δηλαδή μεταξύ των όσων ήλθαν στην Ελλάδα, σε σχέση με αυτούς που έφυγαν από αυτή (Πίνακας 3). Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να μάθουμε το ανάλογο ποσοστό κατά τα έτη 2001-2011 μιας και έχει ολοκληρωθεί η απογραφή του πληθυσμού.

Η χώρα μας λοιπόν δεν γεννά, γερνά και πεθαίνει πρόωρα, ενώ παράλληλα δέχεται ένα μεγάλο κύμα παράνομων μεταναστών. Ένα πρόβλημα που σε καμία περίπτωση δεν ήταν και δεν είναι έτοιμη να διαχειρισθεί μόνη της.

Και ως απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι ο τεράστιος (για τα πληθυσμιακά μας δεδομένα) αριθμός των παράνομων μεταναστών, θα μπορούσε να … αφομοιωθεί, ας αναλογισθούν :

Πίνακας 3

•       Η διάθεση ενός μετανάστη να ενταχθεί στην χώρα υποδοχής εξαρτάται ή όχι από το συμβολικό κύρος της χώρας αυτής ;

•       Ποιος αλήθεια και γιατί θα κατέβαλλε τον κόπο να ενταχθεί πολιτιστικά και κοινωνικά σε μία παρακμιακή χώρα γερόντων χωρίς μέλλον (όπως θα είναι η Ελλάδα σε μερικές δεκαετίες αν το δημογραφικό πρόβλημα αφεθεί ανεξέλεγκτο και δεν ληφθούν άμεσα μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου της παράνομης μετανάστευσης), όταν θα μπορούσε να διεκδικήσει την έντονη, αυτόνομη παρουσία του ως δυναμικό και νεανικό στοιχείο ;

*από δημοσίευμα στο naftemporiki.gr

Χάσαμε όλοι, κύριοι ...

Λίγες μόλις ημέρες μετά την διεξαγωγή του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά, κυρίως, των εκλογών για την ανάδειξη των νέων μελών που η χώρα θα στείλει να μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι το χρονικό αυτό διάστημα δεν είναι αρκετό για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Και ίσως να μην είχε άδικο.

Κάποια πράγματα όμως, πρέπει να λέγονται (και να γράφονται) όσο ακόμη το … «σίδερο είναι στη βράση», μήπως και … κολλήσουν στο μυαλό (και τη συνείδηση) όσων με τις αποφάσεις τους καθόρισαν, και θα συνεχίσουν να καθορίζουν, τις μοίρες ενός ολόκληρου λαού.

Έχοντας λοιπόν ως δεδομένα ότι : α) οι Ευρωεκλογές είναι αμιγώς πολιτικές, εφόσον σε αυτές συμμετέχουν κόμματα, κινήματα ή συνασπισμοί κομμάτων, όπως ακριβώς και στις Εθνικές εκλογές, και β) ακριβώς επειδή ΔΕΝ είναι Εθνικές εκλογές, οι πολίτες επιλέγουν να πάνε στις κάλπες με μία πιο χαλαρή (για να το θέσω κομψά) διάθεση αλλά και με έντονο το συναίσθημα της «κριτικής ψήφου», αυτής δηλαδή που θα επιβεβαιώσει ή όχι την κυβερνητική πολιτική που ακολουθήθηκε, ας προσπαθήσω να μεταφέρω την καθαρά προσωπική μου άποψη για το αποτέλεσμά τους.

Λοιπόν, χάσαμε όλοι κύριοι.

 Όλοι όσοι με το δημόσιο λόγο μας προσπαθούμε να πείσουμε τους πολίτες, που διαθέτουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να μας ακούσουν, ότι  εμείς κι όχι κάποιος άλλος, έχουμε δίκιο

Και χάσαμε γιατί :

• Δεν καταφέραμε να πείσουμε το 40% (σχεδόν 4.000.000) των πολιτών, να προσέλθει στις κάλπες για να εκφράσει τη γνώμη του. Ειδικά δε στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, το 45% αυτών !
• Δεν καταφέραμε να πείσουμε το 9% των πολιτών ότι, με το να μετατρέψουν την δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή τους, σε θετική ψήφο προς νεοναζιστικά μορφώματα, ουσιαστικά επιβεβαιώνουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα της πόλωσης, τη γνωστή δηλαδή θεωρία των δύο άκρων, ή οποία βολεύει αφάνταστα αυτούς ακριβώς που ήθελαν να καταδικάσουν με την επιλογή τους. Με άλλα λόγια …ακύρωσαν την ίδια τους την επιλογή
• Δεν καταφέραμε ακόμη να πείσουμε το 6% των πολιτών ότι, επιβραβεύοντας με την ψήφο τους, έστω και ως μορφή διαμαρτυρίας, ένα καθαρά μηντιακό κατασκεύασμα, που δημιουργήθηκε για ειδικό λόγο και με ειδικό σκοπό, στην ουσία έδωσαν δύναμη σε αυτούς ακριβώς που στην καθημερινότητά τους καταδικάζουν (και σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στους υποψηφίους του), και τέλος (αλλά κυρίως)
• Επιτρέψαμε, με την διαχρονική, πολιτικάντικη και άκρως ψηφοθηρική συμπεριφορά των κεντρικών επιτελείων συγκεκριμένων κομμάτων, να αναδειχθεί ως τρίτη δύναμη στην περιοχή της ΑΜΘ, ένα πολιτικά (πιθανότατα) υποκινούμενο και χρηματοδοτούμενο από ξένη χώρα κόμμα που, ένας Θεός ξέρει, πώς θα εκμεταλλευθεί αυτή του τη θέση

Κι όσο αν κάποιοι καυχώνται ή απλά … επαναπαύονται στα ποσοστά τους, ας εξετάσουν καλύτερα το πόσοι ακριβώς τους ψήφισαν.

Διότι, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να επαίρεται κανείς για την πρωτιά του, όταν έχει 139.000 λιγότερους ψηφοφόρους σε σχέση με τις Εθνικές εκλογές του 2012 (!) ή να κάνει πως δεν κατάλαβε ότι 530.000 πολίτες επέλεξαν, δύο μόλις χρόνια μετά την πρώτη επιλογή τους, να ανακαλέσουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβερνώσα παράταξη (!), για να μην αναφερθώ στους 300.000 λιγότερους πολίτες που αρνήθηκαν να … «ποτίσουν» το δένδρο που αντικατέστησε τον … δύοντα «ήλιο» τους.

Όσο λοιπόν, και μέχρι, αυτοί που με το δημόσιο λόγο τους δεν καταφέρνουν να πείσουν (του γράφοντος μη εξαιρουμένου) το σύνολο -αν είναι δυνατό- του κόσμου, να έλθει στις κάλπες για να εκφράσει τη γνώμη του, όσο εμείς ως πολίτες, απόγονοι και κληρονόμοι μιας χώρας που δίδαξε τη δημοκρατία, το διάλογο και τον πολιτισμό, δε συνειδητοποιούμε ότι απέχοντας από την επιλογή αυτών που μας εκπροσωπούν, απέχουμε ουσιαστικά καταδικάζοντας τις ίδιες τις ζωές μας, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

Μέχρι τότε, κανείς μας δεν έχει νικήσει κύριοι. Χάσαμε όλοι.