ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ, Η Ε.Ε. & Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Το Δίλημμα του Σκαντζόχοιρου, γνωστό επίσης και ως Δίλημμα του Ακανθόχοιρου, είναι μια αναλογία των προκλήσεων που φέρει η ανθρώπινη (και όχι μόνο) οικειότητα.

Περιγράφει μια κατάσταση όπου μια ομάδα σκαντζόχοιρων προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο για να μοιραστούν θερμότητα μια κρύα ημέρα. Ωστόσο, όταν το πραγματοποιήσουν, είναι αναπόφευκτο να τραυματίσουν ο ένας τον άλλο με τα αιχμηρά τους αγκάθια. Κατά συνέπεια πρέπει να απομακρυνθούν. Παρόλο που όλοι μοιράζονται την επιθυμία για αμφίδρομη επικοινωνία, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί για … ευνόητους λόγους.

Τόσο ο Αρθούρος Σοπενχάουερ όσο και ο Σίγκμουντ Φρόυντ χρησιμοποίησαν αυτή την αναλογία για να περιγράψουν το πώς αντιλαμβάνονται την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένα άτομο, όταν καλείται να αναπτύξει κάποια σχέση με άλλα. Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου υπονοεί ότι παρά την καλή θέληση, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αμφίδρομη βλάβη, και ως αποτέλεσμα προκύπτει σκεπτικισμός και ρηχές σχέσεις.

Φυσικά, η ανωτέρω περιγραφόμενη αναλογία, ισχύει και στις περιπτώσεις ατελούς συνεργασίας μεταξύ κρατών, όπως (πχ) η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κι αυτό διότι είναι πλέον περισσότερο από εμφανές ότι οι αρχές και οι αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως η Ευρωζώνη, μία συνεργαζόμενη δηλαδή κοινότητα Κρατών Μελών, έχουν απαξιωθεί στον μέγιστο βαθμό.

Ο κατευθυνόμενος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα,αλλά –συγχρόνως – και τόσο έμφυτος στη συλλογική συνείδηση, ηγεμονισμός της Γερμανίας με τη συμπαράσταση των κάθε λογής συμμάχων της, καθιστά την ειλικρινή προσπάθεια όλων των υπολοίπων κρατών μελών της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης για μία στενότερη συνεργασία με αμφίδρομα οφέλη,  σχεδόν αδύνατη.

Όσα Ευρωπαϊκά Συμβούλια κι αν συνέλθουν, όσα Eurogroup κι αν συνεδριάσουν, κάθε φορά, το φαινόμενο του «Διλήμματος του Σκαντζόχοιρου» θα κάνει την εμφάνισή του.

Η μόνη περίπτωση για να πετύχει το εγχείρημα της υγιούς συνεργασίας μεταξύ των κρατών των ανωτέρω Οργανισμών, είναι το να απεκδυθούν οι ισχυροί τα «όπλα-αγκάθια» τους και να προσεγγίσουν  τους, κατ’ ευφημισμόν σήμερα, συνεργάτες-συνεταίρους τους, με ειλικρινή διάθεση συνεργασίας και όχι προσπάθεια επιβολής των απόψεών τους.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, το όλο εγχείρημα θα καταρρεύση με πάταγο, αφήνοντας εκτεθειμένους στις συνειδήσεις των λαών τους (και όχι μόνο), εκείνους ακριβώς που τα τελευταία –τουλάχιστον – χρόνια, με κάθε πράξη ή λόγο τους, επιδιώκουν ή προκαλούν αυτήν ακριβώς την κατάληξη.

Αγώνας κατά των Μνημονίων ...

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο της εφημερίδος "Εβδόμη" κ. Άρη Μεντίζη

“Όταν σε ένα κράτος, στο οποίο η κυβέρνησή του, έχει ταχθεί ψυχή τε και σώματι στην εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, επικαλούμενη την προοπτική ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων, οι οποίες ποτέ δεν έρχονται, και στη στήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο μέχρι στιγμής έχει εισπράξει, με οποιαδήποτε μορφή, πάνω από 230 δις ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια, τα οποία πιστώνονται στο Δημόσιο Χρέος, δηλαδή σε όλους μας, τότε κάτι δεν πάει καλά”, τόνισε ο υποψήριος βουλευτής Καβάλας και στέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Γιώργος Τσακίρης, συμπληρώνοντας πως “σε ένα ευνομούμενο, ανεξάρτητο και διεκδικητικό κράτος, όπως αυτό για το οποίο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες αγωνιζόμαστε καθημερινά, απαλλαγμένο δηλαδή από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις με επαχθείς όρους, τα δικαιώματα των εργαζομένων όπως αυτά κατοχυρώνονται τόσο από τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, από την Ελληνική νομοθεσία,αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας, αποτελούν αδιάσπαστο τμήμα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης την οποία επαγγελλόμαστε και προωθούμε, μέσα από την ίδια την Ιδρυτική μας Διακήρυξη”.

-Πως κρίνετε την κυβερνητική πολιτική - στάση στο κομμάτι της απασχόλησης;

“Η κυβερνητική πολιτική στο θέμα της απασχόλησης, είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα, ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές των μνημονίων. Γιατί περί εντολών πρόκειται και όχι για «Μνημόνια Συνεργασίας» όπως είναι ο εύηχος τίτλος αυτών των συμφωνιών. Και εξηγούμαι. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για «συνεργασία» με τους δανειστές μας, όταν εκείνοι έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε κάθε, σχεδόν, Σχέδιο Νόμου, σε κάθε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, τα οποία εισάγονται για συζήτηση ή κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων; Να σας θυμίσω ότι η διακυβέρνηση της χώρας, από τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα, γίνεται κυρίως με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες συντάσσονται υπό το καθεστώς της πίεσης της τρόϊκας εξωτερικού και εισάγονται απλά προς κύρωση στη Βουλή, μετατρέποντάς την ουσιαστικά σε ένα ...διεκπεραιωτικό όργανο; Να σας θυμίσω ότι ψηφισμένα νομοσχέδια, όπως αυτό το οποίο καθόριζε τον αριθμό των δόσεων για την αποπληρωμή των οφειλομένων προς το Δημόσιο χρεών, καταργήθηκε εν μία νυκτί, την αμέσως επόμενη ημέρα, τον Φεβρουάριο του 2012, πιθανότατα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, μετά από τηλεφώνημα στελέχους της τρόϊκας,διότι προέβλεπε μεγάλο αριθμό δόσεων; Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας και στην ουσία της ερώτησής σας. Είναι ή όχι η πολιτική των μνημονίων, που εγκαινίασε η κυβέρνηση Παπανδρέου και συνεχίζει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, που έφερε την ανεργία στο 27% και περισσότερους από 1.350.000 ανθρώπους στην ανεργία; Είναι ή όχι η ίδια πολιτική που οδήγησε περισσότερους από 3.000.000 πολίτες της χώρας, να ζουν στα όρια της φτώχειας; Είναι ή όχι οι ίδιοι πολιτικοί που, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις 150.000 απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015 που έχουν υπογράψει, επικαλούνται το Μέσο Όρο των Ευρωπαϊκών κρατών, αλλά δεν κάνουν λόγο για το ότι ξοδεύουν μόνο το 2% του ΑΕΠ της χώρας για την Παιδεία, όταν ο Μ.Ο. των Ευρωπαίων είναι στο 5%;”.

-Που πιστεύετε οτι οφείλεται αυτό;

“Κοιτάξτε, όταν σε ένα κράτος, στο οποίο η κυβέρνησή του, έχει ταχθεί ψυχή τε και σώματι 1ον στην εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, επικαλούμενη την προοπτική ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων, οι οποίες ποτέ δεν έρχονται, ή όταν έρχονται απειλούν με τεράστια και ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική και οικονομική ζημιά την περιοχή στην οποία πρόκειται να γίνουν ή ζητούν μισθούς Βουλγαρίας για να επενδύσουν, και 2ον στη στήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο μέχρι στιγμής έχει εισπράξει, με οποιαδήποτε μορφή, πάνω από 230 δις ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια, τα οποία πιστώνονται στο Δημόσιο Χρέος, δηλαδή σε όλους μας, δίνει έναντι πινακίου φακής την Αγροτική Τράπεζα και όλη την περιουσία της, συμπεριλαμβανομένων των υποθηκευμένων σε γη δανείων της στους αγρότες, και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί κάθε μέσο που διαθέτει, από την επίκληση Νόμων τους οποίους ερμηνεύει κατά το δοκούν, μέχρι και τις δυνάμεις επιβολής της τάξης, τότε κάτι δεν πάει καλά”.

-Έχετε κάποιο παράδειγμα κατά νου;

“Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για να αντιμετωπίσουν μία, καθ’ όλα νόμιμη, απεργία των εργαζομένων στο Μετρό της Αθήνας τον Ιανουάριο φέτος, «επιστρατεύτηκε» ο Νόμος που αφορά την επίταξη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και την πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων σε αυτά, ο οποίος όμως προβλέπει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, μόνον όταν απαιτείται «η λήψη άμεσων μέτρων προς αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από κάθε μορφής απειλούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία» (Ν. 3536/2007). Ο ίδιος Νόμος, χρησιμοποιήθηκε και για την επιστράτευση των ναυτεργατών απεργών της ΠΝΟ ένα μήνα σχεδόν μετά, μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο. Θα ήταν χρήσιμο πιστεύω εδώ,να θυμίσω επίσης το άρθρο 22, παρ.4 του Συντάγματος, το οποίο αναφέρει ότι «Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας,απαγορεύεται». Ας δούμε όμως τι έγινε και με την απεργία των αγροτών. Ενώ, σε πλήρη αντίθεση με κάθε άλλη φορά, οι αγρότες επέλεξαν να μην προβούν σε ολοκληρωτικό κλείσιμο των δρόμων, αλλά σε εκ περιτροπής σταμάτημα της κυκλοφορίας και για μία περίπου ώρα κάθε μέρα, η κυβέρνηση αποφάσισε να δείξει το σκληρό της πρόσωπο στους εργάτες της γης, μέσω του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Έτσι, από κάποιο σημείο και μετά, είχαμε τα σοβαρά επεισόδια στα μπλόκα των αγροτών στη Λάρισα, την Κόρινθο και τις Σέρρες, με συλλήψεις, λιποθυμίες και τραυματισμούς. Μία γνωστή άλλωστε πρακτική, η οποία έχει κατ’ επανάληψη χρησιμοποιηθεί τα τελευταία χρόνια για τον έλεγχο και την καταστολή, τελικά, απεργιακών κινητοποιήσεων, κυρίως στην Αθήνα, με τις γνωστές ρίψεις χημικών, χειροβομβίδων κρότου λάμψης κλπ., επί δικαίων και αδίκων”.

-Τι πιστεύετε οτι συνέβη στην περίπτωση της Καβάλα Oil;

“Η περίπτωση της Kavala Oil και των εργαζομένων της, είναι ένα ζήτημα το οποίο,κατά τη γνώμη μου εντάσσεται, όχι στην επίδειξη δύναμης από την πλευρά της κυβέρνησης, αλλά στην νομοθετική του μορφή. Οι εργαζόμενοι της Kavala Oil, και μαζί τους όλη η τοπική κοινωνία, ανησυχούν, και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν, για τις θέσεις εργασίας τους, για τις οικογένειές τους αλλά, και το έχουν όλα αυτά τα χρόνια έμπρακτα αποδείξει, και για την προοπτική ανάπτυξης της περιοχής μας. Καταβάλουν άοκνες,καθημερινές προσπάθειες για την εξόρυξη πετρελαίου μέσα στον κόλπο της Καβάλας, ενώ ταυτόχρονα ανησυχούν και φροντίζουν για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα που αφήνουν, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι εργάζονται σε μία καθ’ όλα τουριστική περιοχή. Είναι τυχαίο νομίζετε ότι 40 χρόνια τώρα δεν έχει συμβεί κανένα ατύχημα στις εξέδρες εξόρυξης που θα αλλοίωνε τον τουριστικό χαρακτήρα του Νομού μας; Είναι τυχαίο νομίζετε ότι οι 300 και πλέον εργαζόμενοι εκεί, είναι μία σφιχταγκαλιασμένη οικογένεια που στήριξαν και στηρίζουν με κάθε τρόπο την τοπική οικονομία; Πώς να μην ανησυχούν σήμερα, όταν διαπιστώνουν ότι με διάφορους τρόπους, και πιθανές, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν,πολιτικές παρεμβάσεις, νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματά τους, όπως η άδεια εξόρυξης πετρελαίου, παραχωρείται πλέον, με την πρόσφατα ψηφισθείσα τροποποιητική σύμβαση, εκτός από την Kavala Oil της οποίας μειοψηφούντες μέτοχοι είναι και οι ίδιοι, και στην εταιρία Energean Oil & Gas, η οποία, ούτως ή άλλως, κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρίας; Πώς να μην ανησυχούν όταν υπάρχει το ενδεχόμενο την επαύριο, η Energean Oil & Gas, κατέχοντας πλέον το δικαίωμα εξόρυξης και πλειοψηφούσα όντας στην Kavala Oil, να κηρύξει σε πτώχευση την εταιρία, αφήνοντάς τους χωρίς δουλειά; Πώς, ακόμη ακόμη, να μην ανησυχούν και για τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις που θα είχε μία, ενδεχόμενη, τέτοια απόφαση της Energean Oil & Gas;”.

-Ποιά είναι η θέση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων;

“Η θέση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, τόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, όσο και σε κάθε άλλη παρόμοιας φύσης, ήταν,είναι και θα είναι με την επιθυμία των πολιτών να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην εργασία και να αγωνίζονται γι’ αυτήν, επιλέγοντας θεσμοθετημένους και ειρηνικούς τρόπους διαμαρτυρίας. Και να είστε σίγουρος ότι σε ένα ευνομούμενο, ανεξάρτητο και διεκδικητικό κράτος, όπως αυτό για το οποίο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες αγωνιζόμαστε καθημερινά, απαλλαγμένο δηλαδή από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις με επαχθείς όρους, τα δικαιώματα των εργαζομένων όπως αυτά κατοχυρώνονται τόσο από τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, από την Ελληνική νομοθεσία,αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας, αποτελούν αδιάσπαστο τμήμα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης την οποία επαγγελλόμαστε και προωθούμε, μέσα από την ίδια την Ιδρυτική μας Διακήρυξη”.

-Πως κρίνετε τη συνάντηση Σαμαρά - Ερντογάν και τα περί "τρομοκρατίας" που ακούστηκαν σε ερώτηση δημοσιογράφου;

“Ένιωσα ταπεινωμένος. Ξέρετε, πάντα η γλώσσα του σώματος και η σημειολογία, αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα απ’ όσα οι λέξεις προσπαθούν να εκφράσουν. Επιτρέψτε μου εδώ να θυμίσω, ότι ήταν η δεύτερη συνάντηση των δύο ηγετών, μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Προηγήθηκε εκείνο το «ραντεβού στα τυφλά» του Έλληνα πρωθυπουργού με τον κ. Ερντογάν στο Κατάρ, όπου ο Τούρκος πρωθυπουργός επιχείρησε μία άνευ προηγουμένου ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, όταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ζήτησε από τον κ. Σαμαρά να ακυρώσει την πρόσφατη ρύθμιση για τους Ιμάμηδες της Θράκης! Μια ρύθμιση την οποία εμείς, ως Ανεξάρτητοι Έλληνες, στηρίξαμε με την θετική μας ψήφο στη Βουλή. Ο κ. Ερντογάν, σ’ εκείνη τη συνάντηση, δεν περιορίσθηκε εκεί. Διαβάζω ότιέδωσε συμβουλές στον κ. Σαμαρά σχετικά με την ελευθερία λατρείας και τα ευαγή ιδρύματα των Τούρκων (άκουσον, άκουσον) της Δυτικής Θράκης! Λίγες δε μέρες μετά, ο κ. Ερντογάν, από την Ουγγαρία όπου βρέθηκε, αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία ελληνοκυπριακή διοίκηση, το ψευδοκράτος Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ψέγει ακόμη και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποδοχή ως πλήρων μελών των αδελφών μας Κυπρίων και απειλεί ότι είναι εκείνος που θα θέσει κάτω από την αίρεση της επανεξέτασης, ολόκληρο το πλέγμα των ευρωτουρκικών σχέσεων. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, προσωπικά, θα περίμενα να δω και να ακούσω έναν διεκδικητικό και με καθαρό λόγο Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος θα έθετε «τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων» και θα έβαζε, επιτέλους, τα πράγματα στη σωστη τους θέση, όχι μόνο σε κάθε δημοσιογράφο, ή οποιονδήποτε άλλο, έθετε τέτοιες ερωτήσεις περί τρομοκρατίας, στρατοπέδων τρομοκρατών στην Ελλάδα και άλλα τέτοια φληναφήματα, αλλά και στον ίδιο τον Τούρκο πρωθυπουργό, όταν με τέτοιο ανεπίτρεπτο, ακόμη και για τα διεθνή πρότυπα καλής γειτονίας και καλών μεταξύ συμμάχων κρατών σχέσεων, θέτει προς συζήτηση θέματα τα οποία άπτονται καθαρά των εσωτερικών ζητημάτων της χώρας. Δεν μπορεί τέλος πάντων μία χώρα, η οποία βαρύνεται με τις γενοκτονίες των Ελλήνων του Πόντου και των Αρμενίων, τη σφαγή και τον απηνεί διωγμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και την εισβολή και κατοχή, ακόμη και μέχρι σήμερα, του Βορείου τμήματος ενός από τα πιο μαρτυρικά νησιά του Ελληνισμού, της Κύπρου, να μιλά για τρομοκράτες και τρομοκρατία, απευθυνόμενη στην Ελλάδα”.

-Εκτός από όλα αυτά όμως, τι σκέφτεστε για την τελευταία συνάντηση των δύο ανδρών;

“Αλήθεια, ποια άλλη έννοια μπορεί να έχει η έκφραση «kazan-kazan» ή «win-win» όπως έχουμε συνηθίσει να την ακούμε, που ειπώθηκε από τον κ. Ερντογάν, όταν αναφέρθηκε στον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, παρά μόνον αυτή της συνεκμετάλλευσης; Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και τομεάρχη Εξωτερικών του κινήματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Τ. Κουίκ ότι «στα εξωτερικά μας θέματα, η κυβέρνηση ακολουθεί μία πορεία που μπάζει από παντού, μία πορεία ζαλισμένου κοτόπουλου, χωρίς αφετηρία, κατεύθυνση, προορισμό και στόχο. Και κυρίως πορεία ενδοτική. Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να επικαλεσθώ επίσης την ανακοίνωση που εξέδωσε το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων για τη συνάντηση της 5ης Μαρτίου, μεταξύ των κ.κ. Σαμαρά και Ερντογάν, η οποία με καλύπτει απόλυτα και, εν ολίγοις, αναφέρει ότι: συζήτησαν για την Ελληνική ΑΟΖ ανάγοντας την σε διμερές θέμα και νωρίτερα, σε δηλώσεις του (ο κ. Ερντογάν) στη Δημόσια Τηλεόραση ήγειρε απαιτήσεις και επί της Κυπριακής ΑΟΖ, ενώ ο κ. Σαμαράς δεν αναφέρθηκε από την πλευρά του στα νόμιμα δικαιώματα που μας επιτρέπει να ασκήσουμε μονομερώς το Δίκαιο της Θαλάσσης, ούτε και στις στρατιωτικές προκλήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο. Σήμερα επιβεβαιώθηκε ότι η συγκυβέρνηση και ο κ. Σαμαράς εφαρμόζουν πολιτική Σημίτη-Παπανδρέου στο πνεύμα της Συμφωνίας της Μαδρίτης για δήθεν «νόμιμα και αμοιβαία συμφέροντα και ενδιαφέροντα των δύο χωρών στο Αιγαίο» και επίσης, ότι η δήλωση του πρωθυπουργού στη Βουλή ότι «δεν μασάει», δεν ισχύει όταν βρίσκεται στο εξωτερικό”.

-Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν αρνητικές εξελίξεις για τη χώρα μας όσον αφορά το θέμα των ΑΟΖ;

“Είμαι από εκείνους που δεν πρόκειται να επικαλεσθούν τις γνώσεις τους επί του θέματος της ΑΟΖ της χώρας. Με απωθεί η σκέψη πως μπορεί να συγκαταλεγώ ανάμεσα στους ... ΑΟΖολογούντες του τελευταίου καιρού, οι οποίοι χωρίς καν να μπορούν να διαχωρίσουν ή και να συνδυάσουν στο λόγο τους τις έννοιες «υφαλοκρηπίδα» και «ΑΟΖ», μιλούν ως ειδικοί επιστήμονες επί του τεράστιου αυτού θέματος. Αυτό όμως που σίγουρα μπορώ να σας πω είναι ότι, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να οριοθετήσουμε, προσέξτε, μιλώ για «οριοθέτηση» και όχι για «ανακήρυξη» η οποία είναι μία εντελώς διαφορετική έννοια η οποία προηγείται της οριοθέτησης, σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν πρέπει να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας, εντός των μνημονίων και των εν ισχύ δανειακών συμβάσεων με την τρόϊκα. Και το λέω αυτό διότι, οποιαδήποτε προσπάθεια της χώρας μας σήμερα, για την ανακήρυξη και στην συνέχεια,κατόπιν διμερών συμφωνιών με τα γειτονικά κράτη της Αλβανίας, Ιταλίας, Λιβύης, Αιγύπτου, Κύπρου και Τουρκίας, την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας, που θα οδηγήσει και στην, εν συνεχεία, χάραξη των προς αξιοποίηση οικοπέδων, θα γίνει υπό την αιγίδα, τον έλεγχο και τελικά την ολοκληρωτική παραχώρηση ως εγγύηση των δανείων που μας έχουν δώσει οι πιστωτές μας, των τεράστιων εσόδων που θα προέλθουν τόσο από την εξόρυξη όσο και από τα δίκτυα διανομής των, διαπιστωμένων πλέον, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός της ΑΟΖ μας. Κοιτάξτε, για εμάς το σχέδιο της τρόϊκας ήταν από την αρχή να περάσουν ως εγγύηση των παράνομων δανείων των οποίων μας έδιναν, δηλαδή του επαχθούς και επονείδιστου χρέους που έλεγε ο Νότης Μαριάς από τους Αντιμνημονιακούς Πολίτες τότε, τα ελληνικά πετρέλαια και το ελληνικό φυσικό αέριο. Έχουμε λοιπόν τις εύλογες απορίες, όπως ακριβώς της εξέφρασε πρόσφατα ο πρόεδρος του κινήματος κ. Π. Καμμένος από το προσυνέδριο του κινήματος στο Ηράκλειο της Κρήτης: Γιατί δεν ολοκληρώθηκε η λειτουργία της ΕΔΥΕ, της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρίας Υδρογονανθράκων δηλαδή, η οποία συστάθηκε με προεδρικό διάταγμα μόλις πριν έναν χρόνο, το Φεβρουάριο του 2012, της μοναδικής εταιρίας που έχει στην πλήρη κυριότητά του το Ελληνικό Δημόσιο και έχει ως σκοπό της «την διαχείριση για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου των αποκλειστικών δικαιωμάτων του στην αναζήτηση, έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στις χερσαίες, υπολίμνιες και υποθαλάσσιες περιοχές, στις οποίες η Ελληνική Δημοκρατία ασκεί κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα»; Γιατί η ΔΕΠΑ και η ΔΕΣΦΑ που είναι οι μόνες, μαζί με την Kavala Oil, που έχουν άδειες εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ; Μα φυσικά για να τα περάσουν μέσα στις εγγυήσεις έναντι των δανείων, δηλαδή, για να γίνει απόλυτα κατανοητό, για να βάλουν εγγύηση το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτή την αλήθεια πρέπει να την καταλάβει το σύνολο του ελληνικού λαού”.

-Δηλαδή τι πιστεύετε οτι πρέπει να κατανοήσουν οι πολίτες;

“Πρέπει να καταλάβει το σύνολο του ελληνικού λαού ότι με το να βάλουν τα πετρέλαια στο ΤΑΙΠΕΔ, έχουν ουσιαστικά βάλει υπεύθυνα τα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, τα οποία θα κρίνουν εάν πρέπει να κατασχέσουν το φυσικό πλούτο της χώρας ή όχι. Και απόδειξη ότι θέλουν να το κάνουν αυτό, είναι ότι αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν και στην Κύπρο, η οποία στο θέμα αυτό βρίσκεται αρκετά βήματα πιο μπροστά από τη χώρα μας. Φοβάμαι λοιπόν πως η δεδομένη, και παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από τον κ. Γ. Παπανδρέου, ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στη χώρα μας, κάτι που ξένες εταιρίες και χώρες γνώριζαν εδώ και χρόνια, αντί να αποτελέσει τον πλούτο εκείνο ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να την ισχυροποιήσει, τόσο γεωπολιτικά όσο και οικονομικά, θα παραχωρηθεί και αυτός έναντι ευτελούς τιμήματος στους δανειστές μας. Εμείς, ως Ανεξάρτητοι Έλληνες, έχοντας αναγάγει το συγκεκριμένο θέμα ως μέγιστο Εθνικό ζήτημα, περιλαμβάνοντάς το μάλιστα και στην Ιδρυτική μας Διακήρυξη, δεσμευόμαστε προς κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα πως η εκμετάλλευση των Ελληνικών, και όχι Ευρωπαϊκών όπως πρόσφατα ελέχθη από τον κ. Σαμαρά, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, θα γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζει το ταχύτερο αλλά και μεγαλύτερο οικονομικό όφελος για τη χώρα”.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ;

Αν όχι ανεξήγητη, τότε με κάποιο άλλο τρόπο θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε την εμμονή των συνεταίρων στην κυβέρνηση της χώρας, στους μνημονιακούς στόχους της τρόϊκας εξωτερικού.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικούς συνειρμούς και ορθή πολιτική σκέψη, που θα έχει ως πρώτιστο καθήκον της  την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση, το γιατί ενώ όλοι οι στόχοι του 1^ου μνημονίου έχουν, όχι απλά διαψευσθεί αλλά, δημιουργήσει στην ουσία της συνθήκες εκείνες που οδήγησαν στην μετατροπή της κρίσης, μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας και 3^ων μνημονίων, από οικονομική σε καθαρά ανθρωπιστική.

Τα στοιχεία (όπως δημοσιεύθηκαν στο Έθνος της Κυριακής 3 Μαρτίου) «μιλούν» από μόνα τους.

Ενώ το 1^ο μνημόνιο προέβλεπε για το ΑΕΠ της χώρας μείωση 4%, 2,6% και αύξηση 1,1% και 2,1% για τα έτη 2010, 2011, 2012 και 2013 αντίστοιχα, η πραγματικότητα είναι ότι το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,9%, 7,1%, 6,5% για τα ίδια χρόνια, και προβλέπεται να μειωθεί άλλο ένα 4,5% το 2013 !

Αυτό σημαίνει, σε απόλυτα νούμερα, ότι από τα 230,8 δις € ΑΕΠ, που προέβλεπε το μνημόνιο για το 2010, και 234,9 δις € το 2013, το πραγματικό ΑΕΠ διαμορφώθηκε στα 222,15 δις για το 2010 και θα κλείσει στα 183 δις το 2013 !

Έπεσαν έξω κατά 53,8 δις €, φέρνοντας το ΑΕΠ στα επίπεδα του 2004 !

Κι αυτό, παρά την αύξηση κατά 33,2 δις € των επιπλέον μέτρων που «πείσθηκαν» να πάρουν οι κυβερνήσεις που μεσολάβησαν από το 2010 μέχρι και σήμερα. Τα 25,3 δις σε μέτρα δημοσιονομικής ή άλλης προσαρμογής, που προέβλεπε το 1^ο μνημόνιο, έγιναν 58,5 δις € με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Οι ίδιες «αστοχίες» συνεχίζονται και στις προβλέψεις για την ιδιωτική κατανάλωση, η οποία έχασε αυτή την τετραετία 38,9 δις €, έσοδα που λείπουν τόσο από την αγορά, όσο και από το δημόσιο ταμείο και το σύστημα ασφάλισης.

Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα με το ΕΣΥ να καταρρέει, με τις 147 από τις 518 κλίνες εντατικής θεραπείας του ΕΚΑΒ να παραμένουν κλειστές, με τις νοσηλευτικές και χειρουργικές κλίνες να μειώνονται λόγω σοβαρής έλλειψης προσωπικού, αλλά την προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία να έχει αυξηθεί κατά 28% και τον ΕΟΠΥΥ να χαρακτηρίζεται πλέον ως γίγαντας με πήλινα πόδια.

Την ίδια ώρα, στα μονόστηλα των εφημερίδων περνούν οι ειδήσεις για τις περιπτώσεις ηλικιωμένων και στα όρια της ανέχειας συνανθρώπων, μας που το σπίτι τους πήρε φωτιά από αναμμένες θερμάστρες γιατί δεν μπορούσαν να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης.

Κι έρχονται περιστατικά όπως αυτό της Μεσορόπης Καβάλας και των φοιτητών στη Λάρισα, να ταράξουν τις συνειδήσεις μας.

Όχι όμως των κυβερνώντων.

Εκείνοι, συναντώνται με τους επικεφαλής 11 μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, οι οποίοι καταλαβαίνοντας πλήρως το κλίμα της εποχής και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τόσο της κυβέρνησης να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, με το 27% της ανεργίας να δείχνει ανοδικές τάσεις και πάνω από το 60% των νέων να μην βρίσκουν δουλειά , όσο και των ανέργων που λόγω της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, θα ήταν πολύ πιθανό να δεχθούν την πρότασή τους για την «επέκταση των επενδύσεών τους, εάν η Ελλάδα ήταν φιλικότερη», εννοώντας φυσικά την «πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» αφού «δεν αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει να υπάρχει δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου», για να καταλήξουν στην βουλγαροποίηση των μισθών της τάξης των 200 και 300 €.

Εκείνοι, βάζουν ως στόχο τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας ώστε να πλησιάσουμε τον Μέσο Όρο των Ευρωπαϊκών κρατών, αλλά δεν κάνουν λόγο για το ότι ξοδεύουμε μόλις το 2,16% του ΑΕΠ μας για την Δημόσια Παιδεία, όταν ο Μέσος Όρος των Ευρωπαίων είναι στο 5% !

Καθένας λοιπόν θα μπορούσε να αναρωτηθεί.

Σε πόσο χειρότερη κατάσταση θα βρισκόταν η χώρα σήμερα, εάν η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου δεν είχε βάλει την υπογραφή της στο 1^ο μνημόνιο ;

Τι θα ήταν διαφορετικό εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου, που δημιουργήθηκε με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν είχε υπογράψει το το 2^ο μνημόνιο και το PSI+ με το οποίο κατακρεούργησαν τα αποθεματικά των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων, αλλά και της αποταμιεύσεις των μικροομολογιούχων ;

Πώς μπορεί σήμερα η τρικομματική κυβέρνηση των Σαμαρά –Βενιζέλου – Κουβέλη, να μην βλέπει την ανθρωπιστική (πλέον) κρίση στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα ;

Και τέλος, τι κάνουμε εμείς ;

Εμείς για τους οποίους το Σύνταγμα (αρ.1 παρ.3)αναφέρει  ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως –αυτό –  ορίζει» ;

Εμείς που «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας μας, αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» (αρ.2 παρ.1) ;

Για πόσο ακόμη ΕΜΕΙΣ, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος «από μηχανής Θεός» θα σώσει εμάς και τις επόμενες γενιές στις οποίες έχουμε την απόλυτη υποχρέωση διαμόρφωσης του μέλλοντός τους ;

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΟΡΑΜΑ

Πάει καιρός από εκείνη την αείμνηστη κόντρα μεταξύ των τότε μεγάλων αντρών της πολιτικής σκηνής της χώρας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ο πρώτος ως πρωθυπουργός ανέφερε, μετά από σχετική αναφορά του δευτέρου από του βήματος της Βουλής, το «βεβαίως και ανήκωμεν εις την Δύσην».

Δεν επρόκειτο φυσικά για κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό της πολιτικής κατεύθυνσης προς την οποία είχε βαδίσει η χώρα, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τουλάχιστον και μετά, αλλά η αναφορά αυτή του Κ. Καραμανλή εντός του Κοινοβουλίου, έμελλε να δώσει τα απαραίτητα εκείνα πολιτικά «όπλα» στον Α. Παπανδρέου, με τα οποία θα «χτυπούσε» την « επάρατο Δεξιά», δίνοντας βάση  στα συνθήματα «ΕΟΚ & ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Έξω οι βάσεις του θανάτου», και φυσικά το «Εδώ και τώρα αλλαγή» του ’81.

Πλησιάζοντας στα 40 πλέον χρόνια, από την επανεδραίωση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα,  ίσως είναι πλέον καιρός να λάβει κανείς υπ’ όψιν του, τις αλλαγές που έχουν συντελεσθεί έκτοτε στο παγκόσμιο Ευρωπαϊκό αλλά και  Ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι.

Φαινόμενα όπως η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της Κίνας και άλλων αναδυόμενων δυνάμεων, στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική σκακιέρα, η (σημειολογική) πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η συνειδητή πολιτική επιλογή των, Βορείων κυρίως,  ηγετών της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, προς μία όλο και περισσότερο εμφανή μετατροπή της , πάλαι ποτέ, Ε.Ο.Κ. σε μία ενιαία κρατική οντότητα φεντεραλιστικού τύπου, αλλά και η, κατά την προσωπική μου γνώμη, εμφανέστατη πλέον στη χώρα μας, προσπάθεια επιβολής των (όπου γης) χρημοτοοικονομικών «οίκων», να κυριαρχήσουν τόσο επί των πολιτικών επιλογών, όσο και της ελεύθερης διάδοσης ακόμη και του λόγου εκλεγμένων  πολιτικών, καθιστούν πιστεύω επιτακτική την ανάγκη, να επανεξετάσουμε το δόγμα του «ανήκωμεν εις την Δύσιν».

  Μία επανεξέταση που σαφώς δεν θα έχει να κάνει με το απλοϊκό -και αυτονόητο- «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλά με αυτή καθεαυτή την πολιτική επιλογή της κατεύθυνσης της χώρας, προς έναν στρατηγικά επιλεγμένο στόχο, και όχι της ένταξής της σε κάποιο «στρατόπεδο» υποστηρικτών.

Στην παγκοσμιοποιημένη, σήμερα, οικονομία των ανοιχτών συνόρων και της ελεύθερης αγοράς (πρόσφατα ο πρόεδρος των Η.Π.Α. εξήγγειλε ανοιχτά την έναρξη του διαλόγου για τη δημιουργία μιας ελεύθερης αγοράς εμπορίου μεταξύ της Ε.Ε. και των Η.Π.Α.), οι συμμαχίες, οι οικονομικές και πολιτικές συνεργασίες και κάθε άλλη πολιτική επιλογή, θα πρέπει να βασίζονται στη λογική ενός εκ των προτέρων καλά προετοιμασμένου και, όσο το δυνατόν ευρύτερα αποδεκτού, στρατηγικού σχεδιασμού επίτευξης ενός κοινού στόχου, τον οποίο θα πρέπει, με βάση τις εκάστοτε απαραίτητες τακτικές κινήσεις, να υπηρετούν όσο το δυνατόν περισσότεροι εκλεγμένοι πολιτικοί.

Η χώρα σήμερα δεν έχει ανάγκη από πολιτικές ιδεολογίες οι οποίες υπηρετούν τα διλημματικά δίπολα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, Δεξιών και Αριστερών.

Μακριά από δόγματα, περιχαρακώσεις και παρωπιδισμούς , χρειάζεται έναν κοινό στόχο, όχι για να βγούμε από τη στενωπό της καλά σχεδιασμένης οικονομικής κρίσης που μας επιβλήθηκε από εξωγενείς και εσωτερικούς, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά για να δώσει ένα νέο όραμα στους Έλληνες.

Ένα όραμα απλό και εύκολα κατανοητό από τον καθένα.

Κι αυτό, δεν μπορεί να είναι άλλο από την επανένωση και ενεργοποίηση του Ελληνισμού.

Του Ελληνισμού ως δόγμα και τρόπου ζωής,  του Ελληνισμού που ως σύστημα αξιών παράγει ιδεολογία μέσα από την ειλικρίνεια, την ευγένεια, το φιλότιμο αλλά και το δίκαιο και  αυστηρό καταμερισμό ευθυνών, που «προτείνει συγκεκριμένη αντίληψη του κόσμου και τρόπου παρέμβασης σ’ αυτόν»1. Ενός ζώντος Ελληνισμού ο οποίος «αλλάζει ολοένα σύσταση και μορφή, ανανεώνεται, αναπροσαρμόζεται σε καινούργιες περιστάσεις, αφομοιώνει καινούργιες επιδράσεις»2.

Του Ελληνισμού που λόγω της φύσης του, δεν αναγνωρίζει πολιτικούς διαχωρισμούς , και όποτε το δόγμα αυτό αγνοήθηκε, οδήγησε τη χώρα σε πολιτικά,οικονομικά και στρατιωτικά επιζήμιες επιλογές.

Του Ελληνισμού που έδωσε απτά  παραδείγματα της ενεργοποίησής του στις αρχές του απελευθερωτικού αγώνα, με το «Ελευθερία ή Θάνατος» του ’21, στις κορυφές της Πίνδου με το «ΟΧΙ» του ’40, αλλά και στην εθελοντική προσφορά των πολιτών κατά τη διάρκεια των (επιζήμιων οικονομικά) Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.

Σήμερα, χθες, είναι απαραίτητο να στρέψουμε το βλέμμα, το νου και την καρδιά μας, σε κάθε ενέργεια, κάθε σκέψη, κάθε πολιτική ή άλλη επιλογή που θα επανενώσει τους απανταχού της γης  Έλληνες σε έναν κοινό αγώνα, έναν κοινό σκοπό.

Κι ας γίνει η αρχή με την αναγνώριση και απομάκρυνση  των -μακροχρόνια- επιζήμιων προς κάθε τι Ελληνικό δανειστών μας, και  των «εντός των τειχών» εντολοδόχων τους.

Ας δώσουμε την δέουσα προσοχή στην κοινωνική δικαιοσύνη, προς κάθε τι που στηρίζει, συντηρεί και προάγει την εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Ο καιρός, είναι Τώρα.

1 : Μαρία Τζάνη στο "Ιδεολογικό Μήνυμα του Ελληνισμού στην Αγωγή του Ανθρώπου"

2 : Γιώργος Θεοτοκάς, δικηγόρος & συγγραφέας

Δημοσκοπήσεις, μια εικαζόμενη αλήθεια ...

             Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η ενδόμυχη απορία μου στην όλο και συχνότερη εμφάνιση πολιτικών δημοσκοπήσεων από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ, σε μία περίοδο μάλιστα όπου (κατά τη γνώμη μου) δεν υπάρχει κανένας –εμφανής τουλάχιστον- λόγος να γίνει κάτι τέτοιο, μιας και έχουν περάσει μόλις 7 μήνες από τις Εθνικές εκλογές του Ιουνίου. 

          Μη διαθέτοντας τις απαραίτητες γνώσεις για να υποστηρίξω την, ούτως ή άλλως, πάγια θέση μου ότι οι πολιτικές δημοσκοπήσεις δεν μπορεί να αποτελούν τίποτε άλλο παρά μια απλή φωτογραφία μιας δεδομένης στιγμής, προσέτρεξα στη βοήθεια του ... διαδικτύου.

            Αντί του δικού μου λόγου λοιπόν, ας δώσουμε προσοχή στα γραπτά ενός από τους πλέον προβεβλημένους επιστήμονες του χώρου, του καθηγητή Εκλογικής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ηλία Νικολακόπουλου.

             Στο γραπτό του πόνημα με τίτλο «Η ανάπτυξη των πολιτικών δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα», αναφέρει (οι έντονα τονισμένες γραμματοσειρές, αποτελούν δικές μου επισημάνσεις) :

  

      "Όπως υπογράμμιζε ο Adlophe Quetelet, ήδη από το 1825, όταν για πρώτη φορά αντιμετώπισε συστηματικά το ζήτημα της ποσοτικής προσέγγισης των κοινωνικών φαινομένων, μόνο η μέτρηση επιτρέπει «να ελέγξει κανείς σε ικανοποιητικό βαθμό τα κοινωνικά γεγονότα ώστε να αποφευχθούν οι ανώφελες επαναστάσεις».

         Η πρώτη παρεξήγηση αφορά την πιθανολογούμενη επιρροή των ψηφοφόρων, σε σχέση με την οποία επικρατεί η εντύπωση ότι το προβάδισμα κάποιου κόμματος στις δημοσκοπήσεις μπορεί να δημιουργήσει το σύνδρομο του νικητή (bandwagon effect), το οποίο με τη σειρά του είναι ικανό να παρασύρει τους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους. Η άποψη αυτή αναπαράγει την παραδοσιακή στρατηγική που ακολουθούσαν και ακολουθούν τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο, διαλαλώντας σε όλους τους τόνους την επικείμενη νίκη τους. Ενδεικτική είναι η παραστατική διατύπωση του Pierre Bourdieu «...όπως ακριβώς έκαναν οι πολέμαρχοι του Μεσαίωνα όταν οδηγούσαν τους στρατιώτες τους στη μάχη με την ιαχή ο θεός είναι μαζί μας, έτσι και τα κόμματα οδηγούν τους ψηφοφόρους τους στην κάλπη με το σύνθημα η κοινή γνώμη είναι μαζί μας».

     Η δεύτερη και σημαντικότερη παρεξήγηση αφορά στην αυξημένη προβλεπτική ικανότητα που αποδίδεται στις δημοσκοπήσεις, παραγνωρίζοντας τα σημαντικά τεχνικά και μεθοδολογικά προβλήματα, τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει κάθε πολιτική δημοσκόπηση. Τελείως ενδεικτικά πρέπει να αναφερθούν στο σημείο αυτό:

    α. Κάθε δειγματοληπτική έρευνα, ακόμη και αν έχει τηρήσει με σχολαστικότητα όλες τις μεθοδολογικές επιταγές, δεν προσφέρει ποτέ ακριβή αποτελέσματα αλλά ενδεικτικές τιμές, οι οποίες πρέπει πάντα να αξιολογούνται συνυπολογίζοντας το αντίστοιχο δειγματοληπτικό σφάλμα, το οποίο για τις τρέχουσες προεκλογικές δημοσκοπήσεις δεν είναι ποτέ μικρότερο από ±2% . Βέβαια, η διεξαγωγή πληθώρας δημοσκοπήσεων, στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου, από διαφορετικούς φορείς, στο μέτρο που οδηγεί σε συγκλίνοντα αποτελέσματα, μπορεί να συνεπάγεται εκ των πραγμάτων τη μείωση του δειγματοληπτικού σφάλματος, ποτέ όμως το μηδενισμό του.

         β. Η τήρηση των αυστηρών μεθοδολογικών επιταγών της στατιστικής θεωρίας, κυρίως όσον αφορά την επιλογή του δείγματος, συνεπάγεται ότι το σύνολο (ή η συντριπτική πλειοψηφία) των ατόμων που επιλέγονται θα δεχθούν να συμμετάσχουν στην έρευνα, γεγονός που δεν είναι δυνατό να τηρηθεί από καμία πολιτική δημοσκόπηση. Είναι όμως γνωστό και εμπειρικά τεκμηριωμένο ότι οι πολίτες που αρνούνται να απαντήσουν σε πολιτικές δημοσκοπήσεις ενδέχεται να διαφέρουν ουσιωδώς από εκείνους που απαντούν, φαινόμενο στο οποίο έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός «σπειροειδής της σιωπής». Έτσι, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές έρευνες είναι υποχρεωμένες να καταφύγουν, από κάποιο στάδιο και μετά, σε εμπειρικούς κανόνες δειγματοληψίας και να επινοήσουν αντίστοιχους εμπειρικούς κανόνες για να αντιμετωπίσουν τις συνακόλουθες στρεβλώσεις.

          γ. Ο συχνότερα εφαρμοζόμενος εμπειρικός κανόνας είναι η στάθμιση των αποτελεσμάτων με βάση τη δύναμη των κομμάτων στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, τεχνική που βασίζεται όμως σε δύο επισφαλείς υποθέσεις: πρώτον ότι οι ψηφοφόροι θυμούνται και αναπαράγουν την προηγούμενη ψήφο τους και δεύτερον ότι οι ψηφοφόροι αυτοί, των οποίων η δέσμευση πολλαπλασιάζεται τεχνητά, αντιπροσωπεύουν επαρκώς την πολιτική παράταξη στην οποία ανήκουν. Και οι δύο όμως αυτές υποθέσεις έχει αποδειχθεί ότι μόνο εν μέρει ισχύουν στην πράξη και μόνο σε πολιτικό περιβάλλον όπου η έννοια της κομματικής ταύτισης καλύπτει σημαντικά τμήματα του πληθυσμού. Αντίθετα, σε περιόδους μειωμένης κομματικής ταύτισης και αποστασιοποίησης των πολιτών από την πολιτική, η ακριβής αναπαραγωγή της προηγούμενης ψήφου καθίσταται εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και η επιλεκτική πολιτική μνήμη αποτελεί συχνά τον κανόνα

         δ. Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις που αναφέρονται στη πρόθεση ψήφου, από την ίδια τους τη φύση, δεν αφορούν μία πράξη αλλά μία πρόθεση και, επομένως, είναι αδύνατο να συνυπολογίσουν, τουλάχιστον με στατιστικά θεμελιωμένες μεθόδους, την ενδεχόμενη διαφοροποίηση μεταξύ προθέσεων και πράξεων, ιδιαίτερα μάλιστα σε περιόδους όπου το τμήμα των ταλαντευόμενων ψηφοφόρων συνεχώς διευρύνεται. Το γεγονός αυτό, μάλιστα, έχει οδηγήσει προσφάτως ακόμη και σε μεθοδολογική αμφισβήτηση της έννοιας «πρόθεση ψήφου». Άλλωστε  σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις υπάρχει πάντα ένας, μεγαλύτερων ή μικρότερων διαστάσεων, απροσδιόριστος χώρος που περιλαμβάνει εκείνους οι οποίοι στην ερώτηση ως προς την πρόθεση της ψήφου καταφεύγουν στο «δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ», οι οποίοι καταχρηστικά ονομάζονται «αναποφάσιστοι» και για των οποίων τις επιλογές υπάρχει ουσιαστική άγνοια.

      Έτσι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι μια προεκλογική δημοσκόπηση μπορούσε, ως δια μαγείας, να αντιμετωπίσει και να επιλύσει όλα τα παραπάνω προβλήματα, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η ακρίβεια, την οποία οι χρήστες αλλά και το ευρύτερο κοινό αναμένουν από αυτήν, βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις πραγματικές δυνατότητες της μεθόδου και υπερβαίνει κατά πολύ τα προβλεπόμενα από τη στατιστική θεωρία…οι τυπικοί κανόνες που έχουν εθιμικά καθιερωθεί στην Ελλάδα και που περιορίζονται στην αναφορά της ταυτότητας της έρευνας, έχουν περιορισμένη μόνο σημασία. Διασφαλίζουν απλώς ότι το ινστιτούτο που πραγματοποίησε την έρευνα δηλώνει τουλάχιστον ότι έχει ακολουθήσει και αποδέχεται κάποιους γενικά αποδεκτούς κανόνες, χωρίς πάντως να μπορεί κανείς να ελέγξει την αλήθεια των ισχυρισμών αυτών, και κυρίως χωρίς να μπορεί να ελέγξει την αξιολόγηση και στάθμιση των συγκεκριμένων ευρημάτων της έρευνας.»

Πέραν των όσων αναφέρει ο κ. Νικολακόπουλος, έχει παρατηρηθεί και το φαινόμενο των δημοσκοπήσεων οι οποίες περιλαμβάνουν ερωτήσεις που καθοδηγούν τον ερωτώμενο προς μία συγκεκριμένη απάντηση.

Γνωστότατη εταιρία, σε δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στο «Πρώτο Θέμα» είχε την εξής ερώτηση: «Είστε υπέρ του προγράμματος ΕΕ-ΔΝΤ που αποσκοπεί στη διάσωση της χώρας ή υπέρ της απόρριψής του με κίνδυνο χρεωκοπίας;». Όπως παρατηρείτε, στο πρώτο σκέλος γίνεται λόγος για «διάσωση» και στο δεύτερο για «χρεωκοπία», κάτι που βέβαια οδηγεί αυτομάτως στην επιλογή της υποτιθέμενης σωτηρίας.  Προφανώς, λοιπόν, πρόκειται για δίλλημα που εμπεριέχει ψέμα, με σκοπό να συμπεράνει ο ερωτούμενος ότι ο λαός είναι υπέρ των μέτρων, κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Μια χωρίς καμιά σκοπιμότητα ερώτηση θα μπορούσε να ήταν: «Είστε υπέρ του προγράμματος ΕΕ-ΔΝΤ ;»

Στην ίδια κατευθυνόμενη δημοσκόπηση διαβάζουμε άλλο ερώτημα: «Πρέπει ή όχι να περιοριστούν οι απεργίες σε λογικά επίπεδα;». Η παγίδα εδώ βρίσκεται φυσικά στη φράση «λογικά επίπεδα», που οδηγεί τον ερωτώμενο να απαντήσει θετικά ακόμα και αν είναι υπέρ των απεργιών. Έτσι, αυτό έχει ως αποτέλεσμα η δημοσκοπική εταιρεία να δίνει την πλαστή εντύπωση στον αναγνώστη ότι ο κόσμος είναι κατά της διαμαρτυρίας, με σκοπό να αποτρέψει κι εκείνον από παρόμοιες αντιδράσεις μελλοντικά.

Κι επειδή η εικόνα μπορεί να μεταφέρει καλύτερα τον γραπτό λόγο, ας πάρουμε ένα δείγμα από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων τα οποία μπορούμε να συγκρίνουμε με την πραγματικότητα.

Αναφέρομαι φυσικά στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Συνεχίζοντας το ψάξιμο στο διαδύκτιο, κέντρισε το ενδιαφέρον μου το blog alepouda.blogspot.gr και η εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει στο άρθρο «Δημοσκοπήσεις, πόσο επιτυχημένες είναι οι προβλέψεις τους ;», το οποίο μπορείτε να δείτε ολοκληρωμένο στο link

http://alepouda.blogspot.gr/2012/05/blog-post_28.html#

Θα πρέπει όντως να συμφωνήσω με την απορία που εκφράζει ο/η αρθρογράφος :

«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς εταιρίες που πέτυχαν την πρόβλεψη σε ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, Οικολόγους/Πράσινους στη μισή ποσοστιαία μονάδα, έπεσαν 4 εως 10 ολόκληρες μονάδες κάτω απο το αποτέλεσμα του Συριζα.
Οι εταιρίες αστόχησαν επίσης και στις απαισιόδοξες προβλέψεις τους για τους Ανεξάρτητους Έλληνες και βέβαια - όπως πιθανά θα θυμάστε - στα αποτελέσματα της Χρυσής Αυγής, απο μία έως πέντε ποσοστιαίες μονάδες»

Ας εξετάσουμε τις εικόνες : 

Αυτές ως ... γενική εικόνα της επιτυχίας ή όχι στην πρόβλεψη των αποτελεσμάτων.

Ας δούμε και ειδικότερα την σωστή ... στόχευση για κάθε ένα από τα κόμματα που μπήκαν τελικά στη Βουλή.

Σημειώνω και πάλι ότι, οι εικόνες προέρχονται από την εξαιρετική δουλειά του blog alepouda.blogspot.gr

εξαιρετική στόχευση και αρκετές αισιόδοξες προβλέψεις για τη Νέα Δημοκρατία !!

άλλη μία εξαιρετική στόχευση και περισσότερες αισιόδοξες προβλέψεις για το ΠΑΣΟΚ !!

επίσης εξαιρετική στόχευση και πολύ περισσότερες αισιόδοξες προβλέψεις για την ΔΗΜΑΡ !!

οι σωστή στόχευση συνεχίζεται και για το ΚΚΕ ... 

και κάπου εδώ ... αρχίζουν τα "προβλήματα". Στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε υποψία προσέγγισης της σωστής πρόβλεψης, ενώ οι απαισιόδοξες προβλέψεις ... βγαίνουν εκτός των ορίων του στόχου !!

τα "προβλήματα" σωστής στόχευσης, συνεχίζονται και για το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με τις περισσότερες εταιρίες να έχουν ... απαισιόδοξες προβλέψεις ...

και ολοκληρώνονται με τις προβλέψεις για την Χρυσή Αυγή ...

Επισημαίνω ότι οι εικόνες του άρθρου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του blog alepouda.blogspot.gr, και μόνο κατόπιν αδείας από τον / την δημιουργό τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Κλείνοντας το άρθρο, θα πρέπει να αναφέρω ότι σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, το ποσοστό όσων αρνούνται να πάρουν μέρος σε αυτές, ξεπερνά το 55% - 60%, ενώ σε κάποιες από αυτές, ως δειγματοληπτικό σφάλμα αναφέρεται το ποσοστό του ... 3% (!!)

Θυμίζω απλά ότι το 3% αποτελεί το όριο με βάση το οποίο κάποιο κόμμα αντιπροσωπεύεται ή όχι στη Βουλή.

Το άρθρο αυτό, σε καμία περίπτωση δεν είχε ως σκοπό να "καταργήσει" στη συνείδηση των αναγνωστών του, ούτε τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, ούτε τα δημοσκοπικά τους ευρήματα.

Στόχος μου ήταν να υποστηρίξω την άποψή μου, έτσι όπως αυτή εκφράστηκε στην αρχή του άρθρου, με την υπόμνηση ότι -σε κάθε περίπτωση- θα πρέπει κανείς να προσέχει όχι μόνο το τι διαβάζει ή βλέπει, αλλά να προσπαθεί να βρει τα "ψιλά γράμματα" (εάν υπάρχουν) καθώς επίσης και το πότε, πώς και από πού, από ποιον και το γιατί δίνει την προσοχή του σε αυτό (ή αυτόν) που επιλέγει ...

Στην απόλυτα ρευστή πολιτικά εποχή μας, οι ερωτήσεις που δικαιωματικά υποχρεούμαστε να κάνουμε στους εαυτούς μας, ας αποτελέσουν το πρώτο (ίσως) βήμα αφύπνισης των συνειδήσεών μας, και της πολιτικής παρακαταθήκης που καλούμαστε να αφήσουμε στους απογόνους μας.