Κυβέρνηση «uber alles»;!

 

  Η καθεστωτική νοοτροπία που μάλλον διαπνέει τα υψηλά -τουλάχιστον- κλιμάκια των στελεχών της κυβέρνησης, υπό το κάλυμμα και της δημοσιονομικής εξυγίανσης και προσαρμογής, λαμβάνει πλέον δυστυχώς τα χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας.

  Τελευταίο παράδειγμα η παρουσίαση των βασικών αξόνων για τη μεταρρύθμιση των ΟΤΑ που παρουσίασε ο ΥΠΕΣ κ. Λιβάνιος στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ στη Ρόδο. Κυρίως δε οι αλλαγές που αφορούν στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των αυτοδιοικητικών αρχών.

  Πιο συγκεκριμένα και όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ΚΕΔΕ, το σχέδιο νόμου του ΥΠΕΣ θα προβλέπει πως «Οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές της χώρας θα εκλέγονται σε έναν και μόνο γύρο. Ο εκλογέας θα έχει τη δυνατότητα επιλογής και δεύτερου συνδυασμού, στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Σε περίπτωση που κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει το 50% + 1 ψήφο επί των έγκυρων ψήφων της πρώτης επιλογής, οι δύο πρώτοι σε ψήφους συνδυασμοί προκρίνονται στη δεύτερη φάση καταμέτρησης.  Οι δεύτερες ψήφοι (δεύτερη επιλογή) των ψηφοδελτίων των συνδυασμών που μένουν εκτός της δεύτερης φάσης προστίθενται στις ψήφους των δύο πρώτων συνδυασμών. Επιτυχών συνδυασμός θα ανακηρύσσεται όποιος έχει συγκεντρώσει α) κατά την πρώτη φάση, το 50% + 1 ψήφο επί των εγκύρων της πρώτης επιλογής ή β) κατά τη δεύτερη φάση, τις περισσότερες ψήφους μεταξύ των δύο πρώτων συνδυασμών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι δεύτερες ψήφοι των ψηφοδελτίων των συνδυασμών που αποκλείστηκαν από τη δεύτερη φάση»

  Ας δούμε τώρα πώς μέσα σε 130 λέξεις παραβιάζονται κατά τη γνώμη μου σειρά Άρθρων του Συντάγματος με την εντελώς αστήρικτη, απαράδεκτη και καταφανώς αντισυνταγματική αιτιολογική πρακτική που επιδιώκει την επίλυση «του προβλήματος της μειωμένης συμμετοχής των εκλογέων στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών» και της εξάλειψης «του σημαντικού κόστους διενέργειας του δεύτερου γύρου», όπως σημειώνεται.

  Αρχικά υπάρχει σαφής παραβίαση του Άρθρου 5Α Σ το οποίο στις παρ.1 & 2. προβλέπει πως «παρ.1 -Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων», και «παρ.2 -Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους»

  Η παραβίαση της παρ.1 εδ.α’ του Άρθρου έγκειται στο γεγονός πως με το άνοιγμα και την καταμέτρηση της πρώτης ψήφου των εκλογέων, δημιουργείται ένα αποτέλεσμα το οποίο αποκρύπτεται από τους εκλογείς. Δεν προβλέπεται πουθενά η δημοσίευσή του (και πώς θα μπορούσε άλλωστε) στερώντας έτσι από αυτούς το δικαίωμα στην πληροφόρηση και του σχηματισμού γνώμης που είναι πολύ πιθανό να καθόριζαν και την επιλογή της δεύτερης ψήφου τους, όπως άλλωστε αποδείχθηκε περίτρανα στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές όπου συνδυασμοί που πρώτευσαν στον πρώτο γύρο των εκλογών χάνοντας μόλις για 0,7% την εκλογή τους, έχασαν στον δεύτερο γύρο, ενώ άλλοι που ήρθαν δεύτεροι με διαφορά πάνω από 20% από τον πρώτο, τελικά κέρδισαν στον δεύτερο γύρο. Η παραβίαση δε του εδ.β’ που αφορά στους περιορισμούς που μπορούν με νόμο να επιβληθούν στο δικαίωμα της πληροφόρησης, είναι πασιφανής καθώς σε καμία περίπτωση η μη συμμετοχή των εκλογέων στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά και το κόστος του δεν μπορούν να νοηθούν ως παράγοντες που μπορούν να ενταχθούν στις έννοιες της «εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων». Εκτός αν διευκρινιστεί τα δικαιώματα ή συμφέροντα ποιων «τρίτων» προσβάλλονται και πρέπει να προστατευτούν. Η παραβίαση της παρ.2 εδ.α’ του Άρθρου είναι επίσης πασιφανής και έχει την ίδια αιτιολογική βάση με την παραβίαση του εδ.α’ της παρ.1, ενώ η παραβίαση του εδ.β’ αφορά σαφώς στην απαγόρευση και όχι διευκόλυνση των εκλογέων για την πρόσβαση τους σε εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες -όπως αυτές των αποτελεσμάτων της εκλογικής διαδικασίας του πρώτου γύρου των εκλογών-  που «διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους». Μια διευκόλυνση μάλιστα που σύμφωνα με τη συνταγματική πρόβλεψη «αποτελεί υποχρέωση του Κράτους».

  Παράλληλα και από όσα εκτέθηκαν παραπάνω, υπάρχει σαφής παραβίαση του Αρ.14 Σ το οποίο στις παρ.1 & 2 προβλέπει πως «παρ.1 -Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους» και «παρ.2 -O τύπος είναι ελεύθερος. H λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται». Βασικός προορισμός των προβλέψεων του Άρθρου, αποτελεί η προστασία του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και διάδοση των ιδεών. Ένα δικαίωμα που σαφώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας (Άρθρο 5 Σ). Με τη μη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος της πρώτης ψήφου των εκλογέων, οι πολίτες όχι μόνον ως εκλογείς αλλά και ως υποψήφιοι, σαφώς και στερούνται του δικαιώματός τους στην πληροφόρηση αλλά και στο σχηματισμό γνώμης και κατά συνέπεια στην ελεύθερη έκφραση και διάδοσή της. Είναι νομίζω απολύτως σαφές πώς στη διάρκεια της μίας εβδομάδας που μεσολαβεί μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, οι πολίτες είναι πολύ πιθανό τόσο να διατηρήσουν όσο όμως και να αλλάξουν την επιλογή της ψήφου τους, με βάση τόσο της γνώσης του αποτελέσματος όσο όμως και των επαφών, συζητήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών, ενημέρωσής τους από τα ΜΜΕ κλπ. Μια διαδικασία που λαμβάνει χώρα σε ένα ικανό χρονικό διάστημα το οποίο εάν ισχύσει η νομοθετική πρόβλεψη που προτείνει ο κ Λιβάνιος, απλά… εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα κι αν θέλετε σε μία διασταλτική ερμηνεία της παρ.2 του Άρθρου, με την «εξαφάνιση» της ενδιάμεσης μεταξύ των δύο εκλογών εβδομάδας, επιβάλλεται μία ιδιότυπη και προληπτική «λογοκρισία» στον Τύπο, καθώς γεγονότα τα οποία θα συνέβαιναν μέσα σε αυτή την εβδομάδα, από δημόσιες δηλώσεις μέχρι… μυστικές συναντήσεις και συνομιλίες, θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας συμβάλλοντας έτσι στο σχηματισμό γνώμης από τους πολίτες. Ο Τύπος έτσι στερείται του ρόλου του ως «θεμέλιο της Δημοκρατίας» και ελεγκτής της λειτουργίας της.

  Η παραβίαση των συνταγματικών επιταγών μέσω των νομοθετικών προτάσεων του υπουργού, γίνεται ίσως πιο σοβαρή αλλά και περισσότερο εμφανής και διάχυτη στο Αρ.52 Σ το οποίο προβλέπει ότι «H ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση». Κατά τη γνώμη μου λοιπόν και με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, υπάρχει τόσο προφανής παραβίαση της συνταγματικής πρόβλεψης που ίσως και να μην χρειαζόταν καν αναφορά. Θα πρέπει εδώ να αναρωτηθεί κανείς τόσο ως ψηφοφόρος αλλά και ως μέλος οποιουδήποτε επιπέδου κρατικής λειτουργίας (κυρίως νομοθετικού και εκτελεστικού) εάν η μη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της πρώτης ψήφου όχι μόνο προσβάλλει αλλά και νοθεύει την ελευθερία της λαϊκής θέλησης. Με όσα νομίζω αναφέρθηκαν παραπάνω, εάν η προτεινόμενη νομοθετική πρόβλεψη τεθεί σε ισχύ, ευθύνη για την παραβίαση του εξαιρετικά σημαντικού Άρθρου 52 Σ θα φέρει όχι μόνο η εκτελεστική (κυβερνητική) πλειοψηφία, αλλά και η νομοθετική. Όσες και όσοι δηλαδή βουλευτές την υπερψηφίσουν, ενώ θα έπρεπε όχι μόνο να εγγυώνται «την ελεύθερη και ανόθευτη» έκφραση των πολιτών, αλλά και την «υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση». Καθώς δε η «ελεύθερη και ανόθευτη» έκφραση των πολιτών συνδέεται άμεσα στο Άρθρο 52 Σ με τη «λαϊκή θέληση», θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι υπάρχει επίσης παραβίαση θεμελιώδους συνταγματικής πρόβλεψης όπως της παρ.2 του Αρ.1 που προβλέπει ότι «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία».

  Εν κατακλείδι, καθώς ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, η προτεινόμενη νομοθετική πρόβλεψη παραβιάζει και την παρ.1 του Αρ.5 Σ η οποία αναφέρει ότι «Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας… ». Από το σύνολο όσων έχουν ήδη αναφερθεί, γίνεται νομίζω κατανοητό πως στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των εκλογέων βασικό ρόλο διαδραματίζει και το δικαίωμά τους στην ελεύθερη και ανεμπόδιστη πληροφόρησή τους για γεγονότα που θα επηρέαζαν καθοριστικά το σχηματισμό της γνώμης τους, ώστε αυτή στη συνέχεια να μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και ανόθευτα. Κάτι που αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του πολιτεύματος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

  Ολοκληρώνοντας το μακροσκελές είναι η αλήθεια αυτό κείμενο, θα πρέπει να αναφερθεί και η σαφής παραβίαση του Αρ.25 παρ.1 εδ α΄& β΄ και παρ.2 που προβλέπουν ότι «παρ.1 εδ α΄& β΄ -Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους» και «παρ.2 -H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη». Εάν λοιπόν γίνει δεκτή η παραβίαση των παραπάνω Άρθρων του Συντάγματος, η παραβίαση και του Αρ.25 το οποίο μάλιστα κάνει αναφορά σε «θεμελιώδη και απαράγραπτα» δικαιώματα του ανθρώπου, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η σημερινή ελληνική Πολιτεία μέσω των κυβερνητικών εκπροσώπων της, κάθε άλλο παρά «αποβλέπει στην κοινωνική πρόοδο μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη».

Η σημασία των προηγούμενων τροποποιήσεων στο Σύνταγμα της πΓΔΜ

Σε συνέχεια προηγούμενου κειμένου, στο οποίο αναλύθηκε ο πραγματικός λόγος της αποδεκτής από την κυβέρνηση Ζάεφ τροπολογίας, με βάση την οποία η (λεγόμενη) «Μακεδονική ιθαγένεια», δεν καθορίζει την εθνότητα στην οποία ανήκουν στο σύνολό τους οι πολίτες της γειτονικής χώρας, είναι -έχω τη γνώμη- σκόπιμο, να αναλύσουμε λίγο περισσότερο συγκεκριμένα Άρθρα του Συντάγματος της πΓΔΜ, αλλά και το Προοίμιό του, ώστε να γίνει όσο το δυνατό πιο κατανοητή η προσπάθεια αλλά και ο σκοπός της άρχουσας πολιτικής τάξης των Βορείων γειτόνων μας.

Στο προοίμιο του πρώτου Συντάγματος λοιπόν της πΓΔΜ, διαβάζουμε :

«Λαμβάνοντας ως σημεία εκκίνησης την ιστορική, πολιτιστική, πνευματική και κρατική κληρονομιά του μακεδονικού λαού και τον αγώνα τους για αιώνες για εθνική και κοινωνική ελευθερία, καθώς και για τη δημιουργία του δικού τους κράτους (…) καθώς και το ιστορικό γεγονός ότι η Μακεδονία είναι εγκατεστημένη ως εθνικό κράτος του μακεδονικού λαού, όπου η πλήρης ισότητα ως πολίτες και η μόνιμη συνύπαρξη με τον μακεδονικό λαό παρέχεται στους Αλβανούς, τους Τούρκους, τους Βλάχους, τους Ρομά και άλλες εθνικότητες που ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και έχουν ως στόχο (…) μεταξύ άλλων και :

- την εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των πολιτών, των ελευθεριών και της εθνικής ισότητας ·

- Παροχή ειρήνης και κοινής κατοικίας για τον λαό της πΓΔΜ με τις εθνότητες που ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας»

Αυτό που αμέσως παρατηρούμε, είναι η ευθεία αναφορά στον «αγώνα του μακεδονικού λαού για εθνική ελευθερία», για το «ιστορικό γεγονός ότι η Μακεδονία είναι εγκατεστημένη ως εθνικό κράτος του μακεδονικού λαού» αλλά και το ότι το νέο κράτος εγγυάται την «εθνική ισότητα» καθώς και την «ειρήνη και κοινή κατοικία στις εθνότητες» που ζουν στο νεοσύστατο αυτό κράτος.

Λίγα χρόνια όμως αργότερα, και ουσιαστικά αμέσως μετά την Ενδιάμεση Συμφωνία με την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1995, μία σειρά τροπολογιών έρχεται να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα.

Στην Τροπολογία IV, το Προοίμιο του Συντάγματος αλλάζει. Πλέον, οποιαδήποτε αναφορά σε «εθνική ελευθερία», «εθνικότητες» και «εθνικό κράτος», εξαφανίζεται. Τα μόνα που παραμένουν ως έχουν, είναι οι «στόχοι» του Συντάγματος, με τις αναφορές σε αυτούς να κάνουν λόγο για «εθνότητες» που ζουν στη (λεγόμενη) «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Διαβάζουμε :

«1. Οι πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ο λαός της πΓΔΜ, καθώς και οι πολίτες που ζουν στα σύνορά της και είναι μέλη του αλβανικού λαού, του τουρκικού λαού, του βλάχικου λαού, του σερβικού λαού, του λαού των Ρομά, του Βόσνιου λαού και άλλων, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας τους, γνωρίζοντας και ευχαριστώντας τους προκατόχους τους για τη θυσία και την αφοσίωσή τους στις προσπάθειές τους (…) αποφάσισαν να ιδρύσουν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας ως ανεξάρτητο κράτος, (…) και την ευημερία στη ζωή του ατόμου και της κοινότητας και ,μέσω των εκπροσώπων τους, στη Συνέλευση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, που εκλέγονται με ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, να υιοθετήσουν. . . .

2. Το σημείο 1 της τροπολογίας αντικαθιστά το Προοίμιο του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»

Αξιοσημείωτο είναι πως εδώ, για πρώτη φορά, η λέξη «εθνότητα» στο Προοίμιο, αντικαθίσταται από τη λέξη «κοινότητα». Κάτι που θα συναντήσουμε στις τροποποιήσεις και άλλων Άρθρων που ακολουθούν.

Διαβάζουμε στο αρχικό Άρθρο 7 :

«Η μακεδονική γλώσσα, γραμμένη με το κυριλλικό της αλφάβητο, είναι η επίσημη γλώσσα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Στις μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης όπου η πλειονότητα των κατοίκων ανήκουν σε εθνικότητα, εκτός από τη μακεδονική γλώσσα και το κυριλλικό αλφάβητο, η γλώσσα και το αλφάβητο τους είναι επίσης σε επίσημη χρήση, κατά τρόπο που καθορίζεται από το νόμο. Στις μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης όπου υπάρχει σημαντικός αριθμός κατοίκων που ανήκουν σε εθνικότητα, η γλώσσα και το αλφάβητο τους χρησιμοποιούνται επίσης επίσημα, εκτός από τη μακεδονική γλώσσα και το κυριλλικό αλφάβητο, υπό συνθήκες και κατά τρόπο που καθορίζεται από το νόμο»

Στην τροποποίηση με αριθμό V, το Άρθρο 7 αλλάζει ως εξής :

 «1. Η μακεδονική γλώσσα, γραμμένη με το κυριλλικό της αλφάβητο, είναι η επίσημη γλώσσα σε όλη τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και στις διεθνείς σχέσεις της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Οποιαδήποτε άλλη γλώσσα που ομιλείται τουλάχιστον από το 20 τοις εκατό του πληθυσμού είναι επίσης μια επίσημη γλώσσα, γραμμένη με το αλφάβητο της, όπως καθορίζεται παρακάτω (…)

2. Η τροπολογία αυτή αντικαθιστά το άρθρο 7 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»

Οποιαδήποτε αναφορά σε «εθνικότητα» έχει επίσης εξαφανιστεί.

Συνεχίζοντας στο αρχικό Άρθρο 8 :

«Οι θεμελιώδεις αξίες της συνταγματικής τάξης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας είναι:
- οι βασικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του ατόμου και του πολίτη, που αναγνωρίζονται στο διεθνές δίκαιο και ορίζονται στο Σύνταγμα,
- η ελεύθερη έκφραση της εθνικής ταυτότητας ·
(…)»

Η τροπολογία με αριθμό VI, αλλάζει την 2^η γραμμή του Άρθρου, ως εξής :

«1. Η δίκαιη εκπροσώπηση των προσώπων που ανήκουν σε όλες τις κοινότητες σε δημόσιους φορείς σε όλα τα επίπεδα και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής.
2. Το σημείο 1 της τροπολογίας αυτής αποτελεί προσθήκη στη γραμμή 2 του άρθρου 8 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»

Συνεχίζουμε στο αρχικό Άρθρο 48, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικότατο παράδειγμα της προσπάθειας «αποεθνικοποίησης» του Συντάγματος της πΓΔΜ. 

Διαβάζουμε :

«Τα μέλη των εθνοτήτων έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα, να προωθούν και να αναπτύσσουν την ταυτότητά τους και τα εθνικά χαρακτηριστικά τους. Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία της εθνικής, πολιτιστικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας των εθνοτήτων. Τα μέλη των εθνοτήτων έχουν το δικαίωμα να ιδρύσουν ιδρύματα πολιτισμού και τέχνης, καθώς και επιστημονικούς και άλλους συλλόγους για την έκφραση, την καλλιέργεια και την ανάπτυξη της ταυτότητάς τους. Τα μέλη των εθνοτήτων έχουν το δικαίωμα να διδάσκουν στη γλώσσα τους στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως ορίζεται από το νόμο. Στα σχολεία όπου η εκπαίδευση εκτελείται στη γλώσσα της εθνικότητας, μελετάται επίσης η μακεδονική γλώσσα»

Η διατύπωση της τροπολογίας με αριθμό VIII, αξίζει τον κόπο να διαβαστεί :

«1. Τα μέλη των κοινοτήτων έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα, να καλλιεργούν και να αναπτύσσουν την ταυτότητα και τις ιδιότητες της κοινότητας και να χρησιμοποιούν τα κοινοτικά τους σύμβολα. Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία της εθνικής, πολιτιστικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας όλων των κοινοτήτων. Τα μέλη των κοινοτήτων έχουν το δικαίωμα να δημιουργούν ιδρύματα για τον πολιτισμό, την τέχνη, την επιστήμη και την παιδεία, καθώς και επιστημονικές και άλλες ενώσεις για την έκφραση, την καλλιέργεια και την ανάπτυξη της ταυτότητάς τους. Τα μέλη των κοινοτήτων έχουν το δικαίωμα να διδάσκουν στη γλώσσα τους στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως ορίζεται από το νόμο. Στα σχολεία όπου η εκπαίδευση εκτελείται σε άλλη γλώσσα, μελετάται επίσης η μακεδονική γλώσσα.

2. Η τροπολογία αυτή αντικαθιστά το άρθρο 48 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»

Εδώ γίνεται πλέον εμφανής ο σκοπός όλων αυτών των τροποποιήσεων.

Στην προσπάθειά τους για την δημιουργία μιας ασφαλούς και χωρίς εθνοτικές τριβές κρατικής οντότητας, τα μέλη του κοινοβουλίου της πΓΔΜ, «αποδομούν» τις Συνταγματικές άμεσες αναφορές στην ύπαρξη ξεχωριστών εθνοτήτων οι οποίες απαρτίζουν και συνιστούν την ίδια την ύπαρξη αυτού του κράτους, αντικαθιστώντας όρους που σηματοδοτούν και ορίζουν αυτή την πραγματικότητα.

Στόχος τους, η δημιουργία μιας κρατικής οντότητας στην οποία διαβιούν μεν πολίτες με ξεχωριστή εθνική ταυτότητα, εξ ου και η διατήρηση της πρότασης  «Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία της εθνικής, πολιτιστικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας των εθνοτήτων"», με την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ όμως αυτή, με την διατύπωση η οποία υιοθετήθηκε στην τροποποίηση που έγινε, να αφορά πλέον μία ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ των χαρακτηριστικών στοιχείων που μοιράζονται μεταξύ τους οι διαφορετικές ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ  των πολιτών του κράτους, και ΟΧΙ οι διαφορετικές ΕΘΝΟΤΗΤΕΣ του, τροποποιώντας αυτόν ακριβώς τον όρο ως εξής : «Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία της εθνικής, πολιτιστικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας όλων των κοινοτήτων».

Αξίζει δε να σημειωθεί πως οι τροποποιήσεις αυτές έγιναν από προηγούμενες κυβερνήσεις, όχι τόσο… «διαλλακτικές», όσο αυτή του κ. Ζάεφ.

Στην προσπάθειά τους αυτή, δεν άφησαν ούτε ένα σημείο του Συντάγματός τους, το οποίο θα μπορούσε να αφήσει έστω κάποια υπόνοια για το σκοπό αυτών των τροποποιήσεων.

Έτσι, στο αρχικό Άρθρο 56 διαβάζουμε :

«Όλοι οι φυσικοί πόροι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η χλωρίδα και πανίδα (…).

Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία, την προώθηση και την αξιοποίηση της ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς του Μακεδονικού λαού και των εθνοτήτων και των θησαυρών εκ των οποίων απαρτίζεται, ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς (…)»

Στην τροπολογία με αριθμό IX διαβάζουμε :

«1. Η Δημοκρατία εγγυάται την προστασία, την προώθηση και την ενίσχυση της ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς της Μακεδονίας και όλων των κοινοτήτων της Μακεδονίας και των θησαυρών από τους οποίους αποτελείται, ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς.

2. Το σημείο 1 της τροπολογίας αντικαθιστά την παράγραφο 2 του άρθρου 56 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»

Αλλά και στα αρχικά Άρθρα 78 και 84, έχουμε :

«Άρθρο 84

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

- ορίζει έναν εκπρόσωπο για την σύσταση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

(…)

- προτείνει τα μέλη του Συμβουλίου για τις Διεθνικές Σχέσεις

(…)

Άρθρο 78

Η Συνέλευση ιδρύει Συμβούλιο για τις Διεθνοτικές Σχέσεις. Το Συμβούλιο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο της Συνέλευσης και δύο μέλη από κάθε μία από τις τάξεις των Μακεδόνων, των Αλβανών, των Τούρκων, των Βλάχων και των Ρομά, καθώς και δύο μέλη από τις τάξεις άλλων εθνικοτήτων της Μακεδονίας. Ο Πρόεδρος της Συνέλευσης είναι Πρόεδρος του Συμβουλίου. Η Συνέλευση εκλέγει τα μέλη του Συμβουλίου. Το Συμβούλιο εξετάζει θέματα διεθνοτικών σχέσεων στη Δημοκρατία και κάνει εκτιμήσεις και προτάσεις για την επίλυσή τους. Η Συνέλευση είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη τις εκτιμήσεις και προτάσεις του Συμβουλίου και να λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με αυτές.»

Στην τροπολογία με αριθμό XII, διαβάζουμε :

«1. Η συνέλευση συνιστά επιτροπή για τις ενδοκοινοτικές σχέσεις.

Η επιτροπή απαρτίζεται από 19 μέλη, εκ των οποίων 7 μέλη είναι από κάθε μία από τις τάξεις των Μακεδόνων και Αλβανών στην Συνέλευση, καθώς και ένα μέλος από τους Τούρκους, τους Βλάχους, τους Ρομά, τους Σέρβους και τους Βόσνιους. Εάν μία από τις κοινότητες δεν έχει εκπροσώπους, ο Δημόσιος Εισαγγελέας, μετά από διαβούλευση με τους αρμόδιους εκπροσώπους αυτών των κοινοτήτων, προτείνει τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής.

(…)

2. Το σημείο 1 της παρούσας τροποποίησης αντικαθιστά το άρθρο 78 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και η γραμμή 7 του άρθρου 84 διαγράφεται.»

Αν και κουραστική ίσως η ανάγνωση όλων αυτών των Άρθρων και των τροποποιήσεών τους, ήταν νομίζω απαραίτητη η αναφορά τους, ώστε να γίνουν απόλυτα κατανοητά από τον αναγνώστη τα εξής :

Α) στο αρχικό Σύνταγμα της πΓΔΜ, υπήρχαν από το Προοίμιό του ακόμη, αναφορές στις ξεχωριστές εθνότητες οι οποίες απαρτίζουν το νεοσύστατο τότε κράτος

Β) λόγω αυτής ακριβώς της αναγνώρισης, συγκεκριμένα Άρθρα του Συντάγματος κατοχυρώνουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι ξεχωριστές αυτές εθνότητες

Γ) η άρχουσα πολιτική τάξη της πΓΔΜ, ίσως και με την απαραίτητη «βοήθεια» παραγόντων που «κατεύθυναν» αυτή την αλλαγή, αντιλαμβανόμενη πως η ύπαρξη ενός νεοσύστατου κράτους, το οποίο απαρτίζουν αναγνωρισμένες από το Σύνταγμα ξεχωριστές εθνότητες, είναι εξαιρετικά επισφαλής, ειδικά σε μία περιοχή όπως τα Βαλκάνια, αποφασίζουν να υιοθετήσουν μία διατύπωση που θα εξαλείφει αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο

Δ) η ιδέα είναι να τροποποιήσουν το Σύνταγμά τους, έτσι ώστε να αναγνωρίζεται μεν η ύπαρξη ξεχωριστών εθνικών χαρακτηριστικών τα οποία όμως μοιράζονται μεταξύ τους οι ξεχωριστές (πλέον) κοινότητες, οι οποίες διαβιούν εντός της νέας κρατικής οντότητας

Γιατί, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι είναι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό ένα κράτος το οποίο αποτελείται από αναγνωρισμένες Συνταγματικά ξεχωριστές εθνότητες, από ένα κράτος στο οποίο απλά οι κοινότητες που το απαρτίζουν, μοιράζονται ξεχωριστά εθνικά χαρακτηριστικά.

Έτσι, μπορεί να γίνει απόλυτα κατανοητή και η τελευταία τροποποίηση η οποία έγινε δεκτή από την κυβέρνηση Ζάεφ, με βάση την οποία η (λεγόμενη) «Μακεδονική ιθαγένεια» ΔΕΝ καθορίζει την εθνότητα του συνόλου των πολιτών της πΓΔΜ.

Εκτός όλων των άλλων λόγων που αναλύθηκαν σε προηγούμενο κείμενο, οποιαδήποτε άλλη διατύπωση, θα ήταν «αντίθετη» με το γενικό «πνεύμα» του εν ισχύ Συντάγματος της γειτονικής χώρας.

Εάν όμως η διατύπωση εννοιών και όρων στο Σύνταγμα μιας χώρας, μπορεί μεν να εγγυάται τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους, αλλά και των ίδιων με τον κρατικό μηχανισμό, είναι -κατά τη γνώμη μου- αμφίβολο πώς κάτι τέτοιο μπορεί να έχει την ίδια προοπτική, σε μία κρατική οντότητα όπως αυτή της πΓΔΜ.

Κυρίως δε, τόσο ως προς τις σχέσεις της με την Διεθνή κοινότητα, κυρίως όμως ως προς αυτές με το σύνολο των γειτονικών προς αυτή χωρών.

Και αυτό, είναι κάτι που μένει να φανεί.

ΟΙ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ πΓΔΜ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

Είναι άξιο απορίας πώς, πριν καν «αλέκτωρ λαλήσει τρις», το σύνολο εκείνων που διάκεινται θετικά προς τη Συμφωνία των Πρεσπών, εξήραν κι έσπευσαν να «ράνουν με ροδοπέταλα» την πρωτοβουλία κάποιων εκ των βουλευτών της πΓΔΜ, να καταθέσουν τροπολογία σύμφωνα με την οποία η ιθαγένεια των πολιτών του γειτονικού κράτους, έτσι όπως αυτή αναφέρεται στη Συμφωνία, δε θα καθορίζει την εθνικότητά τους.

Κι ούτε που μπήκαν καν στον «κόπο», να διαπιστώσουν ποιοι και για ποιο λόγο κατέθεσαν αυτές τις τροπολογίες.

Θα πρέπει κατ’ αρχήν να διευκρινιστεί ότι από τις επτά τροπολογίες οι οποίες κατατέθηκαν, οι τέσσερις σημαντικότερες αφορούν το Άρ. 2 παρ. 2 της πρότασης Συνταγματικού Νόμου που ορίζει ότι «Από την ημέρα που θα τεθεί σε ισχύ η τροπολογία ΧΧΧΙΙΙ, η υπηκοότητα θα είναι μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας».

Διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο του ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι : Ο βουλευτής του κυβερνώντος SDSM Μουχαμέντ Ζεκίρι προτείνει στο τέλος της παραγράφου 2 του Άρθρου 2 να προστεθεί η φράση «το οποίο δεν καθορίζει ούτε προδικάζει την εθνότητα στην οποία ανήκουν οι πολίτες» (…)

Οι βουλευτές της «Συμμαχίας για τους Αλβανούς» Ζιγιαντίν Σέλα και Σουρία Ρασίντι προτείνουν οι λέξεις «μακεδονική/πολίτης» να αντικατασταθούν από την λέξη «πολίτης», δηλαδή η παρ. 2 του Άρ. 2 του Συνταγματικού Νόμου να ορίζει ότι «Από την ημέρα που θα τεθεί σε ισχύ η τροπολογία ΧΧΧΙΙΙ, η υπηκοότητα θα είναι πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» (…)

Οι βουλευτές του κινήματος BESA Φαζίλ Ζεντέλι και Τεούτα Μπιλάλι ζητούν η παρ. 2 του Άρ. 2 του Συνταγματικού Νόμου να αναδιατυπωθεί ως εξής: «Από την ημέρα που θα τεθεί σε ισχύ η τροπολογία ΧΧΧΙΙΙ, οι πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας θα έχουν την υπηκοότητα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας».

Στο ίδιο πνεύμα, οι βουλευτές της ομάδας των «οχτώ» Ελιζαμπέτα Κάντσεσκα-Μίλεφσκα, Νόλα Ισμαλόσκα-Σταρόβα, Βλάντανκα Αβίροβιτς, Εμίλια Αλεξαντρόβα και Ζέκιρ Ραμτσίλοβιτς προτείνουν να προστεθεί στο τέλος της παρ. 2 του Άρ. 2 του Συνταγματικού Νόμου η φράση «το οποίο δεν προκαθορίζει την εθνότητα στην οποία ανήκουν οι πολίτες» (…)

Οι υπόλοιπες τροπολογίες αφορούν σε αιτήματα για την ενίσχυση της αλβανικής ταυτότητας καθώς και για τη θέση σε ισχύ των τροπολογιών.

Το πρώτο που παρατηρεί κάποιος αμέσως, είναι πως μπορεί να υποθέσει με σχετική βεβαιότητα την εθνική καταγωγή των βουλευτών που κατέθεσαν τις τρεις πρώτες τροπολογίες, οι οποίοι (κατά πάσα πιθανότητα) ανήκουν στην αλβανική μειονότητα-κοινότητα της γειτονικής χώρας.

Κοινό δε σημείο ΚΑΙ στις τρεις πρώτες τροπολογίες, είναι είτε η απουσία, είτε η «μείωση» της σημασίας της λέξης «Μακεδονική».

Ο λόγος ;

Νομίζω προφανής.

Σε καμία περίπτωση, όσοι/ες ανήκουν στην αλβανική μειονότητα-κοινότητα της πΓΔΜ, δεν επιθυμούν να έχουν κάποια σχέση με την (λεγόμενη) «Μακεδονική ταυτότητα», ούτε καν ως πολίτες του κράτους, πόσο μάλλον με την ανάλογη (ανύπαρκτη) εθνικότητα.

Στην προσπάθειά τους αυτή λοιπόν, είτε μειώνουν, είτε εξαφανίζουν ακόμη και ότι ρητά προβλέπει η περ.(β) της παρ. 3 του Άρ. 1 της Συμφωνίας, ότι δηλαδή «Η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι Μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας, όπως αυτή θα εγγράφεται σε όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα»

Το πλέον ενδιαφέρον, είναι ότι στο ίδιο ακριβώς πνεύμα με τους ανωτέρω, «κινείται» και η τροπολογία η οποία κατατέθηκε από την «ομάδα των οκτώ».

Ποια είναι αυτή η ομάδα ;

Είναι οι οκτώ βουλευτές του αντιπολιτευόμενου VMRO/DMPNE του πρώην πρωθυπουργού κ. Γκρούεφσκι, οι οποίοι στήριξαν «όταν έπρεπε» με την ψήφο τους την έναρξη της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης στην πΓΔΜ. Στα μέσα δε του περασμένου Οκτωβρίου, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της γειτονικής χώρας κ. Tζαφέρι, ανακοίνωσε ότι οι οκτώ αυτοί βουλευτές σχημάτισαν μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, συντονίστρια της οποίας θα είναι η κα Μιλέφσκα, πρώην υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Γκρούεφσκι.

Τι προτείνεται ΚΑΙ σε αυτήν την τροπολογία ;

Ότι η αναφερόμενη ιθαγένεια των πολιτών ως «Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», ΔΕ προκαθορίζει την εθνότητα στην οποία ανήκουν οι πολίτες.

Σχεδόν πανομοιότυπη (ακόμη και η) διατύπωση της τροπολογίας, σε σχέση με αυτή του βουλευτής του κυβερνώντος SDSM κ. Ζεκίρι !

Τι κοινό μπορεί να έχουν ; Ποιος μπορεί να είναι ο σκοπός αυτών των, ταυτόσημων εννοιολογικά, τροπολογιών ;

Κατά τη γνώμη μου, κανένας άλλος από τον πλήρη διαχωρισμό της έννοιας της «ιθαγένειας» από αυτήν της «εθνικότητας».

Και θα σκεφτεί κάποιος. Μα αυτό είναι καλό. Άρα, απορρίπτουν την (λεγόμενη) «Μακεδονική» ιθαγένεια, άρα ΚΑΙ την εθνικότητα (!!)

Κι εδώ είναι η «παγίδα»

Με τη συζήτηση όλου του προηγούμενου χρονικού διαστήματος στην Ελλάδα, για το εάν η Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει ή όχι (την λεγόμενη) «Μακεδονική» εθνότητα στο γειτονικό κράτος, με την αναφορά του όρου «Nationality» σε αυτήν, πίστεψαν κάποιοι ότι θα καταφέρουν να αποπροσανατολίσουν και να… «μπερδέψουν» τους ακροατές τους, με τους «διθυράμβους» περί «τροπολογιών που ξεκαθαρίζουν μια και καλή το ζήτημα».

Κάθε άλλο λοιπόν.

Είναι ακριβώς αυτές οι τροπολογίες, ιδίως δε η πρώτη του κ. Ζεκίρι και η τέταρτη των πρώην βουλευτών του VMRO/DMPNE, οι οποίες αφήνουν «ορθάνοιχτο» το ζήτημα, αν δεν το επιβεβαιώνουν κιόλας.

Ας αναρωτηθεί ο απλός αναγνώστης.

Ποιος ο σκοπός, ποιος ο λόγος της ταυτόσημης άποψης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτικά βουλευτών, σ’ ένα τέτοιας ζωτικής σημασίας ζήτημα, τη στιγμή μάλιστα που προέρχονται και από δύο εντελώς διαφορετικές εθνικές κοινότητες ;

Μα… αυτός ακριβώς.

Η έμμεση αναγνώριση της διαφορετικής εθνικής ταυτότητας μεταξύ τους.

Κι εάν ο κ. Ζεκίρι ανήκει στην αλβανική μειονότητα (ή «κοινότητα» όπως αναφέρει και το Σύνταγμα της πΓΔΜ) ΣΕ ΠΟΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΟΙΝΌΤΗΤΑ, ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ (ή ό,τι άλλο) ανήκουν εκείνοι που συμφωνούν μαζί του, υιοθετώντας ακόμη και την ίδια σχεδόν διατύπωση, ως προς την «απαραίτητη» διευκρίνηση-τροποποίηση της σχετικής παραγράφου του Συντάγματός τους ;

Ως… «βοήθεια», αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει, είναι οι ίδιοι που δεχόμενοι να στηρίξουν με την ψήφο τους την έναρξη της διαδικασίας τροποποίησης του Συντάγματος, ζήτησαν και δέσμευσαν τον κ. Ζάεφ να παραμείνει αναλλοίωτο «για ιστορικούς λόγους» το Άρθρο 36 που κάνει λόγο για τον (αποκαλούμενο) «Μακεδονικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα» και για την «ξεχωριστή μακεδονική ταυτότητα των πολιτών του μακεδονικού κράτους».

Κάτι που φυσικά ο κ. Ζάεφ, δεν είχε κανένα πρόβλημα να υποσχεθεί και να υλοποιήσει.

Όσον αφορά δε το ίδιο το Σύνταγμα της πΓΔΜ, σε κείμενο που πρόκειται ν’ ακολουθήσει θα γίνει γνωστή, μέσω της ανάλυσης Άρθρων και των τροποποιήσεων που αυτά «υπέστησαν», η διαχρονική προσπάθεια των γειτόνων μας για την εμφάνιση μιας ομοιογενούς κρατικής οντότητας, με διαφορετικές… «κοινότητες», των οποίων όμως τα δικαιώματα γίνονται απόλυτα αποδεκτά, προστατεύονται και διασφαλίζονται.

Αυτό όμως που είναι πιθανό να έχει ήδη καταλάβει ο κ. Ζάεφ, είναι ότι η διαχείριση της ίδιας της Συμφωνίας των Πρεσπών στην εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας του, είναι κάτι που θα πρέπει να γίνει με πολύ μεγάλη προσοχή, ιδίως όσον αφορά την αλβανική «κοινότητα» και τους εκπροσώπους της.

Σε διαφορετική περίπτωση, είναι επίσης πιθανό σχετικά σύντομα να διαπιστώσει πως «οι πρόσκαιρες συμμαχίες, εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς»

Αντισυνταγματικές επισημάνσεις ...

Με ένα σχετικά γρήγορο ψάξιμο στο διαδίκτυο ...
Έχει κάτι από αυτά ανατραπεί στη συνέχεια ή όχι ;;

   1)      Η 60/2013 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι 10 άρθρα του Ν. 3838/2010 (1α, 14-21 και 24), γνωστού σε δημοσιολογικό επίπεδο ως «νόμου Ραγκούση», είναι ανίσχυρα ως αντιβαίνοντα σε θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος της Ελλάδας. 

   2)      Αντισυνταγματική  έκρινε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) με την απόφαση 3341/2013, την τακτοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς με «πάγωμα» της κατεδάφισής τους για 30 χρόνια όπως προέβλεπε ο προηγούμενος νόμος για τα αυθαίρετα 4014/11.

   3)      Αντισυνταγματική κρίθηκε, με την υπ’ αριθμ. 3354/2013 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η πρώτη εφεδρεία στον δημόσιο τομέα που προβλέφθηκε το 2011 με το Μνημόνιο Ι (Ν. 4024/2011) και την υπουργική απόφαση ΔΙΔΑΔ/Φ.26.14/56/ ΟΙΚ.1872/8.11.2011

   4)      το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) τη νομοθετική ρύθμιση που παρέχει τη δυνατότητα στο ΣΔΟΕ να προβαίνει σε δέσμευση πάσης φύσεως τραπεζικών λογαριασμών, τραπεζικών θυρίδων κ.λπ.

   5)      το Πολυμελές πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε αντισυνταγματική και παράνομη την είσπραξη του τέλους ακινήτων μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε το αίτημα Στουρνάρα για προσωρινή αναστολή της πρωτόδικης απόφασης

   6)      Αντισυνταγματικές έκρινε τις απολύσεις 5 εργαζομένων  των ΚΤΕΛ Χαλκιδικής   το  Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Το  πιο αξιοσημείωτο ίσως είναι  ότι το δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματική την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (6/28.02.2012) στην οποία βασίσθηκαν οι απολύσεις και διέταξε την επαναπρόσληψη των 5 απολυμένων εργαζομένων στα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής! 

   7)      Την αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων του Μνημονίου που αναφέρονται στην μείωση των ελάχιστων μισθών, στη διαιτησία, αλλά και στην κατάργηση της ρήτρας μονιμότητας αναδεικνύει η Έκθεση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής που κατατέθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής.

   8)      Αντισυνταγματικό σε 7 σημεία το νέο ασφαλιστικό. Η γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου έγινε καταπέλτης με βολές κατά του νέου ασφαλιστικού όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την κύρωση του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή.

   9)       Αντισυνταγματική κρίθηκε από την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, η νομοθετική πρόβλεψη που θέτει φραγμούς στα κατασκευαστικά έργα των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (δήμους και κοινότητες), καθώς προβλέπει, ότι για κάθε δαπάνη η οποία είναι μεγαλύτερη των 50.000 ευρώ, απαιτείται η προηγούμενη έγκριση του γενικού γραμματέα αποκεντρωμένης διοίκησης.

  10)   Αντισυνταγματική η αδικαιολόγητα μακροχρόνια παράταση της θητείας μελών των Ανεξάρτητων Αρχών, απεφάνθη το Συμβούλιο της Επικρατείας. Πρόκειται για την υπόθεση μέλους του ΕΣΡ, ο οποίος διορίστηκε το 2005 με τετραετή θητεία, ωστόσο βρισκόταν ακόμα στη θέση του, ως τακτικό μέλος, το 2011.

Υπενθύμιση :

Σύνταγμα της Ελλάδος, άρθρο 120 : (Ακροτελεύτια διάταξη)

Παράγραφος 2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

Παράγραφος  4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

ΠΟΤΕ Θ’ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ;

Βρισκόμαστε ήδη στον 3^ο χρόνο μνημονίων, σκληρής λιτότητας, περιορισμού των Συνταγματικά κατοχυρωμένων Ελευθεριών μας και δανειακών συμβάσεων που εκχωρούν την Εθνική Κυριαρχία.

Κι ενώ θα έπρεπε, σύμφωνα με όλες τις υποσχέσεις των εκλεγμένων και μη αρχόντων μας, να έχουμε αρχίσει πια να μπαίνουμε σε τροχιά ανάπτυξης, να βλέπουμε το περιβόητο «φως στην άκρη του  τούνελ», η πραγματικότητα των αριθμών, τους οποίους κάποιοι έχουν θεοποιήσει, αποδεικνύει μέρα τη μέρα, το σε πόσο λάθος δρόμο βρισκόμαστε.

Κατά την τριετία λοιπόν 2010-2012 χάθηκαν, σωρευτικά, έσοδα ύψους 2,8 δις ευρώ από τον ΦΠΑ εξαιτίας των αλλεπάλληλων αυξήσεων στους συντελεστές του και της συνακόλουθης κάθετης πτώσης της κατανάλωσης.

Η οικοδομική δραστηριότητα έχει παγώσει , αφού μειώθηκε πρώτα κατά 38% το 2010, κατά 44% το 2011 και 45% το 2012 !! Με τον κλάδο δε της οικοδομής να συμμετέχει με περισσότερο από 10% στο ΑΕΠ της χώρας, ο καθένας αντιλαμβάνεται την τεράστια επίπτωση που είχε αυτό στο γενικότερο υφεσιακό κλίμα της χώρας.

Η αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ στην εστίαση, ανάγκασε 4.500 επιχειρήσεις του κλάδου να βάλουν λουκέτο και πάνω από 35.000 εργαζόμενοι σε αυτές να χάσουν τις δουλειές τους. Λόγω δε της ακατανόητης εμμονής της παρούσας κυβέρνησης, και παρά τα αντιθέτως υπεσχημένα, να διατηρεί τον ΦΠΑ στην εστίαση στο 23%, εκτιμάται ότι το επόμενο διάστημα θα κλείσουν πάνω από 6.000 καταστήματα και θα χαθούν ακόμη 70.000 θέσεις εργασίας !

Τα τεκμήρια και τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας ισοπέδωσαν το εμπόριο αυτοκινήτων και φυσικά τις εισπράξεις του Δημοσίου από τα Τέλη Ταξινόμησης οι οποίες κατρακύλησαν από τα 473.000.000 ευρώ το 2009, στα μόλις 53.000.000 το 2012 !! Φυσικό επόμενο της μηδενικής σχεδόν ζήτησης στην αγορά αυτοκινήτου, ήταν χιλιάδες επιχειρήσεις να βάλουν επίσης λουκέτο και πάνω από 30.000 εργαζόμενοι να διαβούν την πόρτα του ΟΑΕΔ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ζήσουν με το πενιχρό επίδομα ανεργίας των 360€

Οι εισπράξεις από τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης σε καύσιμα,οινοπνευματώδη  ποτά και προϊόντα καπνού,αλλά και στο φυσικό αέριο πλέον από το 2011, από τα 6,2 δις ευρώ το 2009, παρά τις αλλεπάλληλες αυξήσεις από το 2010 και μετά, έχουν αποφέρει μόλις 7,5 δις ευρώ το 2012. Οδήγησαν όμως στο κλείσιμο πάνω από 3.000 επιχειρήσεις εμπορίας καυσίμων και στην κατά τουλάχιστον 70% πτώση της κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης, με τα τραγικά αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε.

Ως φυσικό επόμενο όλων των ανωτέρω (και πολλών άλλων), οι εισπράξεις του κράτους από τη φορολογία των φυσικών προσώπων, δηλαδή, μεταξύ άλλων, των μισθωτών,των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών κλπ, από τα 9,4 δις ευρώ το 2009 και παρά τον ορυμαγδό των κάθε λογής φοροεισπρακτικών μέτρων που εφαρμόσθηκαν τα 3 τελευταία χρόνια, απέφεραν τελικά 9,1 δις ευρώ το 2012.

Αντίστοιχα, τα έσοδα από τη φορολογία των νομικών προσώπων, δηλαδή από τη φορολόγηση των κερδών των Α.Ε., Ε.Π.Ε.,των ομόρρυθμων και ετερόρρυθμων εταιριών και όλων των άλλων νομικών προσώπων, από τα 3,3 δις ευρώ το 2009, κατρακύλησαν στα 1,1 δις ευρώ το 2012.

Συνολικά,τα χαράτσια και οι κάθε λογής φόροι που εμπνεύσθηκαν Έλληνες και ξένοι στους οποίους εμπιστευθήκαμε την τύχη της χώρας, τις τύχες και το μέλλον μας, εκτός του ότι οδήγησαν σε μία «μαύρη τρύπα» αξίας 11,5 δις ευρώ στα κρατικά ταμεία την περίοδο 2009-2012, μετέτρεψαν την οικονομική κρίση στην οποία μας έπεισαν ότι βρισκόταν η χώρα, σε μία ανθρωπιστική κρίση με ανείπωτα αποτελέσματα.

Ως πότε λοιπόν θα υπομένουμε κάθε λογής, αποδεδειγμένα, αναποτελεσματικές –το λιγότερο – πολιτικές ;

Ως πότε θα παραμένουμε νυσταλέοι και δεκτικοί ;

Πότε, ως Έλληνες,  θ’ ανοίξουμε τα “μάτια”  του νου ;

Αγώνας κατά των Μνημονίων ...

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο της εφημερίδος "Εβδόμη" κ. Άρη Μεντίζη

“Όταν σε ένα κράτος, στο οποίο η κυβέρνησή του, έχει ταχθεί ψυχή τε και σώματι στην εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, επικαλούμενη την προοπτική ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων, οι οποίες ποτέ δεν έρχονται, και στη στήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο μέχρι στιγμής έχει εισπράξει, με οποιαδήποτε μορφή, πάνω από 230 δις ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια, τα οποία πιστώνονται στο Δημόσιο Χρέος, δηλαδή σε όλους μας, τότε κάτι δεν πάει καλά”, τόνισε ο υποψήριος βουλευτής Καβάλας και στέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Γιώργος Τσακίρης, συμπληρώνοντας πως “σε ένα ευνομούμενο, ανεξάρτητο και διεκδικητικό κράτος, όπως αυτό για το οποίο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες αγωνιζόμαστε καθημερινά, απαλλαγμένο δηλαδή από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις με επαχθείς όρους, τα δικαιώματα των εργαζομένων όπως αυτά κατοχυρώνονται τόσο από τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, από την Ελληνική νομοθεσία,αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας, αποτελούν αδιάσπαστο τμήμα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης την οποία επαγγελλόμαστε και προωθούμε, μέσα από την ίδια την Ιδρυτική μας Διακήρυξη”.

-Πως κρίνετε την κυβερνητική πολιτική - στάση στο κομμάτι της απασχόλησης;

“Η κυβερνητική πολιτική στο θέμα της απασχόλησης, είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα, ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές των μνημονίων. Γιατί περί εντολών πρόκειται και όχι για «Μνημόνια Συνεργασίας» όπως είναι ο εύηχος τίτλος αυτών των συμφωνιών. Και εξηγούμαι. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για «συνεργασία» με τους δανειστές μας, όταν εκείνοι έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε κάθε, σχεδόν, Σχέδιο Νόμου, σε κάθε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, τα οποία εισάγονται για συζήτηση ή κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων; Να σας θυμίσω ότι η διακυβέρνηση της χώρας, από τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα, γίνεται κυρίως με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες συντάσσονται υπό το καθεστώς της πίεσης της τρόϊκας εξωτερικού και εισάγονται απλά προς κύρωση στη Βουλή, μετατρέποντάς την ουσιαστικά σε ένα ...διεκπεραιωτικό όργανο; Να σας θυμίσω ότι ψηφισμένα νομοσχέδια, όπως αυτό το οποίο καθόριζε τον αριθμό των δόσεων για την αποπληρωμή των οφειλομένων προς το Δημόσιο χρεών, καταργήθηκε εν μία νυκτί, την αμέσως επόμενη ημέρα, τον Φεβρουάριο του 2012, πιθανότατα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, μετά από τηλεφώνημα στελέχους της τρόϊκας,διότι προέβλεπε μεγάλο αριθμό δόσεων; Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας και στην ουσία της ερώτησής σας. Είναι ή όχι η πολιτική των μνημονίων, που εγκαινίασε η κυβέρνηση Παπανδρέου και συνεχίζει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, που έφερε την ανεργία στο 27% και περισσότερους από 1.350.000 ανθρώπους στην ανεργία; Είναι ή όχι η ίδια πολιτική που οδήγησε περισσότερους από 3.000.000 πολίτες της χώρας, να ζουν στα όρια της φτώχειας; Είναι ή όχι οι ίδιοι πολιτικοί που, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις 150.000 απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015 που έχουν υπογράψει, επικαλούνται το Μέσο Όρο των Ευρωπαϊκών κρατών, αλλά δεν κάνουν λόγο για το ότι ξοδεύουν μόνο το 2% του ΑΕΠ της χώρας για την Παιδεία, όταν ο Μ.Ο. των Ευρωπαίων είναι στο 5%;”.

-Που πιστεύετε οτι οφείλεται αυτό;

“Κοιτάξτε, όταν σε ένα κράτος, στο οποίο η κυβέρνησή του, έχει ταχθεί ψυχή τε και σώματι 1ον στην εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, επικαλούμενη την προοπτική ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων, οι οποίες ποτέ δεν έρχονται, ή όταν έρχονται απειλούν με τεράστια και ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική και οικονομική ζημιά την περιοχή στην οποία πρόκειται να γίνουν ή ζητούν μισθούς Βουλγαρίας για να επενδύσουν, και 2ον στη στήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο μέχρι στιγμής έχει εισπράξει, με οποιαδήποτε μορφή, πάνω από 230 δις ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια, τα οποία πιστώνονται στο Δημόσιο Χρέος, δηλαδή σε όλους μας, δίνει έναντι πινακίου φακής την Αγροτική Τράπεζα και όλη την περιουσία της, συμπεριλαμβανομένων των υποθηκευμένων σε γη δανείων της στους αγρότες, και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί κάθε μέσο που διαθέτει, από την επίκληση Νόμων τους οποίους ερμηνεύει κατά το δοκούν, μέχρι και τις δυνάμεις επιβολής της τάξης, τότε κάτι δεν πάει καλά”.

-Έχετε κάποιο παράδειγμα κατά νου;

“Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για να αντιμετωπίσουν μία, καθ’ όλα νόμιμη, απεργία των εργαζομένων στο Μετρό της Αθήνας τον Ιανουάριο φέτος, «επιστρατεύτηκε» ο Νόμος που αφορά την επίταξη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και την πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων σε αυτά, ο οποίος όμως προβλέπει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, μόνον όταν απαιτείται «η λήψη άμεσων μέτρων προς αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από κάθε μορφής απειλούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία» (Ν. 3536/2007). Ο ίδιος Νόμος, χρησιμοποιήθηκε και για την επιστράτευση των ναυτεργατών απεργών της ΠΝΟ ένα μήνα σχεδόν μετά, μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο. Θα ήταν χρήσιμο πιστεύω εδώ,να θυμίσω επίσης το άρθρο 22, παρ.4 του Συντάγματος, το οποίο αναφέρει ότι «Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας,απαγορεύεται». Ας δούμε όμως τι έγινε και με την απεργία των αγροτών. Ενώ, σε πλήρη αντίθεση με κάθε άλλη φορά, οι αγρότες επέλεξαν να μην προβούν σε ολοκληρωτικό κλείσιμο των δρόμων, αλλά σε εκ περιτροπής σταμάτημα της κυκλοφορίας και για μία περίπου ώρα κάθε μέρα, η κυβέρνηση αποφάσισε να δείξει το σκληρό της πρόσωπο στους εργάτες της γης, μέσω του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Έτσι, από κάποιο σημείο και μετά, είχαμε τα σοβαρά επεισόδια στα μπλόκα των αγροτών στη Λάρισα, την Κόρινθο και τις Σέρρες, με συλλήψεις, λιποθυμίες και τραυματισμούς. Μία γνωστή άλλωστε πρακτική, η οποία έχει κατ’ επανάληψη χρησιμοποιηθεί τα τελευταία χρόνια για τον έλεγχο και την καταστολή, τελικά, απεργιακών κινητοποιήσεων, κυρίως στην Αθήνα, με τις γνωστές ρίψεις χημικών, χειροβομβίδων κρότου λάμψης κλπ., επί δικαίων και αδίκων”.

-Τι πιστεύετε οτι συνέβη στην περίπτωση της Καβάλα Oil;

“Η περίπτωση της Kavala Oil και των εργαζομένων της, είναι ένα ζήτημα το οποίο,κατά τη γνώμη μου εντάσσεται, όχι στην επίδειξη δύναμης από την πλευρά της κυβέρνησης, αλλά στην νομοθετική του μορφή. Οι εργαζόμενοι της Kavala Oil, και μαζί τους όλη η τοπική κοινωνία, ανησυχούν, και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν, για τις θέσεις εργασίας τους, για τις οικογένειές τους αλλά, και το έχουν όλα αυτά τα χρόνια έμπρακτα αποδείξει, και για την προοπτική ανάπτυξης της περιοχής μας. Καταβάλουν άοκνες,καθημερινές προσπάθειες για την εξόρυξη πετρελαίου μέσα στον κόλπο της Καβάλας, ενώ ταυτόχρονα ανησυχούν και φροντίζουν για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα που αφήνουν, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι εργάζονται σε μία καθ’ όλα τουριστική περιοχή. Είναι τυχαίο νομίζετε ότι 40 χρόνια τώρα δεν έχει συμβεί κανένα ατύχημα στις εξέδρες εξόρυξης που θα αλλοίωνε τον τουριστικό χαρακτήρα του Νομού μας; Είναι τυχαίο νομίζετε ότι οι 300 και πλέον εργαζόμενοι εκεί, είναι μία σφιχταγκαλιασμένη οικογένεια που στήριξαν και στηρίζουν με κάθε τρόπο την τοπική οικονομία; Πώς να μην ανησυχούν σήμερα, όταν διαπιστώνουν ότι με διάφορους τρόπους, και πιθανές, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν,πολιτικές παρεμβάσεις, νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματά τους, όπως η άδεια εξόρυξης πετρελαίου, παραχωρείται πλέον, με την πρόσφατα ψηφισθείσα τροποποιητική σύμβαση, εκτός από την Kavala Oil της οποίας μειοψηφούντες μέτοχοι είναι και οι ίδιοι, και στην εταιρία Energean Oil & Gas, η οποία, ούτως ή άλλως, κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρίας; Πώς να μην ανησυχούν όταν υπάρχει το ενδεχόμενο την επαύριο, η Energean Oil & Gas, κατέχοντας πλέον το δικαίωμα εξόρυξης και πλειοψηφούσα όντας στην Kavala Oil, να κηρύξει σε πτώχευση την εταιρία, αφήνοντάς τους χωρίς δουλειά; Πώς, ακόμη ακόμη, να μην ανησυχούν και για τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις που θα είχε μία, ενδεχόμενη, τέτοια απόφαση της Energean Oil & Gas;”.

-Ποιά είναι η θέση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων;

“Η θέση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, τόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, όσο και σε κάθε άλλη παρόμοιας φύσης, ήταν,είναι και θα είναι με την επιθυμία των πολιτών να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην εργασία και να αγωνίζονται γι’ αυτήν, επιλέγοντας θεσμοθετημένους και ειρηνικούς τρόπους διαμαρτυρίας. Και να είστε σίγουρος ότι σε ένα ευνομούμενο, ανεξάρτητο και διεκδικητικό κράτος, όπως αυτό για το οποίο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες αγωνιζόμαστε καθημερινά, απαλλαγμένο δηλαδή από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις με επαχθείς όρους, τα δικαιώματα των εργαζομένων όπως αυτά κατοχυρώνονται τόσο από τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, από την Ελληνική νομοθεσία,αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας, αποτελούν αδιάσπαστο τμήμα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης την οποία επαγγελλόμαστε και προωθούμε, μέσα από την ίδια την Ιδρυτική μας Διακήρυξη”.

-Πως κρίνετε τη συνάντηση Σαμαρά - Ερντογάν και τα περί "τρομοκρατίας" που ακούστηκαν σε ερώτηση δημοσιογράφου;

“Ένιωσα ταπεινωμένος. Ξέρετε, πάντα η γλώσσα του σώματος και η σημειολογία, αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα απ’ όσα οι λέξεις προσπαθούν να εκφράσουν. Επιτρέψτε μου εδώ να θυμίσω, ότι ήταν η δεύτερη συνάντηση των δύο ηγετών, μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Προηγήθηκε εκείνο το «ραντεβού στα τυφλά» του Έλληνα πρωθυπουργού με τον κ. Ερντογάν στο Κατάρ, όπου ο Τούρκος πρωθυπουργός επιχείρησε μία άνευ προηγουμένου ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, όταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ζήτησε από τον κ. Σαμαρά να ακυρώσει την πρόσφατη ρύθμιση για τους Ιμάμηδες της Θράκης! Μια ρύθμιση την οποία εμείς, ως Ανεξάρτητοι Έλληνες, στηρίξαμε με την θετική μας ψήφο στη Βουλή. Ο κ. Ερντογάν, σ’ εκείνη τη συνάντηση, δεν περιορίσθηκε εκεί. Διαβάζω ότιέδωσε συμβουλές στον κ. Σαμαρά σχετικά με την ελευθερία λατρείας και τα ευαγή ιδρύματα των Τούρκων (άκουσον, άκουσον) της Δυτικής Θράκης! Λίγες δε μέρες μετά, ο κ. Ερντογάν, από την Ουγγαρία όπου βρέθηκε, αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία ελληνοκυπριακή διοίκηση, το ψευδοκράτος Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ψέγει ακόμη και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποδοχή ως πλήρων μελών των αδελφών μας Κυπρίων και απειλεί ότι είναι εκείνος που θα θέσει κάτω από την αίρεση της επανεξέτασης, ολόκληρο το πλέγμα των ευρωτουρκικών σχέσεων. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, προσωπικά, θα περίμενα να δω και να ακούσω έναν διεκδικητικό και με καθαρό λόγο Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος θα έθετε «τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων» και θα έβαζε, επιτέλους, τα πράγματα στη σωστη τους θέση, όχι μόνο σε κάθε δημοσιογράφο, ή οποιονδήποτε άλλο, έθετε τέτοιες ερωτήσεις περί τρομοκρατίας, στρατοπέδων τρομοκρατών στην Ελλάδα και άλλα τέτοια φληναφήματα, αλλά και στον ίδιο τον Τούρκο πρωθυπουργό, όταν με τέτοιο ανεπίτρεπτο, ακόμη και για τα διεθνή πρότυπα καλής γειτονίας και καλών μεταξύ συμμάχων κρατών σχέσεων, θέτει προς συζήτηση θέματα τα οποία άπτονται καθαρά των εσωτερικών ζητημάτων της χώρας. Δεν μπορεί τέλος πάντων μία χώρα, η οποία βαρύνεται με τις γενοκτονίες των Ελλήνων του Πόντου και των Αρμενίων, τη σφαγή και τον απηνεί διωγμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και την εισβολή και κατοχή, ακόμη και μέχρι σήμερα, του Βορείου τμήματος ενός από τα πιο μαρτυρικά νησιά του Ελληνισμού, της Κύπρου, να μιλά για τρομοκράτες και τρομοκρατία, απευθυνόμενη στην Ελλάδα”.

-Εκτός από όλα αυτά όμως, τι σκέφτεστε για την τελευταία συνάντηση των δύο ανδρών;

“Αλήθεια, ποια άλλη έννοια μπορεί να έχει η έκφραση «kazan-kazan» ή «win-win» όπως έχουμε συνηθίσει να την ακούμε, που ειπώθηκε από τον κ. Ερντογάν, όταν αναφέρθηκε στον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, παρά μόνον αυτή της συνεκμετάλλευσης; Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και τομεάρχη Εξωτερικών του κινήματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Τ. Κουίκ ότι «στα εξωτερικά μας θέματα, η κυβέρνηση ακολουθεί μία πορεία που μπάζει από παντού, μία πορεία ζαλισμένου κοτόπουλου, χωρίς αφετηρία, κατεύθυνση, προορισμό και στόχο. Και κυρίως πορεία ενδοτική. Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να επικαλεσθώ επίσης την ανακοίνωση που εξέδωσε το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων για τη συνάντηση της 5ης Μαρτίου, μεταξύ των κ.κ. Σαμαρά και Ερντογάν, η οποία με καλύπτει απόλυτα και, εν ολίγοις, αναφέρει ότι: συζήτησαν για την Ελληνική ΑΟΖ ανάγοντας την σε διμερές θέμα και νωρίτερα, σε δηλώσεις του (ο κ. Ερντογάν) στη Δημόσια Τηλεόραση ήγειρε απαιτήσεις και επί της Κυπριακής ΑΟΖ, ενώ ο κ. Σαμαράς δεν αναφέρθηκε από την πλευρά του στα νόμιμα δικαιώματα που μας επιτρέπει να ασκήσουμε μονομερώς το Δίκαιο της Θαλάσσης, ούτε και στις στρατιωτικές προκλήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο. Σήμερα επιβεβαιώθηκε ότι η συγκυβέρνηση και ο κ. Σαμαράς εφαρμόζουν πολιτική Σημίτη-Παπανδρέου στο πνεύμα της Συμφωνίας της Μαδρίτης για δήθεν «νόμιμα και αμοιβαία συμφέροντα και ενδιαφέροντα των δύο χωρών στο Αιγαίο» και επίσης, ότι η δήλωση του πρωθυπουργού στη Βουλή ότι «δεν μασάει», δεν ισχύει όταν βρίσκεται στο εξωτερικό”.

-Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν αρνητικές εξελίξεις για τη χώρα μας όσον αφορά το θέμα των ΑΟΖ;

“Είμαι από εκείνους που δεν πρόκειται να επικαλεσθούν τις γνώσεις τους επί του θέματος της ΑΟΖ της χώρας. Με απωθεί η σκέψη πως μπορεί να συγκαταλεγώ ανάμεσα στους ... ΑΟΖολογούντες του τελευταίου καιρού, οι οποίοι χωρίς καν να μπορούν να διαχωρίσουν ή και να συνδυάσουν στο λόγο τους τις έννοιες «υφαλοκρηπίδα» και «ΑΟΖ», μιλούν ως ειδικοί επιστήμονες επί του τεράστιου αυτού θέματος. Αυτό όμως που σίγουρα μπορώ να σας πω είναι ότι, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να οριοθετήσουμε, προσέξτε, μιλώ για «οριοθέτηση» και όχι για «ανακήρυξη» η οποία είναι μία εντελώς διαφορετική έννοια η οποία προηγείται της οριοθέτησης, σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν πρέπει να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας, εντός των μνημονίων και των εν ισχύ δανειακών συμβάσεων με την τρόϊκα. Και το λέω αυτό διότι, οποιαδήποτε προσπάθεια της χώρας μας σήμερα, για την ανακήρυξη και στην συνέχεια,κατόπιν διμερών συμφωνιών με τα γειτονικά κράτη της Αλβανίας, Ιταλίας, Λιβύης, Αιγύπτου, Κύπρου και Τουρκίας, την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας, που θα οδηγήσει και στην, εν συνεχεία, χάραξη των προς αξιοποίηση οικοπέδων, θα γίνει υπό την αιγίδα, τον έλεγχο και τελικά την ολοκληρωτική παραχώρηση ως εγγύηση των δανείων που μας έχουν δώσει οι πιστωτές μας, των τεράστιων εσόδων που θα προέλθουν τόσο από την εξόρυξη όσο και από τα δίκτυα διανομής των, διαπιστωμένων πλέον, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός της ΑΟΖ μας. Κοιτάξτε, για εμάς το σχέδιο της τρόϊκας ήταν από την αρχή να περάσουν ως εγγύηση των παράνομων δανείων των οποίων μας έδιναν, δηλαδή του επαχθούς και επονείδιστου χρέους που έλεγε ο Νότης Μαριάς από τους Αντιμνημονιακούς Πολίτες τότε, τα ελληνικά πετρέλαια και το ελληνικό φυσικό αέριο. Έχουμε λοιπόν τις εύλογες απορίες, όπως ακριβώς της εξέφρασε πρόσφατα ο πρόεδρος του κινήματος κ. Π. Καμμένος από το προσυνέδριο του κινήματος στο Ηράκλειο της Κρήτης: Γιατί δεν ολοκληρώθηκε η λειτουργία της ΕΔΥΕ, της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρίας Υδρογονανθράκων δηλαδή, η οποία συστάθηκε με προεδρικό διάταγμα μόλις πριν έναν χρόνο, το Φεβρουάριο του 2012, της μοναδικής εταιρίας που έχει στην πλήρη κυριότητά του το Ελληνικό Δημόσιο και έχει ως σκοπό της «την διαχείριση για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου των αποκλειστικών δικαιωμάτων του στην αναζήτηση, έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στις χερσαίες, υπολίμνιες και υποθαλάσσιες περιοχές, στις οποίες η Ελληνική Δημοκρατία ασκεί κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα»; Γιατί η ΔΕΠΑ και η ΔΕΣΦΑ που είναι οι μόνες, μαζί με την Kavala Oil, που έχουν άδειες εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ; Μα φυσικά για να τα περάσουν μέσα στις εγγυήσεις έναντι των δανείων, δηλαδή, για να γίνει απόλυτα κατανοητό, για να βάλουν εγγύηση το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτή την αλήθεια πρέπει να την καταλάβει το σύνολο του ελληνικού λαού”.

-Δηλαδή τι πιστεύετε οτι πρέπει να κατανοήσουν οι πολίτες;

“Πρέπει να καταλάβει το σύνολο του ελληνικού λαού ότι με το να βάλουν τα πετρέλαια στο ΤΑΙΠΕΔ, έχουν ουσιαστικά βάλει υπεύθυνα τα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, τα οποία θα κρίνουν εάν πρέπει να κατασχέσουν το φυσικό πλούτο της χώρας ή όχι. Και απόδειξη ότι θέλουν να το κάνουν αυτό, είναι ότι αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν και στην Κύπρο, η οποία στο θέμα αυτό βρίσκεται αρκετά βήματα πιο μπροστά από τη χώρα μας. Φοβάμαι λοιπόν πως η δεδομένη, και παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από τον κ. Γ. Παπανδρέου, ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στη χώρα μας, κάτι που ξένες εταιρίες και χώρες γνώριζαν εδώ και χρόνια, αντί να αποτελέσει τον πλούτο εκείνο ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να την ισχυροποιήσει, τόσο γεωπολιτικά όσο και οικονομικά, θα παραχωρηθεί και αυτός έναντι ευτελούς τιμήματος στους δανειστές μας. Εμείς, ως Ανεξάρτητοι Έλληνες, έχοντας αναγάγει το συγκεκριμένο θέμα ως μέγιστο Εθνικό ζήτημα, περιλαμβάνοντάς το μάλιστα και στην Ιδρυτική μας Διακήρυξη, δεσμευόμαστε προς κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα πως η εκμετάλλευση των Ελληνικών, και όχι Ευρωπαϊκών όπως πρόσφατα ελέχθη από τον κ. Σαμαρά, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, θα γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζει το ταχύτερο αλλά και μεγαλύτερο οικονομικό όφελος για τη χώρα”.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ;

Αν όχι ανεξήγητη, τότε με κάποιο άλλο τρόπο θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε την εμμονή των συνεταίρων στην κυβέρνηση της χώρας, στους μνημονιακούς στόχους της τρόϊκας εξωτερικού.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικούς συνειρμούς και ορθή πολιτική σκέψη, που θα έχει ως πρώτιστο καθήκον της  την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση, το γιατί ενώ όλοι οι στόχοι του 1^ου μνημονίου έχουν, όχι απλά διαψευσθεί αλλά, δημιουργήσει στην ουσία της συνθήκες εκείνες που οδήγησαν στην μετατροπή της κρίσης, μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας και 3^ων μνημονίων, από οικονομική σε καθαρά ανθρωπιστική.

Τα στοιχεία (όπως δημοσιεύθηκαν στο Έθνος της Κυριακής 3 Μαρτίου) «μιλούν» από μόνα τους.

Ενώ το 1^ο μνημόνιο προέβλεπε για το ΑΕΠ της χώρας μείωση 4%, 2,6% και αύξηση 1,1% και 2,1% για τα έτη 2010, 2011, 2012 και 2013 αντίστοιχα, η πραγματικότητα είναι ότι το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,9%, 7,1%, 6,5% για τα ίδια χρόνια, και προβλέπεται να μειωθεί άλλο ένα 4,5% το 2013 !

Αυτό σημαίνει, σε απόλυτα νούμερα, ότι από τα 230,8 δις € ΑΕΠ, που προέβλεπε το μνημόνιο για το 2010, και 234,9 δις € το 2013, το πραγματικό ΑΕΠ διαμορφώθηκε στα 222,15 δις για το 2010 και θα κλείσει στα 183 δις το 2013 !

Έπεσαν έξω κατά 53,8 δις €, φέρνοντας το ΑΕΠ στα επίπεδα του 2004 !

Κι αυτό, παρά την αύξηση κατά 33,2 δις € των επιπλέον μέτρων που «πείσθηκαν» να πάρουν οι κυβερνήσεις που μεσολάβησαν από το 2010 μέχρι και σήμερα. Τα 25,3 δις σε μέτρα δημοσιονομικής ή άλλης προσαρμογής, που προέβλεπε το 1^ο μνημόνιο, έγιναν 58,5 δις € με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Οι ίδιες «αστοχίες» συνεχίζονται και στις προβλέψεις για την ιδιωτική κατανάλωση, η οποία έχασε αυτή την τετραετία 38,9 δις €, έσοδα που λείπουν τόσο από την αγορά, όσο και από το δημόσιο ταμείο και το σύστημα ασφάλισης.

Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα με το ΕΣΥ να καταρρέει, με τις 147 από τις 518 κλίνες εντατικής θεραπείας του ΕΚΑΒ να παραμένουν κλειστές, με τις νοσηλευτικές και χειρουργικές κλίνες να μειώνονται λόγω σοβαρής έλλειψης προσωπικού, αλλά την προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία να έχει αυξηθεί κατά 28% και τον ΕΟΠΥΥ να χαρακτηρίζεται πλέον ως γίγαντας με πήλινα πόδια.

Την ίδια ώρα, στα μονόστηλα των εφημερίδων περνούν οι ειδήσεις για τις περιπτώσεις ηλικιωμένων και στα όρια της ανέχειας συνανθρώπων, μας που το σπίτι τους πήρε φωτιά από αναμμένες θερμάστρες γιατί δεν μπορούσαν να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης.

Κι έρχονται περιστατικά όπως αυτό της Μεσορόπης Καβάλας και των φοιτητών στη Λάρισα, να ταράξουν τις συνειδήσεις μας.

Όχι όμως των κυβερνώντων.

Εκείνοι, συναντώνται με τους επικεφαλής 11 μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, οι οποίοι καταλαβαίνοντας πλήρως το κλίμα της εποχής και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τόσο της κυβέρνησης να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, με το 27% της ανεργίας να δείχνει ανοδικές τάσεις και πάνω από το 60% των νέων να μην βρίσκουν δουλειά , όσο και των ανέργων που λόγω της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, θα ήταν πολύ πιθανό να δεχθούν την πρότασή τους για την «επέκταση των επενδύσεών τους, εάν η Ελλάδα ήταν φιλικότερη», εννοώντας φυσικά την «πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» αφού «δεν αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει να υπάρχει δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου», για να καταλήξουν στην βουλγαροποίηση των μισθών της τάξης των 200 και 300 €.

Εκείνοι, βάζουν ως στόχο τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας ώστε να πλησιάσουμε τον Μέσο Όρο των Ευρωπαϊκών κρατών, αλλά δεν κάνουν λόγο για το ότι ξοδεύουμε μόλις το 2,16% του ΑΕΠ μας για την Δημόσια Παιδεία, όταν ο Μέσος Όρος των Ευρωπαίων είναι στο 5% !

Καθένας λοιπόν θα μπορούσε να αναρωτηθεί.

Σε πόσο χειρότερη κατάσταση θα βρισκόταν η χώρα σήμερα, εάν η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου δεν είχε βάλει την υπογραφή της στο 1^ο μνημόνιο ;

Τι θα ήταν διαφορετικό εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου, που δημιουργήθηκε με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν είχε υπογράψει το το 2^ο μνημόνιο και το PSI+ με το οποίο κατακρεούργησαν τα αποθεματικά των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων, αλλά και της αποταμιεύσεις των μικροομολογιούχων ;

Πώς μπορεί σήμερα η τρικομματική κυβέρνηση των Σαμαρά –Βενιζέλου – Κουβέλη, να μην βλέπει την ανθρωπιστική (πλέον) κρίση στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα ;

Και τέλος, τι κάνουμε εμείς ;

Εμείς για τους οποίους το Σύνταγμα (αρ.1 παρ.3)αναφέρει  ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως –αυτό –  ορίζει» ;

Εμείς που «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας μας, αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» (αρ.2 παρ.1) ;

Για πόσο ακόμη ΕΜΕΙΣ, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος «από μηχανής Θεός» θα σώσει εμάς και τις επόμενες γενιές στις οποίες έχουμε την απόλυτη υποχρέωση διαμόρφωσης του μέλλοντός τους ;