Σε μια τραγικά ελλειμματική Δημοκρατία

Το πόσο τραγικά ελλειμματική είναι η δημοκρατία μας, αποδεικνύεται τις τελευταίες ημέρες (και) από το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με τους προστατευόμενους μάρτυρες του σκανδάλου Novartis, και την κλήση τους να καταθέσουν από την εξεταστική επιτροπή της Βουλής, που ερευνά το θέμα «Παπαγγελόπουλου».

Τα δύο -κατά τη γνώμη μου- τεράστιας σημασίας ζητήματα που εγείρονται είναι :

Α) Η καθαρά μικροπολιτική συμπεριφορά εκπροσώπων του κομματικού συστήματος, οι οποίοι έκριναν πως οι δύο προστατευόμενοι μάρτυρες θα έπρεπε να καταθέσουν αυτοπροσώπως στην επιτροπή. Το μέγα ζήτημα δημιουργείται από τη στιγμή που, ναι μεν η λειτουργία της επιτροπής ενέχει θέση εισαγγελικού λειτουργού, στην πραγματικότητα όμως ΔΕΝ είναι τέτοια οντότητα, καθόσον αποτελείται από εκπροσώπους ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε επιμονή σε αυτή την πράξη, αποτελεί -κατά τη γνώμη μου- ευθεία, όχι απλά παρέμβαση, αλλά ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της -οντολογικά- ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ και ανεξάρτητης εξουσίας της Δικαιοσύνης, από εκπροσώπους τόσο (και κυρίως) της Νομοθετικής, όσο και της Εκτελεστικής εξουσίας.

Β) Η άρνηση των δύο προστατευομένων μαρτύρων να προσέλθουν στην εξεταστική επιτροπή, με το σκεπτικό πως δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στη συγκεκριμένη διαδικασία αλλά και -κυρίως- επειδή ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ακόμη και για την ζωή τους, αποτελεί έμμεση (αν όχι ευθεία και άμεση) προσβολή προς εκλεγμένους εκπροσώπους του ελληνικού λαού, μιας και αυτό που στην πραγματικότητα λένε, είναι πως «η αυτοπρόσωπη παρουσία μας στα μέλη της επιτροπής, ενέχει τον άμεσο κίνδυνο αποκάλυψης της πραγματικής μας ταυτότητας, και αυτό είναι πιθανό να οδηγήσει ακόμη και στη ΦΥΣΙΚΗ μας εξόντωση»! Αφήνουν δηλαδή να εννοηθεί πως είναι πιθανό, μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, είτε από αμέλεια, είτε σκόπιμα, να αποκαλύψουν σ’ εκείνους οι οποίοι θίγονται από τις καταθέσεις τους, το ποιοι πραγματικά είναι. Κάτι που ίσως οδηγήσει ακόμη και στο θάνατό τους!!!!

Τόσο στη μία, όσο και στην άλλη (διαμετρικά αντίθετη) περίπτωση, το μόνο που αποδεικνύεται, είναι η τραγικά ελλειμματική λειτουργία, τόσο του πολιτικού-κομματικού μας συστήματος, όσο και της ίδιας της Δημοκρατίας.

(το τελευταίο δε που προέκυψε, είναι πως τα εντάλματα βίαιης προσαγωγής τους, αναφέρουν τα… πραγματικά τους ονόματα, όπως αναφέρθηκε σε δελτίο ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού)

Ο "Μέσος Όρος"

«Μέσος όρος» ή αλλιώς «δειγματική μέση τιμή» ενός συνόλου “ν” παρατηρήσεων, αποτελεί το σπουδαιότερο και χρησιμότερο μέτρο της Στατιστικής. Δείχνει σχετικά τις θέσεις των αριθμών στους οποίους αναφέρεται

Στουρνάρας : «Η σύγκριση με τον μέσο όρο της ευρωζώνης δείχνει ότι κάποιοι πληρώνουν πιο πολλά από όσα τους αντιστοιχούν»

Γεωργιαδης : «Με τη νέα τροπολογία, η τιμή των εκτός πατέντας φαρμάκων αντιστοιχεί είτε στο 50% της τιμής τους πριν λήξει η πατέντα τους, είτε στο μέσο όρο των τριών χαμηλότερων τιμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν είναι υψηλότερος»

Χατζηδακης : «Διαπιστώνει η έκθεση του ΟΟΣΑ και επισήμως ότι ήταν ευρέως γνωστό, ότι το φρέσκο γάλα είναι ακριβότερο κατά 34% σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη στιγμή που έχουμε την υψηλότερη ανεργία στην Ευρώπη»

Αρβανιτοπουλος : «Και μετά την αύξηση του ωραρίου, η Ελλάδα θα βρίσκεται, ως προς τις ώρες διδασκαλίας των εκπαιδευτικών, περίπου στο μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε.»

Σταϊκούρας : «Η φοροδιαφυγή ρίχνει τους μέσους όρους των φορολογικών εσόδων»

Μηταράκης : «Το ύψος των νέων επενδύσεων που καταγράφηκαν το 2013, είναι πάνω από το μέσο όρο προ κρίσης»

Βρούτσης : «Στα 694,56 ευρώ είναι ο μέσος όρος των κύριων συντάξεων που χορηγούν τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ ο μέσος όρος των επικουρικών ανέρχεται στα 178,48 ευρώ» (καλά, αυτός το παράκανε ! )

Και κάπως έτσι, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε με το «σπουδαιότερο και χρησιμότερο μέτρο της Στατιστικής», τον περιβόητο «Μέσο Όρο». Και συνηθίζουμε σιγά-σιγά να μην διαμαρτυρόμαστε, εφόσον ο «μέσος όρος» μας λέει πως «υπάρχουν και χειρότερα» και – περιέργως πώς – ποτέ καλύτερα !

Η «σχετική» λοιπόν τιμή μιας επιστήμης όπως η Στατιστική, γίνεται τρόπος ζωής και σκέψης. 

Φυλακίζει όνειρα, επιθυμίες, φιλοδοξίες, ισοπεδώνει με τον ευγενή της τρόπο έκφρασης ζωές και προκαλεί το αίσθημα της δικαιοσύνης, σε έναν άνισο αγώνα επιβίωσης των «όρων».

Τι κι αν δεν είναι δίκαιο, ο «μέσος όρος» μας δείχνει το δρόμο της – κατ’ επίφαση – «ισότητας» !

Τι κι αν εξομοιώνει τον πλούσιο με τον πένητα, ο «μέσος όρος» κρατά τις ισορροπίες !

Όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, ουσιαστικά δεν επωμιζόμαστε όλοι τα ίδια βάρη στη φορολογία. Η αξία των 100€ για έναν χαμηλοσυνταξιούχο, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ίδιο ποσό για έναν μεγαλοβιομήχανο.

Η πολυτελής έπαυλη με την πισίνα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το διαμέρισμα ενός ανέργου, κι ας αντιμετωπίζονται και τα δύο ως «στέγη».

Τα «κουρεμένα» κρατικά ομόλογα ενός βιοπαλαιστή που μάζεψε τις οικονομίες μιας ζωής και τις εμπιστεύθηκε στο κράτος, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα δισεκατομμύρια των funds που συμμετείχαν (όχι όλα) στο εγκληματικό PSI του Μαρτίου του 2012.

Θα μπορούσε βέβαια ο «μέσος όρος» να αποτελεί τη βάση για την έναρξη ενός διαλόγου που θα οδηγούσε σε αναβάθμιση της … τιμής του (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Εν τούτοις  – συνήθως, αν όχι πάντα  – χρησιμοποιείται για να κατευνάσει  τα πάθη, να δικαιολογήσει αποφάσεις και να ρίξει το επίπεδο των όποιων απαιτήσεων για ένα καλύτερο τρόπο ζωής.

Η επίκληση της βασικής αυτής αρχής της Στατιστικής που, εντελώς αγόγγυστα, μπήκε και τόσο έντονα απαιτεί ένα μερίδιο από τη ζωή και τις σκέψεις μας τα τελευταία χρόνια, αντί να γίνεται με το σκεπτικό της διεκδίκησης για ένα καλύτερο αύριο, χρησιμοποιείται εντελώς αντίστροφα. 

Ως «Προκρούστεια κλίνη» που αφαιρεί ότι περισσεύει !

Ας σταματήσουμε λοιπόν να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τους «μέσους όρους» που μας παρουσιάζουν. 

Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τους δικούς τους όρους.

Δεν υπάρχει «μέσος όρος» στην αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια, το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή.