Οι καιροί ου μενετοί

 

  Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η περίοδος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, αν και πρόσφερε τα μέγιστα στην εδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα, εν τούτοις και σταδιακά δεν απέφυγε να μετατραπεί σε μία ιδιότυπη εκλόγιμη ολιγαρχία, με την οικογενειοκρατία και το οικονομικό κατεστημένο να κυριαρχούν

  Οι σχέσεις μεταξύ πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, ξέφυγαν από τη θεσμική και διάφανη λειτουργία τους, αποκτώντας έντονα στοιχεία μιας κακώς εννοούμενης σύμπραξης συμφερόντων (διαπλοκής) για την απόκτηση προσωπικών οικονομικών -κυρίως- ωφελημάτων

  Οι ως άνω παραδοχές, είχαν ως αποτέλεσμα λανθασμένες -αν όχι υπαγορευμένες- πολιτικές αποφάσεις σε καίριους και αποφασιστικούς για την μελλοντική πορεία της χώρας τομείς πολιτικής, μιας και αυτό που προείχε ήταν το προσωπικό οικονομικό-κομματικό συμφέρον και όχι αυτό της εδραίωσης ενός διεθνώς σεβαστού και οικονομικά ισχυρού κράτους

  Παράλληλα, τα έντονα φαινόμενα τόσο της σύμπραξης οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, όσο και η διαχρονική παρουσία τους, οδήγησαν τους πολίτες στο να απαξιώσουν συνειδητά τόσο το σύνολο των πολιτικών ως προσώπων, όσο και την ίδια την πολιτική ως μία ενεργή, προσωπική τους ενασχόληση με τα κοινά

  Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση πως χρειάζεται μια Νέα_Ελληνική_Αφετηρία που θα στηρίζεται σε 4 βασικούς πυλώνες πολιτικής:

·         Την επανενεργοποίηση του πολιτικού ενστίκτου των πολιτών

·         Την επανεδραίωση του διεθνούς κύρους της χώρας

·         Την εξυγίανση της πολιτικό-οικονομικής της ζωής και

·         Την κοινωνική ομοψυχία και συνοχή

  Με ισχυρή θέληση για :

• τη δημιουργία μιας κοινωνίας κριτικά σκεπτόμενων πολιτών, με εθνική ομοψυχία και προσηλωμένη σε ό,τι είναι συλλογικά επωφελές

• μία Ελλάδα διεθνώς αποδεκτή ως κράτος που παλεύει, διεκδικεί και κατακτά όσα ιστορικά, πολιτισμικά και βάσει του Διεθνούς Δικαίου δικαιούται

• ένα κράτος απαλλαγμένο από την διαπλοκή πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων

θέτοντας ως απαράβατους όρους :

• την τήρηση του Συντάγματος, την προστασία και την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, του κοινοβουλευτισμού και της εθνικής ανεξαρτησίας και

• την αδιαπραγμάτευτη θέση για ισονομία, δικαιοσύνη και αξιοκρατία

με την παράλληλη εγγύηση για :

• τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, χωρίς εξαρτήσεις και πάντα με γνώμονα ό,τι είναι εθνικά ωφέλιμο

• την τήρηση των Διεθνών Συμφωνιών της, μη διστάζοντας να διερευνηθεί κάθε δυνατός τρόπος απαγκίστρωσής της από ό,τι έρχεται σε αντίθεση με τις διαχρονικές και προαιώνιες ιστορικές και πολιτισμικές της αναφορές

για να επιδιωχθεί :

• μία απόλυτα ενεργή εξωτερική πολιτική με σκοπό την πρόληψη αλλά και την ανατροπή κάθε προσπάθειας επιβουλής ή ακύρωσης κυριαρχικών -ή άλλων- δικαιωμάτων

• η αλλαγή πολιτικής στο μεταναστευτικό ζήτημα, περνώντας από τη διαχείριση στην καθολική αντιμετώπιση, σε κάθε τομέα και επίπεδο πολιτικής

• η άμεση εφαρμογή ειδικού σχεδίου για την αναστροφή των αρνητικών δεδομένων όσον αφορά στο δημογραφικό ζήτημα της χώρας

• η άμεση ανάληψη ενεργών πρωτοβουλιών για την εκμετάλλευση κάθε διαθέσιμου πόρου για την ενεργειακή της κάλυψη

• η καθιέρωση ενός συστήματος Παιδείας με αποκλειστικό σκοπό, όχι απλά την επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά τη δημιουργία κριτικά σκεπτόμενων πολιτών

• η αναστροφή του παραγωγικού μοντέλου -σε κάθε τομέα παραγωγής- με επένδυση στην έρευνα και την καινοτομία

• η εξυγίανση, αναβάθμιση και επέκταση των δραστηριοτήτων του συνόλου των βιομηχανιών αμυντικής υποστήριξης της χώρας

• η άμεση αναβάθμιση του Πρωτοβάθμιου Συστήματος Υγείας και η καθιέρωσή του στη συνείδηση των πολιτών ως πυλώνα της προληπτικής -κυρίως- ιατρικής

• η έμπρακτη και σε κάθε επίπεδο εφαρμογή της συνταγματικής πρόβλεψης για τον πραγματικό διαχωρισμό μεταξύ νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής λειτουργίας

Οι καιροί ου μενετοί.

Στη δημοκρατία των influencers

  Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση στο ερώτημα εάν κάποιος/α θα κάνει κάποιο εμβόλιο ή όχι, αφορά αποκλειστικά τα ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα. Όχι όμως και στην περίπτωση της πανδημίας του νέου κορωνοϊού. Εδώ, σύμφωνα και με τη γνώμη των περισσότερων (όχι όλων) των συνταγματολόγων που δημόσια έχουν τοποθετηθεί για το θέμα, η αναγκαιότητα εμβολιασμού του γενικού πληθυσμού, ακόμη και με τη μορφή της υποχρεωτικότητας, όχι όμως του καταναγκασμού, αποτελεί συνταγματικά επιτρεπτή πρακτική.

  Το θέμα αυτού του κειμένου όμως δεν είναι αυτό.

  Είναι η μετατροπή ενός ζητήματος που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί απόδειξη του αισθήματος «κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης», όπως επιτάσσει η παρ.4 του αρ.25 του Συντάγματος, σε ιδεολογικοπολιτική διαφορά. Μία διαφορά που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ, με την αγαστή συνεργασία των επικοινωνιολόγων των κομμάτων με τους μισθοδοτούμενος (άμεσα ή έμμεσα) κονδυλοφόρους τους.

  Έτσι, στα πλαίσια των παραπάνω, η αντιπολίτευση με δηλώσεις της σχεδόν χρεώνει στην κυβέρνηση την ευθύνη για τους νεκρούς της πανδημίας, ενώ από την κυβερνητική πλευρά έχουν υποστηριχθεί δημόσια δηλώσεις πως με την έναρξη του εμβολιασμού θα επέλθει το τέλος των κομματικών της αντιπάλων!

  Συνέπεια της μετατροπής ενός θεμελιώδους ατομικού δικαιώματος των πολιτών, αυτού της προστασίας της προσωπικής του υγείας, και ενός κοινωνικού τους δικαιώματος, και άρα υποχρέωσης του κράτους, στη διασφάλιση -στο μέτρο του δυνατού- των μέσων για την προστασία του, σε κομματική (και εν μέρει ιδεολογική) αντιπαράθεση, είναι και η εντατική, σε υπερθετικό βαθμό, ενασχόληση του συνόλου των ΜΜΕ με αυτό.

  Η σχεδόν μονοθεματικόηττα των δελτίων ειδήσεων, ιδιαίτερα των τηλεοπτικών σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας, έφτασε στο απόγειό της την ημέρα της έναρξης του εμβολιασμού των πολιτών.

  Έτσι, η απύθμενη υποκρισία τους, έφτασε στο σημείο να «αναδείξει» την 27^η Δεκεμβρίου του 2020 σε «ιστορική ημέρα», ίσως όχι χωρίς «βοήθεια»!

  Η αλήθεια είναι πως η «ιστορικότητα» της ημέρας, απλά προστίθεται και συμπληρώνει τον καμβά ανάλογων «ιστορικών στιγμών» του κακού παρελθόντος της 4^ης εξουσίας, σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο. Έγκειται δε, στο γεγονός της επιβεβαίωσης του εξευτελισμού της, αλλά κι εκείνων που σκέφθηκαν, οργάνωσαν και πρότειναν τον, σε δημόσια θέα, εμβολιασμό θεσμικών οργάνων του κράτους, στον ανώτατο μάλιστα βαθμό, με το σκεπτικό του «επηρεασμού δια του παραδείγματος».

  Έτσι, Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί κρατών, αποδέχονται τον ρόλο του «influencer» (επηρεαστή γνώμης) που τους αποδίδουν τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απεκδυόμενοι και τα τελευταία ίσως ψήγματα κύρους και σεβασμού που φέρει το δημόσιο κρατικό αξίωμα που υπηρετούν.

  Κι εμείς, ως λαός, μετατρεπόμαστε σε έναν «ιδιότυπο ηδονοβλεψία» από μια «κλειδαρότρυπα» που πλέον έχει πάρει τη μορφή της οθόνης μιας smart TV, ενός tablet ή του (x) γενιάς κινητού μας τηλεφώνου.

  Κι έτσι, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία των αξιών, των δικαιωμάτων και της «κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης», στη δημοκρατία της εικόνας, των influencers και του παρασιτικού κατεστημένου τους.

photo άρθρου : Γιάννης Γαΐτης, "Παρέλαση", 1974, λάδι σε μουσαμά

Στη Δημοκρατία των χαρακτηρισμών

Αρκεί ένα εξαιρετικά τραγικό γεγονός για να φέρει στην επιφάνεια σκέψεις, λέξεις,  συναισθήματα και πράξεις που η κάθε μία και ο καθένας από εμάς κρύβει καλά μέσα του. Έτσι και με την πρόσφατη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Εκεί όπου το αρχικό σοκ διαδέχθηκε ο θρήνος κι αμέσως μετά -όπως παλιά και με την ίδια ταχύτητα- μια ανενδοίαστη πολιτική κόντρα που διεκδικεί τους ακροατές της μόνο ανάμεσα στους κομματικούς οπαδούς. Αφήνοντας αδιάφορη, εάν όχι εξοργισμένη, τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.

Διάλογοι που θα διεκδικούσαν άνετα τη θέση τους σ’ ένα ιδιότυπο Θέατρο του Παραλόγου, ζωντανεύουν ξανά μπροστά στα έκπληκτα μάτια, όσων δεν έχουν συνηθίσει στην ποιότητα του πολιτικού διαλόγου που διεξάγεται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Διάλογοι που θα μπορούσαν επίσης άνετα, να αλλάξουν αντικείμενο ενδιαφέροντος κι από το τραγικό γεγονός του θανάτου δεκάδων συνανθρώπων μας, να αφορούν, αλλάζοντας κάποιες λέξεις, την οικονομία, την εκπαίδευση, την εξωτερική πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη έκφανση  πολιτικής κατεύθυνσης, ιδεολογίας και πρακτικής.

Το μόνο όμως που μένει πλέον ανέπαφο, είναι οι χαρακτηρισμοί.

Όχι εκείνοι που χρησιμοποιούνται στη συνήθη πολιτική αντιπαράθεση, αλλά αυτοί που απευθύνονται ευθέως στο θυμικό των ακροατών της αντιπαράθεσης. Όχι τόσο στον πολιτικό αντίπαλο, αλλά κυρίως στον ψηφοφόρο. Αυτήν ή αυτόν που πρέπει να φοβηθεί, να τρομάξει, να έρθει στην ψυχολογική εκείνη κατάσταση που η λογική του θα δώσει τη θέση της στο συναίσθημα. Και με βάση αυτό το τελευταίο, να επιλέξει και τον δυνάστη του.

Επικίνδυνος, λαϊκιστής, φασίστας, ναζιστής, ακροδεξιός, εθνικιστής και τόσα άλλα, περιοδεύουν στη φρασεολογία της πολιτικής αντιπαράθεσης. Κι αν για μία μερίδα της πρόσφατης πολιτικής πραγματικότητας της χώρας, αυτοί οι χαρακτηρισμοί θα μπορούσαν να έχουν κάποιο νόημα (αν όχι μια σίγουρη τοποθέτηση), στην πλειονότητά τους χρησιμοποιούνται χωρίς φειδώ, απλά και μόνο για να ενεργοποιήσουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, του φόβου και της αποστροφής προς εκείνον ή εκείνους εναντίον των οποίων χρησιμοποιούνται.

Κάπως έτσι, η καθεστηκυία τάξη των διαχρονικά κερδίζοντας τα προς το (ευ) ζην από τη,          -θεσμική πλέον- θέση τους, όχι μόνο στο ελληνικό κοινοβούλιο, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εφαρμογής ή/και προώθησης οποιασδήποτε κυβερνητικής πολιτικής, διαχειρίζονται με εκπληκτική επιτυχία τη μάζα (έτσι ίσως μας θεωρούν) των πολιτών. Εκείνων ακριβώς που με περισσή αφέλεια αλλά και οίστρο, όταν κληθούν, θα επιλέξουν και πάλι να στηρίξουν με την ψήφο τους, αυτές και αυτούς που θα τους δώσουν (πχ) την άδεια να χτίσουν στην παραλία.

Κι εάν για κάποιους η επιδίωξη για την κατάληψη (με την πλήρη έννοια του όρου) της εξουσίας, είναι αυτοσκοπός, θα υπάρχουν πάντα κι εκείνοι που η απλή επαφή τους με αυτή, λειτουργεί ως αφροδισιακός ορός που διαχέεται στις φλέβες τους, καταλαμβάνοντας κάθε μόριο της σκέψης τους. 

Κι έτσι, μιμούμενοι τους προέδρους κι αρχηγούς τους, χρησιμοποιούν το ίδιο λεξιλόγιο των χαρακτηρισμών, για να απευθυνθούν προς τους πολιτικούς τους αντιπάλους (αν όχι εχθρούς!).

Ήταν φυσικό επακόλουθο το σύνολο πλέον του πολιτικού διαλόγου στην Ελλάδα, να περιστρέφεται γύρω από το ποιος ή ποιοι θα βρουν και θα χρησιμοποιήσουν το χειρότερο χαρακτηρισμό εναντίον του κατέχοντος τη θέση εξουσίας που ο ίδιος ή οι ίδιοι διεκδικούν.

Κρατώντας για τους εαυτούς τους την ιδέα του δημοκράτη, του προοδευτικού, εκείνου που γνωρίζει τα πώς, πότε και γιατί, εκείνου που -εντέλει- αν δε σου (πχ) βγάλει την άδεια για την οικοδομή στην παραλία, θα είναι «λιγότερο επικίνδυνος» για την δική σου Δημοκρατία.

Κι ίσως αυτό τελικά να είναι το ζήτημα.

Η «δική μας» Δημοκρατία. Η συλλογική εκείνη έννοια που δημιουργείται από τη σύνθεση των μικρών και απόλυτα διαστρεβλωμένων σκέψεων, ιδεών κι επιδιώξεων που έχει η κάθε μία κι ο καθένας από εμάς, για τον τρόπο λειτουργίας αυτού του πολιτεύματος.

Και κάπου εδώ, ο φαύλος κύκλος της ευθύνης ξεκινά.

Γιατί, ποιος ή ποιοι άλλοι μπορούν να είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία μιας ορθά νοούμενης και λειτουργούσας Δημοκρατίας, εάν όχι εκείνοι που με τις αποφάσεις τους, κυρίως σε θέματα Παιδείας, από την βρεφική ακόμη ηλικία, σφυρηλατούν τους αυριανούς εκλέκτορές τους; Και ποιος ή ποιοι αλήθεια θα θυσιάσουν στον βωμό της λογικής, το δικό τους προσωπικό συμφέρον, απεμπολώντας δια παντός το στρεβλά εννοούμενο δικαίωμά τους να χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, τροφοδοτώντας το θυμικό των κομματικών τους οπαδών;

Φοβάμαι ότι στη σημερινή Δημοκρατία των χαρακτηρισμών, οι Ιφιγένειες έχουν ήδη θυσιαστεί, και κανένας ούριος άνεμος δεν πρόκειται ποτέ να φυσήξει.