Αληθινά Ψέματα ...

Κι ενώ ο κ. Σαμαράς βρίσκεται στις ΗΠΑ, ας θυμηθούμε (ένα-ένα)τα περίφημα "18 σημεία" που είχε εξαγγείλει στις 31 Μαΐου 2012 (εξαπατώντας τον ελληνικό λαό για να "κλέψει" την ψήφο του) :

Ψέμα Πρώτο :
Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων και των πολυτεκνικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2009. Αποκατάσταση της εξισωτικής για τους κτηνοτρόφους. Αποκατάσταση ειδικών μισθολογίων αστυνομικών που βρίσκονται σε ενεργό υπηρεσία και των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας. Αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα του χρέους, ομολογιούχοι και ασφαλιστικά ταμεία.

Ψέμα Δεύτερο :
Επέκταση του επιδόματος ανεργίας στα δύο χρόνια, έστω και με τη μορφή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης.

Ψέμα Τρίτο :
Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους ή καταστηματάρχες, εφόσον βρίσκονται κάτω από ένα εισοδηματικό όριο

Ψέμα Τέταρτο :
Ρύθμιση των φορολογικών επιβαρύνσεων των επόμενων μηνών (!!) ώστε να μην ξεπερνούν οι φορολογικές επιβαρύνσεις το 25% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος

Ψέμα Πέμπτο :
Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα και επαναφορά της μετενέργειας στους έξι μήνες

Ψέμα Έκτο :
Σταδιακή άνοδος του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000€ σήμερα, στις 8.000€ για την επόμενη χρονιά (2013) και στις 10.000€ τη μεθεπόμενη (2014)

Ψέμα Έβδομο :
Αντικατάσταση του χαρατσιού της ΔΕΗ από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ

Ψέμα Όγδοο :
Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών. Με πρώτο βήμα τη μείωση του Φόρου για Νομικά Πρόσωπα στο 15% την επόμενη χρονιά (2013). Επίσης, άμεση μείωση του ΦΠΑ για την εστίαση στο 9% (!!) από το 23%.

Ψέμα Ένατο :
Επέκταση τουλάχιστον έως το 2016 της χρονικής διάρκειας για τις περικοπές δημοσίων δαπανών ύψους 11,7 δισεκατομμυρίων ευρώ

Ψέμα Δέκατο :
Ειδικό καθεστώς για το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου που συγχωνεύονται και καταργούνται. Να μην απολύονται, αλλά να μπαίνουν σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια (!!) τουλάχιστον. Θα παίρνουν το βασικό τους μισθό και τις εργοδοτικές εισφορές στα ταμεία τους

Ψέμα Ενδέκατο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Ρύθμιση της αποπληρωμής χρεών των νοικοκυριών σε τράπεζες, ώστε η μηνιαία δόση να μην ξεπερνά ποσοστό 30% του διαθέσιμου εισοδήματος. Εάν έχουν χάσει την εργασία τους ή την επιχείρησή τους, να πληρώνουν μόνο τόκους για 2 ή 3 χρόνια

Ψέμα Δωδέκατο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Αναστολή των συνεπειών εγγραφής στον ΤΕΙΡΕΣΙΑ, για εγγεγραμμένους της τελευταίας διετίας

Ψέμα Δέκατο τρίτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Εξασφάλιση ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και ειδικότερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέσω της Ευρωπαϊκής Επενδυτικής Τράπεζας

Ψέμα Δέκατο Τέταρτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Εφαρμογή του συμψηφισμού οφειλών από και προς το Δημόσιο

Ψέμα Δέκατο Πέμπτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Πολιτική για την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη (!!)

Ψέμα Δέκατο Έκτο (από εκείνα που ... ΔΕΝ απαιτούσαν επαναδιαπραγμάτευση ! ):
Επίσπευση της ανακήρυξης ΑΟΖ (!!)

Σε δύο από τα "18 Σημεία" του όμως, ο κ. Σαμαράς, είπε την αλήθεια !!
Ήταν τα μοναδικά δύο που ... δεν έπρεπε ΚΑΝ να υπάρχουν !!

1) Άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την αποδέσμευση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, και
2) Προώθηση αποκρατικοποιήσεων ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ της δανειακής σύμβασης

Ένα γράμμα ...

Φίλε μου Γιώργο γεια σου

Ίσως και να μην θυμάσαι καν το όνομά μου, έχουν περάσει πολλά χρόνια φίλε … 27 για την ακρίβεια.

Θυμάμαι, την τελευταία χρονιά … τον Ιούνιο του ’86, όταν τα είπαμε για λίγο, για τελευταία φόρα, από κοντά (πού να το ξέραμε ;). Πώς έγραψες στις Πανελλήνιες, περνάς πουθενά, τι θα κάνεις … ;

Κι έπειτα … μας «ρούφηξε» η ζωή. Σπουδές, φοιτητική ζωή, το άγχος των εξεταστικών, η ορκωμοσία κι έπειτα τα βιογραφικά, οι συνεντεύξεις, τα πήγαιν’ έλα για δουλειά από εταιρία σ’ εταιρία. Τα κατάφερα όμως Γιώργο. Καλή δουλειά, στο αντικείμενό μου, σε μια υγιέστατη επιχείρηση και με πολύ καλό μισθό. Μακριά από την πόλη μας όμως, στην Αθήνα, εκεί που σπούδασα, μακριά κι από τη μάνα μου (τον πατέρα μου -θυμάσαι ; - τον είχα χάσει στα 17), αλλά … δε βαριέσαι (σκέφτηκα) θα την επισκεπτόμουν συχνά. Παντρεύτηκα στα 35, πριν 10 χρόνια, με μια υπέροχη κοπέλα, (ο έρωτας της ζωής μου), λογίστρια σε μια εταιρία που επισκεπτόμουν τακτικά για τις ανάγκες της δουλειάς μου. Τα παιδιά, δεν άργησαν να έρθουν. Δίδυμα τα πρώτα, κοριτσάκια, κοντεύουν τα 10 τώρα, κι ο «δεύτερος άντρας» της οικογένειας, πριν 6 χρόνια, που ήρθε αναπάντεχα αλλά συμπλήρωσε την απόλυτη ευτυχία που ζούσα.

Και όπως ήταν λογικό, με τις ανάγκες της οικογένειας να μεγαλώνουν, αλλά και με 2 καλούς μισθούς στο σπίτι, πριν 5 χρόνια (το 2009) αποφασίσαμε με την Αγγελική (έτσι λένε τη γυναίκα μου), να αγοράσουμε ένα τριάρι στην Αγ. Παρασκευή. Με στεγαστικό δάνειο φυσικά, πού να βρεθούν τα μετρητά ! Έδωσα και το αυτοκινητάκι που είχα γιατί, όπως καταλαβαίνεις, δε μας χωρούσε πλέον, και πήρα ένα μεγαλύτερο, 2.000 κυβικά, από αυτά τα πολυμορφικά, μεταχειρισμένο. Να μας χωράει και να αντέχει σκέφτηκα και τα ταξίδια μέχρι την Καβάλα, να βλέπω τη μάνα μου, να βλέπει τα εγγόνια της, να χαρεί λιγάκι (έπρεπε να την έβλεπες πώς φωτιζόταν το πρόσωπό της ρε φίλε, όταν άνοιγε την αγκαλιά της να μας υποδεχθεί τα καλοκαίρια που ανεβαίναμε για διακοπές).

Μη σε κουράζω όμως ρε Γιώργο. Πριν 2 χρόνια περίπου , το 2011, ήρθε η καταστροφή. Πρώτα η εταιρία που δούλευα, κήρυξε πτώχευση και μας απέλυσε όλους, 87 άτομα Γιώργο. Από τη μια στιγμή στην άλλη ! Υπερβολικός δανεισμός μάθαμε, αδυναμία εξυπηρέτησης χρέους, συσσωρευμένες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κι άλλα τέτοια. Αντιδράσαμε. Όλοι. Τουλάχιστον τις αποζημιώσεις μας ! Τίποτε ! Προηγούνται το Δημόσιο, οι ασφαλιστικοί φορείς και οι τράπεζες. Έπειτα οι προμηθευτές, κι αν έμενε κάτι από την εκκαθάριση … εμείς. Μέχρι και σήμερα, δεν έχω πάρει ούτε ένα ευρώ !

Για λίγους μήνες τα βγάζαμε πέρα με το μισθό της Αγγελικής και το δικό μου επίδομα του ΟΑΕΔ. Κόψαμε τις εξόδους μας, κόψαμε τα μικροδωράκια στα παιδιά που τα έκαναν και γέμιζε το σπίτι χαμόγελα, κόψαμε τους καφέδες τα Σαββατοκύριακα στην παραλιακή, κλειστήκαμε μέσα. Που και που ερχόταν ένα φιλικό ζευγάρι τα βράδια για καμιά πίτσα στο μπαλκόνι, καμιά ταινία, μπιρίμπα, να περνά η ώρα, οι μέρες, να παίρνουμε θάρρος, ότι ζούμε.

Αρχές του 2012, η Αγγελική απολύθηκε. Μειώσεις προσωπικού για να αντεπεξέλθει η εταιρία της στα υπέρογκα έξοδα.

Μέχρι εκείνη την ημέρα, μπορούσα να στέκομαι ακόμη στα πόδια μου. Με το μισθό της, οι δόσεις για το σπίτι και το αυτοκίνητο έβγαιναν με  μεγάλη δυσκολία. Βοηθούσαν και λίγο τα πεθερικά και η μάνα μου αλλά … συνταξιούχοι όλοι τους, τους πετσόκοψαν κι αυτούς, πώς να έχουμε απαιτήσεις ;

Σήμερα φίλε είμαι απελπισμένος. Δεν μπορώ πλέον να πληρώσω τίποτε. Ούτε το στεγαστικό (το αυτοκίνητο ευτυχώς το έχω ξεπληρώσει με τη βοήθεια των πεθερικών μου), ούτε τα χαράτσια, ούτε τους φόρους (με «πιάνουν» λόγω … τεκμηρίων !), ούτε την ασφάλεια και τα τέλη κυκλοφορίας, ούτε φυσικά τον φόρο πολυτελείας που έμαθα ότι θα πληρώσω πάλι για το αυτοκίνητο. Η μάνα μου παίρνει τηλέφωνο και κλαίει, έχω να την δω κοντά 3 χρόνια, πώς ν΄ανέβω  στην Καβάλα ; Βενζίνες, διόδια … εδώ δεν έφθαναν για να φάμε, πόσο μάλλον τώρα που είμαστε και οι δύο άνεργοι.

Θα σκεφθείς «πού με θυμήθηκε τώρα αυτός ;». Δεν ξέρω Γιώργο. Ήθελα κάπου να τα πω. Κοιτάζω την Αγγελική και δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό που βλέπω στα μάτια της είναι αγάπη ή απαξίωση, λύπη ή ελπίδα, προσμονή ή εγκατάλειψη.

Της είχα υποσχεθεί μια υπέροχη ζωή. Όχι πείνα κι εξαθλίωση. Δεν ντρέπομαι να το πω ρε Γιώργο. Ναι, έρχονται μέρες που πεινάμε. Αγοράζουμε με ότι μας δίνουν τα πεθερικά μου, τα άκρως απαραίτητα για τα παιδιά, και δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν Γιώργο. Κρύβομαι στην τουαλέτα και με πόνο κρατάω τη φωνή μου για να μην ουρλιάξω. Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζω πλέον ίχνος αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Και ντρέπομαι, ντρέπομαι τη γυναίκα μου, ντρέπομαι τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους συγγενείς, όλους.

Σου γράφω για να ξεφύγω. Νιώθω στιγμές που τρελαίνομαι.

Μόνη λύση, να φύγω, να φύγουμε. Εξωτερικό. Δεν ξέρω πού. Τα κορίτσια μου (οι αγάπες μου) δεν θέλουν. Θα χάσουν τις φίλες τους στο σχολείο, ο μικρός βλέπει τις αδελφές του να κλαίνε και μπήγει κι αυτός τις φωνές, λες και γνωρίζει, λες και παίρνει δύναμη απ’ το δικό μου στήθος, που θέλει να κάνει ακριβώς το ίδιο … να βάλει τις φωνές !

Η γυναίκα μου … αδύναμη και άβουλη πλέον (ποιος να το περίμενε ;), έχει αφεθεί στις αποφάσεις μου, «ότι πεις» μου λέει, και καταλαβαίνω το σπάσιμο της φωνής της όταν πνίγει το λυγμό.

Κι η μάνα μου ; Η μάνα μου ρε φίλε. Ποιος της το λέει ; Πώς θα την αφήσω εδώ, στην Ελλάδα, μόνη της ; Πώς θα το αντέξει ; Κι αν δεν ; Κι αν «φύγει» κι εμείς λείπουμε ; Μόνη της !!

Δεν ξέρω Γιώργο. Δεν έχω από πού να πιαστώ.

Κάθε μου γράμμα, στο παρελθόν, τελείωνε με ένα «α» … «υγεία».

Σήμερα, κάποια μέρα, φοβάμαι ότι θα τελειώσει μ’ ένα «ω» … «φεύγω».

___________________________________________________________________

Σημείωμα : το γράμμα αυτό θα μπορούσε ν’ ανήκει σ’ εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Σ’ εσένα.