Ω της παραφροσύνης

   Είναι φορές, όπως αυτή μεταξύ διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων, που η διαστρέβλωση πραγματικών δεδομένων από εκείνους που διεκδικούν πάση θυσία την επίτευξη του στόχου τους, ξεπερνά κάθε όριο.

  Έτσι και σήμερα, λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή των δεύτερων εκλογών της Κυριακής για την ανάδειξη του δημάρχου Καβάλας, η επίτευξη ποσοστού 36,7% από το συνδυασμό του Θεόδωρου Μουριάδη «Σύγχρονος δήμος», παρουσιάζεται από κάποιους ως… αποδοκιμασία των δημοτών επειδή (λέει) τον ψήφισαν μόλις… δύο στους δέκα!

  Και πώς καταλήγουν σε αυτόν τον παραλογισμό; Χρησιμοποιώντας το ποσοστό της αποχής!

  Εφόσον δηλαδή ένας στους δύο δεν πήγε να ψηφίσει, άρα το 36% του 47% που συμμετείχε, σημαίνει ότι το πραγματικό ποσοστό του συνδυασμού είναι… 17%!!

  Και ο πιο αδαής από τους δημότες, υιοθετώντας την ίδια «λογική», θα μπορούσε να συμπεράνει ότι οι υποστηρικτές του δεύτερου σε ψήφους συνδυασμού, δεν συγκέντρωσαν το 24%, αλλά μόλις το 11% των ψήφων.

  Ακριβώς με την ίδια λογική, συμπεραίνουμε ότι οι διοικήσεις που προέκυψαν από τις εκλογικές αναμετρήσεις των προηγούμενων 20 τουλάχιστον ετών, τόσο σε εθνικό όσο και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, εκπροσωπούν ποσοστό όχι μεγαλύτερο του 22 με 23%!

  Μόνο που οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες δεν λειτουργούν έτσι αγαπητοί.

  Οι εκπρόσωποι του λαού, αναδεικνύονται από εκείνους που εκφράζουν τη γνώμη τους μέσω της ψήφου. Όσοι απέχουν, αν δεν συντρέχουν λόγοι ανωτέρας βίας, κακώς απέχουν. Εφόσον όμως (είτε επέλεξαν είτε όχι να) απέχουν από τη μέγιστη αυτή στιγμή της δημοκρατίας, η γνώμη τους -θετική ή αρνητική- απλά δεν καταγράφεται. Το να τη μεταφράζει κανείς όπως ακριβώς τον συμφέρει για την εξυπηρέτηση των σκοπών του, μόνο ως διαστρέβλωση (επιεικώς) της πραγματικότητας μπορεί να χαρακτηριστεί.

  Γι’ αυτό λοιπόν, εξαιρώντας από τη λογική του κειμένου το γεγονός ότι το σύνολο των 21 πρώτων σε σταυρούς υποψηφίων του «Σύγχρονου δήμου», έχουν καθένας τους ξεχωριστά τους διπλάσιους από τους αντίστοιχους υποψηφίους του δεύτερου, αυτοί που αξίζει να εκλεγούν στο πλευρό του επόμενου δημάρχου Καβάλας, είναι αυτοί που οι συνδημότες τους εμπιστεύθηκαν.

  Ο συνδυασμός «Σύγχρονος δήμος» και οι υποψήφιοι του νυν δημάρχου Καβάλας Θεόδωρου Μουριάδη.

Δήμος Καβάλας. Αξίζει ή κοστίζει;

 

Οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» ίσως και να μην έπεσαν από τα σύννεφα με τα κείμενα τοπικών ΜΜΕ και τις δημόσιες τοποθετήσεις υποψηφίων δημάρχων στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που αναφέρονται σε πιθανότητες χρηματισμού ή προσπαθειών χρηματισμού υποψηφίων με σκοπό την ένταξή τους σε συνδυασμούς.

   Σε μία προσπάθεια μικρής ανάλυσης του φαινομένου, δημιουργούνται νομίζω αρχικά κάποια ερωτήματα. Πόσο άραγε να κοστίζει σε κάποιον η προσπάθεια διεκδίκησης του δημαρχιακού θώκου; Κι αξίζει τελικά μία τέτοια προσπάθεια; Αξία και κόστος. Δύο έννοιες στις οποίες τόσο αντικειμενικά, όσο -και κυρίως- υποκειμενικά κριτήρια παίζουν τον ρόλο τους.

  Για ποιον λόγο όμως κάποιος να μπει στη διαδικασία να ξοδέψει αυτά τα χρήματα; Ποια είναι η αξία αυτού που πληρώνει για να το αποκτήσει; Αυτή είναι και η σχέση κόστους και αξίας. Μία σχέση που αντιλαμβάνεται κανείς με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια.

  Κρίνοντας ωστόσο το ζήτημα αντικειμενικά, θα πρέπει να διατυπώσουμε τη σωστή ερώτηση. Ποια όμως ερώτηση πληρεί το κριτήριο της αντικειμενικότητας; «Πόσο κοστίζει» ή «πόσο αξίζει» ο δήμος Καβάλας;

  Στο δίλημμα όμως αυτό προκύπτουν και πάλι υποκειμενικές εκτιμήσεις. Ενώ δηλαδή για κάποιους το κόστος που θα πρέπει να καταβληθεί μπορεί να είναι απαγορευτικό για το στόχο που επιδιώκουν, για κάποιους άλλους που έχουν την οικονομική δυνατότητα μπορεί  η αίγλη ή το πάθος τους να κατακτήσουν τη θέση του δημάρχου, να τους οδηγεί στην καταβολή οποιουδήποτε σχεδόν αντιτίμου. Για τους δεύτερους, η αξία της θέσης σημαίνει πολλά περισσότερα σε σχέση με το μεγάλο κόστος που καλούνται να καταβάλουν. Η περίπτωση επίκλησης του επιχειρήματος πως «ο δήμος πρέπει να απαλλαγεί από μία μη ικανή αρχή», δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ο βαθμός ειλικρίνειας αυτής της δήλωσης όμως, σχετίζεται άμεσα με την κοινωνικά ή/και επαγγελματικά ανιδιοτελή συμπεριφορά αυτού που την εκφράζει. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, οδηγεί σε συμπεράσματα που έχουν να κάνουν περισσότερο με την έννοια του προσδοκώμενου οικονομικού οφέλους λόγω της κατάκτησης της θέσης και όχι της συναισθηματικής της αξίας.

  Ως σημαντικές παράμετροι εδώ θα πρέπει να αναφερθούν οι περιοριστικές διατάξεις του νόμου, που καθορίζουν (και) το ύψος των οικονομικών δεδομένων που επιτρέπεται να καταβληθούν από τους υποψηφίους.

  Επιστρέφοντας λοιπόν στο αρχικό δίλημμα «πόσο κοστίζει» ή «πόσο αξίζει» ο δήμος Καβάλας, η σωστή ερώτηση θα πρέπει να είναι η δεύτερη. Πόσο αξίζει για κάποιον ή κάποια η εκλογή του/της στη θέση του δημάρχου. Μία τέτοια ερώτηση, περιλαμβάνει τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά κριτήρια τα οποία μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τον καθένα, καθώς περιλαμβάνουν τόσο συναισθηματικούς όσο και οικονομικούς παράγοντες. Με δυο λόγια, η σημασία και η σπουδαιότητα της θέσης αντικατοπτρίζονται σε και -ενίοτε- προβάλλονται διά του προσώπου που καλείται από τους συνδημότες του να υπηρετήσει το θεσμό. Ζητήματα εμπιστοσύνης, ικανότητας, ήθους κ.α. εμπλέκονται στην εν λόγω διαδικασία. Ταυτόχρονα, η οικονομική δυνατότητα που καλείται να έχει ο/η υποψήφιος/α δήμαρχος ώστε να διεκδικήσει το αξίωμα, διαμορφώνει τόσο μία δημόσια εικόνα ισχύος του/της υποψηφίου/ας, όσο (ίσως )και τις προοπτικές επιτυχίας του εγχειρήματος.

  Συμπερασματικά, η σημασία και η σπουδαιότητα του αιρετού θεσμικού αξιώματος, καθορίζεται μεν από τους διεκδικητές του, αξιολογείται όμως από τους συνδημότες του. Τόσο σε προσωπικό, όσο και σε δημόσιο επίπεδο. Γιατί είναι αυτές και αυτοί που αποφασίζοντας με την ψήφο τους, δίνουν την αξία που πρέπει τόσο στο πρόσωπο, όσο και στον θεσμό.

  Εμείς είμαστε αυτοί που θ’ αποφασίσουμε ποιος αξίζει για τη θέση του δημάρχου, ανεξάρτητα από το οικονομικό κόστος που ο ίδιος, ίσως σε μια προσπάθεια εντυπωσιασμού, έχει επιλέξει να πληρώσει.

  Γιατί όσο κι εάν κοστολογείται, δεν θα πρέπει ν’ αγοράζεται

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ... ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ (ή περί δηλώσεων ανεξαρτησίας των υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές)

Με τις αυτοδιοικητικές εκλογές να απέχουν λίγους μόλις μήνες μπροστά, τον Μάιο του 2014, οι υποψήφιοι διεκδικητές/ριες «σπεύδουν» να λάβουν τις θέσεις τους στην «αφετηρία του αγώνα» !

Ενός αγώνα που, μην έχει κανείς οποιαδήποτε αμφιβολία γι’ αυτό, θα είναι ο πιο άκρατα πολιτικοποιημένος (και όχι κομματικός) όλων των αυτοδιοικητικών εκλογών που έχουν γίνει στη χώρα, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Σε πλήρη αντίθεση όμως με τις μέχρι σήμερα «συνήθειες», εκείνοι/ες που εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν τους δημαρχιακούς (κυρίως) και περιφερειακούς θώκους, «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» προσπαθώντας να πείσουν όχι τόσο για το θετικό των σκοπών, των στόχων και των οραμάτων τους για τη θέση την οποία διεκδικούν (με δυο λόγια … το πρόγραμμά τους), αλλά για το ότι είναι … ανεξάρτητοι !!

Ακόμη κι αν κάποιος/α επικαλεσθεί το ότι είναι σχετικά νωρίς για να εκθέσει σε δημόσια θέα και (κατά συνέπεια) αξιολόγηση το πρόγραμμά του, η προσπάθεια και μόνο να πεισθούν οι πολίτες στους οποίους απευθύνεται, κυρίως και πρώτιστα για την … ανεξαρτησία του/ης, θα πρέπει να μας κάνει δυο φορές πιο καχύποπτους απ’ ότι στις προηγούμενες, ανάλογες, εκλογικές αναμετρήσεις.

Ιδού λοιπόν «πεδίο δόξης λαμπρόν» κυρίες και κύριοι.

Απαντήστε πρώτα στον εαυτό σας και έπειτα στους εν δυνάμει ψηφοφόρους σας, «εάν την ίδια ημέρα με τις αυτοδιοικητικές, λάμβαναν χώρα και οι Εθνικές εκλογές, τι θα ψηφίζατε ;»

Πώς μπορείτε να δικαιολογήσετε την ιδεολογική παραμονή και υποστήριξη δια της ψήφου σας, σε κόμματα τα οποία φέρουν την αποκλειστική ευθύνη της τραγικής οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα ;

Πώς μπορείτε, ακόμη και σήμερα, να παραμένετε ενεργά μέλη αυτών των κομμάτων, και ταυτόχρονα να διεκδικείτε τον χαρακτηρισμό του «ανεξάρτητου» υποψηφίου ;

Αποδείξτε με πράξεις αυτό το οποίο πρεσβεύετε. Δηλώστε ανοιχτά αυτά τα οποία σε ιδιωτικές συζητήσεις εκμυστηρεύεστε σε φίλους και γνωστούς. Κόψτε τον ομφάλιο λώρο που σας συνδέει με πρακτικές και ιδεολογήματα του παρελθόντος. Εν τέλει, παραιτηθείτε των κομματικών διαπιστευτηρίων  τα οποία κατέχετε, στα θεσμικά όργανα στα οποία συμμετέχετε και διαφωνείτε με τις πολιτικές αποφάσεις τους.

Ειδάλλως, κάθε προσπάθειά σας να πείσετε τον κόσμο ότι λειτουργείτε ως … ανεξάρτητοι, χρησιμοποιώντας μάλιστα θολά ιδεολογήματα, αοριστολογίες και νεολογισμούς που απλά ακούγονται όμορφα, μόνο ως προσέλκυση ψηφοφόρων που έχουν συνηθίσει στη γεύση του … κουτόχορτου μπορεί να χαρακτηρισθεί, και τίποτε άλλο.