Στη δημοκρατία των influencers

  Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση στο ερώτημα εάν κάποιος/α θα κάνει κάποιο εμβόλιο ή όχι, αφορά αποκλειστικά τα ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα. Όχι όμως και στην περίπτωση της πανδημίας του νέου κορωνοϊού. Εδώ, σύμφωνα και με τη γνώμη των περισσότερων (όχι όλων) των συνταγματολόγων που δημόσια έχουν τοποθετηθεί για το θέμα, η αναγκαιότητα εμβολιασμού του γενικού πληθυσμού, ακόμη και με τη μορφή της υποχρεωτικότητας, όχι όμως του καταναγκασμού, αποτελεί συνταγματικά επιτρεπτή πρακτική.

  Το θέμα αυτού του κειμένου όμως δεν είναι αυτό.

  Είναι η μετατροπή ενός ζητήματος που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί απόδειξη του αισθήματος «κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης», όπως επιτάσσει η παρ.4 του αρ.25 του Συντάγματος, σε ιδεολογικοπολιτική διαφορά. Μία διαφορά που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ, με την αγαστή συνεργασία των επικοινωνιολόγων των κομμάτων με τους μισθοδοτούμενος (άμεσα ή έμμεσα) κονδυλοφόρους τους.

  Έτσι, στα πλαίσια των παραπάνω, η αντιπολίτευση με δηλώσεις της σχεδόν χρεώνει στην κυβέρνηση την ευθύνη για τους νεκρούς της πανδημίας, ενώ από την κυβερνητική πλευρά έχουν υποστηριχθεί δημόσια δηλώσεις πως με την έναρξη του εμβολιασμού θα επέλθει το τέλος των κομματικών της αντιπάλων!

  Συνέπεια της μετατροπής ενός θεμελιώδους ατομικού δικαιώματος των πολιτών, αυτού της προστασίας της προσωπικής του υγείας, και ενός κοινωνικού τους δικαιώματος, και άρα υποχρέωσης του κράτους, στη διασφάλιση -στο μέτρο του δυνατού- των μέσων για την προστασία του, σε κομματική (και εν μέρει ιδεολογική) αντιπαράθεση, είναι και η εντατική, σε υπερθετικό βαθμό, ενασχόληση του συνόλου των ΜΜΕ με αυτό.

  Η σχεδόν μονοθεματικόηττα των δελτίων ειδήσεων, ιδιαίτερα των τηλεοπτικών σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας, έφτασε στο απόγειό της την ημέρα της έναρξης του εμβολιασμού των πολιτών.

  Έτσι, η απύθμενη υποκρισία τους, έφτασε στο σημείο να «αναδείξει» την 27^η Δεκεμβρίου του 2020 σε «ιστορική ημέρα», ίσως όχι χωρίς «βοήθεια»!

  Η αλήθεια είναι πως η «ιστορικότητα» της ημέρας, απλά προστίθεται και συμπληρώνει τον καμβά ανάλογων «ιστορικών στιγμών» του κακού παρελθόντος της 4^ης εξουσίας, σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο. Έγκειται δε, στο γεγονός της επιβεβαίωσης του εξευτελισμού της, αλλά κι εκείνων που σκέφθηκαν, οργάνωσαν και πρότειναν τον, σε δημόσια θέα, εμβολιασμό θεσμικών οργάνων του κράτους, στον ανώτατο μάλιστα βαθμό, με το σκεπτικό του «επηρεασμού δια του παραδείγματος».

  Έτσι, Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί κρατών, αποδέχονται τον ρόλο του «influencer» (επηρεαστή γνώμης) που τους αποδίδουν τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απεκδυόμενοι και τα τελευταία ίσως ψήγματα κύρους και σεβασμού που φέρει το δημόσιο κρατικό αξίωμα που υπηρετούν.

  Κι εμείς, ως λαός, μετατρεπόμαστε σε έναν «ιδιότυπο ηδονοβλεψία» από μια «κλειδαρότρυπα» που πλέον έχει πάρει τη μορφή της οθόνης μιας smart TV, ενός tablet ή του (x) γενιάς κινητού μας τηλεφώνου.

  Κι έτσι, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία των αξιών, των δικαιωμάτων και της «κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης», στη δημοκρατία της εικόνας, των influencers και του παρασιτικού κατεστημένου τους.

photo άρθρου : Γιάννης Γαΐτης, "Παρέλαση", 1974, λάδι σε μουσαμά

Ήρθε πλέον η ώρα

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (βράδυ Παρασκευής 26 Δεκεμβρίου) ο κ. πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη προβεί στο δεύτερό του διάγγελμα, τα σενάρια για την εκλογή ή όχι Προέδρου της Δημοκρατίας φτάνουν πλέον για να γεμίσουν αρκετές σελίδες ενός μικρού μυθιστορήματος, και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της «έρημης» χώρας εξακολουθούν να ζουν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Παράλληλα, κορυφαία ξένα μέσα ενημέρωσης, στέλνουν καθημερινά ρεπορτάζ για ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, προκαλώντας ίσως σε κάποιους έντονη απορία, αναμεμειγμένη με μία αίσθηση έκπληξης για το … πόσο τελικά η μικρή μας χώρα μπορεί να επηρεάζει τις ευρωπαϊκές ή και τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις.

«Τρόμος στις αγορές» αναφέρει το Business Week, “αστάθεια στην Ελλάδα» το CNBC, για «ελληνικό δράμα» και «πηγή ανησυχίας» κάνει λόγο το Bloomberg, «ανησυχίες ότι η χώρα προσεγγίζει γρήγορα σε πρόωρες εκλογές» και «παρατεταμένη αστάθεια» επικαλείται το Associated Press, ενώ τα σενάρια για νέο … Grexit κάνουν πάλι την εμφάνισή τους σε κάθε ευκαιρία !

Γιατί λοιπόν αυτός ο «ορυμαγδός» ενημέρωσης ; Γιατί αυτό το διεθνές ενδιαφέρον ; Τι άραγε μπορεί να προκληθεί από ένα … «εκλογικό ατύχημα» όπως έχουν αποκαλέσει τη δημοκρατική αυτή διαδικασία, «πηγές» από τις Βρυξέλλες ;

Θα ήταν άραγε παρακινδυνευμένο, συνομωσιολογικό ή ότι άλλο να υποθέσει κανείς ότι, ίσως όπως ακριβώς και στη χώρα μας, κάποια από τα κεντρικά – γνωστά διεθνή ΜΜΕ μεταφέρουν στην κοινή γνώμη των χωρών τους, τις απόψεις των … μετόχων τους ;

Άλλωστε, πώς αλλιώς μπορεί να εδραιωθεί η άποψη ότι οι Έλληνες είναι «τεμπέληδες», «διεφθαρμένοι», «απατεώνες» και -συν τοις άλλοις- δε θέλουν να πληρώσουν και τα δάνεια που έχουν πάρει (που τους έχουμε δώσει σκέφτονται αλλά …) ;!

Ίσως ναι, ίσως πάλι και όχι …

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι, τα ίδια συμφέροντα, οι ίδιοι μέτοχοι ή όχι, τόσο του εξωτερικού, όσο και της χώρας μας, «κινδυνεύουν» από μία πιθανή αλλαγή νοοτροπίας, μία αλλαγή της οπτικής των πραγμάτων στην Ελλάδα.

Και, κυρίως, κινδυνεύουν από μία εθνική ομοψυχία που είναι πιθανό να προκύψει μετά τη διεξαγωγή των εκλογών.

Κινδυνεύουν να «χάσουν το παιχνίδι» το οποίο γνωρίζουν καλά και ήταν συνηθισμένοι να έχουν «το πάνω χέρι». Αυτό της δοσοληψίας και της αρπαχτής. Των δημοσίων συμβάσεων με αδιαφανείς ή φωτογραφικούς όρους. Του ρουσφετιού και της δωροδοκίας. Των εμβασμάτων αφορολόγητου χρήματος σε τράπεζες του εξωτερικού και της ίδρυσης εταιριών σε φορολογικούς παραδείσους, ή ότι άλλο.

Κι αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους πολύ καλούς λόγους, για να γίνουν πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα.

Παρά το κλίμα τρομοκρατίας, παρά τις παρανοϊκές κραυγές για τις τράπεζες που θα «κλείσουν τα ATM τους» και μια νέα «Μικρασιατική καταστροφή» (!!) εκπροσώπων της κυβέρνησης.

Ήρθε πλέον η ώρα, να «μιλήσουν» επιτέλους και πάλι οι πολίτες.

Σενάρια … συνωμοσίας (;)

Όλα ξεκίνησαν μ’ εκείνο το ακατάβλητο «γιατί ;», «γιατί τώρα ;».

Γιατί επέλεξαν να «ρίξουν μαύρο» στις οθόνες και να κλείσουν ΤΩΡΑ την ΕΡΤ ; Γιατί επέλεξε να φύγει ΤΩΡΑ, η ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση ; Γιατί προέκυψε ΤΩΡΑ ο ανασχηματισμός, ενώ μέχρι την τελευταία στιγμή η απόφαση του πρωθυπουργού ήταν να γίνει «κάποια στιγμή μετά το συνέδριο της ΝΔ» ; Γιατί επέλεξε ΤΩΡΑ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να ασχοληθούν πιο ενεργά τα στελέχη του κόμματος με την κυβέρνηση ; Γιατί επελέγησαν συγκεκριμένα πρόσωπα για κάποια υπουργεία και συγκεκριμένα αξιώματα για κάποιους άλλους ;

Μήπως το κλείσιμο της ΕΡΤ, όσο παράλογο κι αν ακουστεί, υιοθετεί την «τεχνική της οδοντογλυφίδας», γνωστή σε κάθε νοικοκυρά, αλλά και σε κάποιους … πωλητές ;

Η τεχνική αυτή αφορά τον τρόπο με τον οποίο κάποιος δοκιμάζει εάν μία κατάσταση είναι έτοιμη, ώστε να προχωρήσει στο αμέσως επόμενο βήμα. Σκοπός, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν να ελεγχθεί εάν το κοινό, ο λαός, ήταν ακόμη σε θέση να αντιδράσει μαζικά, αλλά ελεγχόμενα, σε μία ανορθόδοξη κατάσταση που παρουσιαζόταν ξαφνικά. Το πείραμα πέτυχε. Χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν από τις πρώτες ώρες έξω από το ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής στην Αθήνα, όπως επίσης και σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώθηκε σε πόλεις της χώρας.

Γιατί όμως έπρεπε να πραγματοποιηθεί αυτό το πείραμα ;

Η απάντηση έρχεται λίγες ημέρες μετά.

Στις αλλεπάλληλες συναντήσεις τους μέσα σε λίγες ημέρες, οι τρεις αρχηγοί των κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι συζητούν και επεξεργάζονται λύσεις, ώστε να δοθεί ένα τέλος στο πρόβλημα. Αν το καλοσκεφτεί όμως κανείς, μήπως (και με την βοήθεια των ΜΜΕ) δόθηκε υπερβολική σημασία και προσοχή στο εν λόγω ζήτημα ; Δεν υπήρξαν στον ένα χρόνο της συγκυβέρνησης άλλα ζητήματα, πιο σοβαρά ίσως από αυτό, που θα δικαιολογούσαν επίσης μία ανάλογη σειρά συναντήσεων των προέδρων και τέτοια υπερπροβολή (και την, κατά συνέπεια, αντίδραση του κόσμου) ; Είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μπορεί να σκεφθεί τουλάχιστον ένα.

Πού καταλήγουν αυτές οι συναντήσεις ; Στην «ηρωική» έξοδο της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση και (κατ’ εμέ) στα πολύ σοβαρά προβλήματα συνοχής που θα αντιμετωπίσει το κόμμα, ως αποτέλεσμα αυτής της απόφασης.

Γιατί έπρεπε όμως να φύγει η ΔΗΜΑΡ από τη συγκυβέρνηση, με μία καλά αιτιολογημένη δικαιολογία  ; Μα για τον απλό λόγο της πιο ενεργού συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν. Και γιατί έπρεπε να ασχοληθεί τώρα το ΠΑΣΟΚ πιο ενεργά ; Για να δώσει την ευκαιρία στον πρόεδρό του να εκθέσει κάποια από τα στελέχη του, προερχόμενα κυρίως από το παλιό ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, δίνεται επίσης η ευκαιρία στον Α. Σαμαρά, να ρίξει στην αρένα των υπουργικών θώκων, ονόματα που ξέρει ότι θα δημιουργήσουν προβλήματα στην επίτευξη του τελικού στόχου.

Ενός στόχου που είναι προγραμματισμένο να κάνει αμυδρά την εμφάνισή του, τις αμέσως επόμενες ημέρες, στο συνέδριο της ΝΔ, εν ίδει … συνθήματος, και να επιβεβαιωθεί με την … «τυχαία» αναφορά του Μ. Βορίδη, από το βήμα του συνεδρίου, πως  «για την καταστροφή του τόπου ευθύνονται οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου», μία δήλωση που (φυσικά) έσπευσε να υποστηρίξει ο ομογάλακτος και πρόσφατα υπουργοποιηθείς Α. Γεωργιάδης, και γίνεται σε εντελώς άκαιρο πολιτικό χρόνο. Μόλις πριν λίγες ημέρες έχει αποφασισθεί η συγκυβέρνηση !!

Συμπέρασμα ;

Ο στόχος, ή καλύτερα οι στόχοι, τόσο του Α. Σαμαρά, όσο και του Ε. Βενιζέλου, είναι δύο.

Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι το σημερινό σχήμα της κυβέρνησης, είναι απόλυτα θνησιγενές. Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος αυτού του σχήματος.

Καθώς οι πιέσεις της τρόϊκα θα εντείνονται για την λήψη μέτρων που θα ικανοποιούν άμεσα τα υπεσχημένα (απολύσεις υπαλλήλων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, αναμόρφωση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας κλπ), θα πρέπει να βρεθεί μία κατάλληλη αιτία ώστε ο κόσμος να βγει και πάλι στους δρόμους, κάτι ανάλογο δηλαδή με το επιτυχημένο πείραμα της απόφασης για το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Θα δοθεί έτσι η ευκαιρία στη σημερινή κυβέρνηση να προκαλέσει εκλογές, στο χρόνο που έχει ήδη επιλεγεί . Εκλογές που θα λειτουργήσουν ως «έξοδος διαφυγής» για τους σημερινούς προέδρους και τα πιστά τους στελέχη, από την διαχείριση τόσο του προβλήματος που θα αποτελέσει την αφορμή για τις εκλογές (που πολύ φοβάμαι ότι θα αφορά Εθνικό ζήτημα), όσο και της οριστικής επιλογής για την κατεύθυνση που θα πρέπει να ακολουθήσει η επόμενη κυβέρνηση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση.

Εκλογές στις οποίες τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ, θα συμμετέχουν με τη σημερινή τους σύνθεση, πέραν κάποιων «απωλειών» που είναι πιθανό να υπάρξουν μέχρι τότε, κυρίως από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Εκλογές που θα αποτελέσουν τόσο την Συνταγματική «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τις εγκληματικές επιλογές των κυβερνήσεων που μας έφεραν στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις που εκχωρούν την εθνική μας κυριαρχία, όσο και την αφορμή για την πραγματική έναρξη του διαλόγου για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα, που θα συνενώσει τη ΝΔ με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, και φυσικά θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαγραφή των χρεών τους προς τις τράπεζες που τόσο ευεργέτησαν.

Έτσι, η «καυτή πατάτα» της λήψης των οριστικών αποφάσεων που θα καθορίσουν τη μετέπειτα πορεία της χώρας στο ευρωπαϊκό (και παγκόσμιο) γίγνεσθαι, θα περάσει σε … άλλα χέρια.

Η σημερινή «Ιταλοποίηση» του πολιτικού χάρτη της χώρας θα έχει ολοκληρωθεί, νέοι πολιτικοί φορείς θα κάνουν την εμφάνισή τους ως αποτέλεσμα προσχωρήσεων και συγχωνεύσεων και η Ελλάς δεινοπαθούσα θα μπει σ’ έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, που θα την οδηγήσει ακόμη περισσότερα χρόνια πίσω.

Μόνη διέξοδος, η μαζική αντίδραση και η ειρηνική ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Το αναπόφευκτο να προκληθεί πριν το ήδη προγραμματισμένο. Η δημιουργία Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης που θα αποδώσει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» και θα βάλει της βάσεις για μια Εθνική πολιτική αποτίναξης του οικονομικού ζυγού που έχει επιβληθεί στη χώρα, των όποιων εκφραστών του, εγχώριων και μη, και της παραδειγματικής, νόμιμης τιμωρίας των διαχρονικών υπαιτίων του.

Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδωμεν. (Τα σπίτια μας καίγονται και εμείς τραγουδάμε)

Ελληνικό παράδοξο, απορίας άξιο ή απλά, ακόμη μία προσπάθεια ν’ ασχοληθούμε με τη σέλα ενώ μας φταίει ο … γάιδαρος ;!

Παράδειγμα 1^ο : Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς τη σπουδή και το ενδιαφέρον που δείχνουν, τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης, όσο και τα κεντρικά ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεοράσεις, sites & ραδιόφωνα), για την κατάθεση πρότασης προς συζήτηση (και όχι νομοσχέδιο !) αντιρατσιστικού – όπως ονομάσθηκε -  περιεχομένου ;

Αντί δηλαδή να ψάχνουμε το πώς θα διαχειρισθούμε και θα αντιμετωπίσουμε την αθρόα «προσέλευση» παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα, των οποίων πλέον τον πληθυσμό δεν γνωρίζει κανείς,* εμείς προσπαθούμε να βρούμε τους τρόπους μέσω των οποίων θα προβάλουμε (γιατί αυτό γίνεται, αν δεν ενισχύουμε κιόλας) την, ήδη λαμβάνουσα μεγάλες διαστάσεις, ξενοφοβία στη χώρα και τα παρεπόμενά της, την άνοδο δηλαδή της αποδοχής των πρακτικών – και όχι των απόψεων – ακροδεξιών και φιλοναζιστικών σχηματισμών !!

Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι σε μεγάλο ποσοστό ο ρατσισμός και η ξενοφοβία προέρχονται όχι με βάση κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο ή επιρροή, αλλά κυρίως από την ανασφάλεια και το φόβο. Και είναι αυτή ακριβώς η ανασφάλεια και ο φόβος που δημιουργούν τα φαινόμενα της ανόδου ακροδεξιών μορφωμάτων.

Επεξηγηματικά` πόσο σίγουρος και ασφαλής μπορεί να αισθάνεται κάποιος ως πολίτης μίας μικρής σε μέγεθος πληθυσμού χώρας, η οποία όχι μόνο είναι πλημμυρισμένη από πολλές εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες, αλλά και η κυβέρνησή της δηλώνει απερίφραστα ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα ποιος είναι ο πραγματικός τους αριθμός, και ούτε είναι καν σε θέση να υπολογίσει ;
Και πώς αυτό λειτουργεί συνδυαστικά στην ψυχολογία των πολιτών, με το δεδηλωμένο γεγονός των τραγικών ελλείψεων στο προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας ;

Με ποιο σκεπτικό άραγε θα πρέπει να προηγηθεί η συζήτηση για το πώς, πότε και ποιους θα πρέπει να τιμωρήσουμε, όταν δεν έχουμε ακόμη δημιουργήσει τις κατάλληλες εκείνες συνθήκες στη χώρα, ώστε να εξαλείψουμε, κατά το μέγιστο δυνατό, πρώτα τα φαινόμενα της ανασφάλειας και του φόβου, κι έπειτα να οριοθετήσουμε τα πλαίσια νομιμότητας, εντός των οποίων θα πρέπει να κινηθούμε ;

Και πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι οι οποίοι είναι πολιτικά και διαχρονικά υπεύθυνοι για την μη λήψη των κατάλληλων μέτρων για την δημιουργία μιας ασφαλούς και χωρίς φοβικά σύνδρομα κοινωνίας, να υποστηρίζουν σήμερα ότι θα πρέπει να λάβουμε μέτρα για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας (όπως υποστηρίζουν) ;

Και σε μια πιο απλή αναφορά : πρωταρχικό μας μέλημα είναι να τιμωρήσουμε τον φτωχό επειδή πεινά και, στην προσπάθειά του να επιβιώσει, θα κλέψει, ή να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες ώστε να εξαλείψουμε (ευχής έργο) τη φτώχεια ;

Παράδειγμα 2^ο : Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας προέκυψε (πάλι) η κα Ρεπούση και οι απόψεις της όσον αφορά την … καταγραφή της ιστορικής πραγματικότητας μιας χώρας !

Δεν θα είχα ίσως καμία αντίρρηση να … ξαναγράψουμε την Ιστορία μας με την πραγματιστική άποψη που καταθέτει η εν λόγω βουλευτής, υπό μία και μοναδική προϋπόθεση (όρο), να κάνουν το ίδιο, ταυτόχρονα και όλες οι άλλες χώρες του κόσμου. Κι όταν γράφω όλες, εννοώ ΟΛΕΣ.

Άλλωστε, ως Έλληνες, δεν φοβηθήκαμε ποτέ την αλήθεια.

Δεν μπορώ όμως να καταλάβω, γιατί ενώ στην γειτονική Τουρκία (πχ), σύμφωνα με τα Αναλυτικά της Προγράμματα , οι γενικές βασικές αρχές-σκοποί της τουρκικής εκπαίδευσης είναι, μεταξύ άλλων «η ανατροφή πολιτών που θ’ ασπάζονται τις μεταρρυθμίσεις και τις αρχές του ατατουρκικού εθνικισμού, πολιτών που θα ενστερνίζονται και θα καλλιεργούν τις εθνικές, ηθικές, πνευματικές και πολιτιστικές αξίες του τουρκικού έθνους, θα ανυψώνουν την οικογένεια, την πατρίδα και το έθνος και θα έχουν επίγνωση του καθήκοντός τους απέναντι στην τουρκική δημοκρατία …», ενώ ειδικότερα στο μάθημα της Ιστορίας «η κατανόηση του κόσμου που περιβάλλει τους μαθητές, η διαφορετικότητα των πολιτισμών, η συναίσθηση της ευθύνης ότι είναι απόγονοι ανθρώπων που ίδρυσαν μεγάλους πολιτισμούς, η σημασία του τουρκικού έθνους στην παγκόσμια ιστορία, η αποδοχή των ικανοτήτων, της εργατικότητας, του φιλότεχνου και της αισθητικής του τουρκικού έθνους …»**

Και αν σε κάποιους δεν αρέσει η Τουρκία ως … παράδειγμα, θα ήθελα πραγματικά να μάθω εάν οι πολίτες των ΗΠΑ, θα ήταν έτοιμοι να διδαχθούν μέσ’ από τα επίσημα βιβλία της Ιστορίας τους, το με ποιον ακριβώς τρόπο έγιναν κύριοι της χώρας στην οποία κατοικούν, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, τον τρόπο συμπεριφοράς των στρατευμάτων τους, στους λαούς των χωρών που είχαν υπό την κατοχή τους στις πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες τους, κλπ …

Δεν υπάρχει λόγος να μακρηγορώ, θα αρκεστώ όμως να υπενθυμίσω στην κα βουλευτή, πως το Σύνταγμα το οποίο ορκίσθηκε να υπηρετεί, στο άρθρο 16 παρ. 2, αναφέρει ότι «η Παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

 Κλείνοντας αυτή την επουσιώδη και ελάχιστη παρέμβαση στα όσα τις τελευταίες ημέρες, με την αμέριστη συμπαράσταση (όπως ανέφερα και στην αρχή) των κεντρικών ΜΜΕ της χώρας, προωθεί προς … προβληματισμό η συγκυβέρνηση, επιτρέψτε μου να τονίσω την προσωπική μου αίσθηση, όπως αυτή αποκαλύπτεται από τον τίτλο ακόμα αυτού του κειμένου.

Την στιγμή δηλαδή που η χώρα και οι πολίτες της, μαστίζονται από έναν ορυμαγδό φορολογικών μέτρων (παράταση του φόρου της Έκτακτης Εισφοράς για δύο ακόμη χρόνια, παράταση του χαρατσιού μέσω των λογαριασμών ΔΕΗ για έναν ακόμη χρόνο, φορολόγηση και των αγροτεμαχίων κλπ), την ώρα που η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, ο βασικός οικονομικός κορμός της Ελλάδας, εξαφανίζεται και οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι μεταξύ του λουκέτου-ανεργίας και της σύλληψης για χρέη, εμείς «τραγουδάμε πάνω στ’ αποκαΐδια των ίδιων μας των σπιτιών».

*Απάντηση του κ. Δένδια σε σχετική ερώτηση της βουλευτού των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κας Ε. Κουντουρά, 9/11/2012, αριθ. Πρωτ. 7017/4/15358 «ο αριθμός των παράνομα διαβιούντων στη χώρα μας αλλοδαπών, δεν δύναται να υπολογιστεί με ασφάλεια», ενώ πρόσφατα σε ανάλογου περιεχομένου ερώτηση της ίδιας βουλευτού, απάντησε ο υφυπουργός Εσωτερικών κ. Αθανασίου, 22/2/2013, αριθ. Πρωτ. 189, «οποιαδήποτε προσπάθεια προσδιορισμού του αριθμού τους είναι εντελώς παρακινδυνευμένη»

**Σχολικά βιβλία ιστορίας Ελλάδας-Τουρκίας: μια επίκαιρη συγκριτική θεώρηση με

έμφαση στα θέματα ελληνοτουρκικού ενδιαφέροντος - Χατζόπουλος Αντώνιος, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Β/θμιας Εκπαίδευσης

Δημοσκοπήσεις, μια εικαζόμενη αλήθεια ...

             Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η ενδόμυχη απορία μου στην όλο και συχνότερη εμφάνιση πολιτικών δημοσκοπήσεων από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ, σε μία περίοδο μάλιστα όπου (κατά τη γνώμη μου) δεν υπάρχει κανένας –εμφανής τουλάχιστον- λόγος να γίνει κάτι τέτοιο, μιας και έχουν περάσει μόλις 7 μήνες από τις Εθνικές εκλογές του Ιουνίου. 

          Μη διαθέτοντας τις απαραίτητες γνώσεις για να υποστηρίξω την, ούτως ή άλλως, πάγια θέση μου ότι οι πολιτικές δημοσκοπήσεις δεν μπορεί να αποτελούν τίποτε άλλο παρά μια απλή φωτογραφία μιας δεδομένης στιγμής, προσέτρεξα στη βοήθεια του ... διαδικτύου.

            Αντί του δικού μου λόγου λοιπόν, ας δώσουμε προσοχή στα γραπτά ενός από τους πλέον προβεβλημένους επιστήμονες του χώρου, του καθηγητή Εκλογικής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ηλία Νικολακόπουλου.

             Στο γραπτό του πόνημα με τίτλο «Η ανάπτυξη των πολιτικών δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα», αναφέρει (οι έντονα τονισμένες γραμματοσειρές, αποτελούν δικές μου επισημάνσεις) :

  

      "Όπως υπογράμμιζε ο Adlophe Quetelet, ήδη από το 1825, όταν για πρώτη φορά αντιμετώπισε συστηματικά το ζήτημα της ποσοτικής προσέγγισης των κοινωνικών φαινομένων, μόνο η μέτρηση επιτρέπει «να ελέγξει κανείς σε ικανοποιητικό βαθμό τα κοινωνικά γεγονότα ώστε να αποφευχθούν οι ανώφελες επαναστάσεις».

         Η πρώτη παρεξήγηση αφορά την πιθανολογούμενη επιρροή των ψηφοφόρων, σε σχέση με την οποία επικρατεί η εντύπωση ότι το προβάδισμα κάποιου κόμματος στις δημοσκοπήσεις μπορεί να δημιουργήσει το σύνδρομο του νικητή (bandwagon effect), το οποίο με τη σειρά του είναι ικανό να παρασύρει τους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους. Η άποψη αυτή αναπαράγει την παραδοσιακή στρατηγική που ακολουθούσαν και ακολουθούν τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο, διαλαλώντας σε όλους τους τόνους την επικείμενη νίκη τους. Ενδεικτική είναι η παραστατική διατύπωση του Pierre Bourdieu «...όπως ακριβώς έκαναν οι πολέμαρχοι του Μεσαίωνα όταν οδηγούσαν τους στρατιώτες τους στη μάχη με την ιαχή ο θεός είναι μαζί μας, έτσι και τα κόμματα οδηγούν τους ψηφοφόρους τους στην κάλπη με το σύνθημα η κοινή γνώμη είναι μαζί μας».

     Η δεύτερη και σημαντικότερη παρεξήγηση αφορά στην αυξημένη προβλεπτική ικανότητα που αποδίδεται στις δημοσκοπήσεις, παραγνωρίζοντας τα σημαντικά τεχνικά και μεθοδολογικά προβλήματα, τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει κάθε πολιτική δημοσκόπηση. Τελείως ενδεικτικά πρέπει να αναφερθούν στο σημείο αυτό:

    α. Κάθε δειγματοληπτική έρευνα, ακόμη και αν έχει τηρήσει με σχολαστικότητα όλες τις μεθοδολογικές επιταγές, δεν προσφέρει ποτέ ακριβή αποτελέσματα αλλά ενδεικτικές τιμές, οι οποίες πρέπει πάντα να αξιολογούνται συνυπολογίζοντας το αντίστοιχο δειγματοληπτικό σφάλμα, το οποίο για τις τρέχουσες προεκλογικές δημοσκοπήσεις δεν είναι ποτέ μικρότερο από ±2% . Βέβαια, η διεξαγωγή πληθώρας δημοσκοπήσεων, στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου, από διαφορετικούς φορείς, στο μέτρο που οδηγεί σε συγκλίνοντα αποτελέσματα, μπορεί να συνεπάγεται εκ των πραγμάτων τη μείωση του δειγματοληπτικού σφάλματος, ποτέ όμως το μηδενισμό του.

         β. Η τήρηση των αυστηρών μεθοδολογικών επιταγών της στατιστικής θεωρίας, κυρίως όσον αφορά την επιλογή του δείγματος, συνεπάγεται ότι το σύνολο (ή η συντριπτική πλειοψηφία) των ατόμων που επιλέγονται θα δεχθούν να συμμετάσχουν στην έρευνα, γεγονός που δεν είναι δυνατό να τηρηθεί από καμία πολιτική δημοσκόπηση. Είναι όμως γνωστό και εμπειρικά τεκμηριωμένο ότι οι πολίτες που αρνούνται να απαντήσουν σε πολιτικές δημοσκοπήσεις ενδέχεται να διαφέρουν ουσιωδώς από εκείνους που απαντούν, φαινόμενο στο οποίο έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός «σπειροειδής της σιωπής». Έτσι, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές έρευνες είναι υποχρεωμένες να καταφύγουν, από κάποιο στάδιο και μετά, σε εμπειρικούς κανόνες δειγματοληψίας και να επινοήσουν αντίστοιχους εμπειρικούς κανόνες για να αντιμετωπίσουν τις συνακόλουθες στρεβλώσεις.

          γ. Ο συχνότερα εφαρμοζόμενος εμπειρικός κανόνας είναι η στάθμιση των αποτελεσμάτων με βάση τη δύναμη των κομμάτων στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, τεχνική που βασίζεται όμως σε δύο επισφαλείς υποθέσεις: πρώτον ότι οι ψηφοφόροι θυμούνται και αναπαράγουν την προηγούμενη ψήφο τους και δεύτερον ότι οι ψηφοφόροι αυτοί, των οποίων η δέσμευση πολλαπλασιάζεται τεχνητά, αντιπροσωπεύουν επαρκώς την πολιτική παράταξη στην οποία ανήκουν. Και οι δύο όμως αυτές υποθέσεις έχει αποδειχθεί ότι μόνο εν μέρει ισχύουν στην πράξη και μόνο σε πολιτικό περιβάλλον όπου η έννοια της κομματικής ταύτισης καλύπτει σημαντικά τμήματα του πληθυσμού. Αντίθετα, σε περιόδους μειωμένης κομματικής ταύτισης και αποστασιοποίησης των πολιτών από την πολιτική, η ακριβής αναπαραγωγή της προηγούμενης ψήφου καθίσταται εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και η επιλεκτική πολιτική μνήμη αποτελεί συχνά τον κανόνα

         δ. Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις που αναφέρονται στη πρόθεση ψήφου, από την ίδια τους τη φύση, δεν αφορούν μία πράξη αλλά μία πρόθεση και, επομένως, είναι αδύνατο να συνυπολογίσουν, τουλάχιστον με στατιστικά θεμελιωμένες μεθόδους, την ενδεχόμενη διαφοροποίηση μεταξύ προθέσεων και πράξεων, ιδιαίτερα μάλιστα σε περιόδους όπου το τμήμα των ταλαντευόμενων ψηφοφόρων συνεχώς διευρύνεται. Το γεγονός αυτό, μάλιστα, έχει οδηγήσει προσφάτως ακόμη και σε μεθοδολογική αμφισβήτηση της έννοιας «πρόθεση ψήφου». Άλλωστε  σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις υπάρχει πάντα ένας, μεγαλύτερων ή μικρότερων διαστάσεων, απροσδιόριστος χώρος που περιλαμβάνει εκείνους οι οποίοι στην ερώτηση ως προς την πρόθεση της ψήφου καταφεύγουν στο «δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ», οι οποίοι καταχρηστικά ονομάζονται «αναποφάσιστοι» και για των οποίων τις επιλογές υπάρχει ουσιαστική άγνοια.

      Έτσι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι μια προεκλογική δημοσκόπηση μπορούσε, ως δια μαγείας, να αντιμετωπίσει και να επιλύσει όλα τα παραπάνω προβλήματα, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η ακρίβεια, την οποία οι χρήστες αλλά και το ευρύτερο κοινό αναμένουν από αυτήν, βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις πραγματικές δυνατότητες της μεθόδου και υπερβαίνει κατά πολύ τα προβλεπόμενα από τη στατιστική θεωρία…οι τυπικοί κανόνες που έχουν εθιμικά καθιερωθεί στην Ελλάδα και που περιορίζονται στην αναφορά της ταυτότητας της έρευνας, έχουν περιορισμένη μόνο σημασία. Διασφαλίζουν απλώς ότι το ινστιτούτο που πραγματοποίησε την έρευνα δηλώνει τουλάχιστον ότι έχει ακολουθήσει και αποδέχεται κάποιους γενικά αποδεκτούς κανόνες, χωρίς πάντως να μπορεί κανείς να ελέγξει την αλήθεια των ισχυρισμών αυτών, και κυρίως χωρίς να μπορεί να ελέγξει την αξιολόγηση και στάθμιση των συγκεκριμένων ευρημάτων της έρευνας.»

Πέραν των όσων αναφέρει ο κ. Νικολακόπουλος, έχει παρατηρηθεί και το φαινόμενο των δημοσκοπήσεων οι οποίες περιλαμβάνουν ερωτήσεις που καθοδηγούν τον ερωτώμενο προς μία συγκεκριμένη απάντηση.

Γνωστότατη εταιρία, σε δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στο «Πρώτο Θέμα» είχε την εξής ερώτηση: «Είστε υπέρ του προγράμματος ΕΕ-ΔΝΤ που αποσκοπεί στη διάσωση της χώρας ή υπέρ της απόρριψής του με κίνδυνο χρεωκοπίας;». Όπως παρατηρείτε, στο πρώτο σκέλος γίνεται λόγος για «διάσωση» και στο δεύτερο για «χρεωκοπία», κάτι που βέβαια οδηγεί αυτομάτως στην επιλογή της υποτιθέμενης σωτηρίας.  Προφανώς, λοιπόν, πρόκειται για δίλλημα που εμπεριέχει ψέμα, με σκοπό να συμπεράνει ο ερωτούμενος ότι ο λαός είναι υπέρ των μέτρων, κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Μια χωρίς καμιά σκοπιμότητα ερώτηση θα μπορούσε να ήταν: «Είστε υπέρ του προγράμματος ΕΕ-ΔΝΤ ;»

Στην ίδια κατευθυνόμενη δημοσκόπηση διαβάζουμε άλλο ερώτημα: «Πρέπει ή όχι να περιοριστούν οι απεργίες σε λογικά επίπεδα;». Η παγίδα εδώ βρίσκεται φυσικά στη φράση «λογικά επίπεδα», που οδηγεί τον ερωτώμενο να απαντήσει θετικά ακόμα και αν είναι υπέρ των απεργιών. Έτσι, αυτό έχει ως αποτέλεσμα η δημοσκοπική εταιρεία να δίνει την πλαστή εντύπωση στον αναγνώστη ότι ο κόσμος είναι κατά της διαμαρτυρίας, με σκοπό να αποτρέψει κι εκείνον από παρόμοιες αντιδράσεις μελλοντικά.

Κι επειδή η εικόνα μπορεί να μεταφέρει καλύτερα τον γραπτό λόγο, ας πάρουμε ένα δείγμα από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων τα οποία μπορούμε να συγκρίνουμε με την πραγματικότητα.

Αναφέρομαι φυσικά στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Συνεχίζοντας το ψάξιμο στο διαδύκτιο, κέντρισε το ενδιαφέρον μου το blog alepouda.blogspot.gr και η εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει στο άρθρο «Δημοσκοπήσεις, πόσο επιτυχημένες είναι οι προβλέψεις τους ;», το οποίο μπορείτε να δείτε ολοκληρωμένο στο link

http://alepouda.blogspot.gr/2012/05/blog-post_28.html#

Θα πρέπει όντως να συμφωνήσω με την απορία που εκφράζει ο/η αρθρογράφος :

«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς εταιρίες που πέτυχαν την πρόβλεψη σε ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, Οικολόγους/Πράσινους στη μισή ποσοστιαία μονάδα, έπεσαν 4 εως 10 ολόκληρες μονάδες κάτω απο το αποτέλεσμα του Συριζα.
Οι εταιρίες αστόχησαν επίσης και στις απαισιόδοξες προβλέψεις τους για τους Ανεξάρτητους Έλληνες και βέβαια - όπως πιθανά θα θυμάστε - στα αποτελέσματα της Χρυσής Αυγής, απο μία έως πέντε ποσοστιαίες μονάδες»

Ας εξετάσουμε τις εικόνες : 

Αυτές ως ... γενική εικόνα της επιτυχίας ή όχι στην πρόβλεψη των αποτελεσμάτων.

Ας δούμε και ειδικότερα την σωστή ... στόχευση για κάθε ένα από τα κόμματα που μπήκαν τελικά στη Βουλή.

Σημειώνω και πάλι ότι, οι εικόνες προέρχονται από την εξαιρετική δουλειά του blog alepouda.blogspot.gr

εξαιρετική στόχευση και αρκετές αισιόδοξες προβλέψεις για τη Νέα Δημοκρατία !!

άλλη μία εξαιρετική στόχευση και περισσότερες αισιόδοξες προβλέψεις για το ΠΑΣΟΚ !!

επίσης εξαιρετική στόχευση και πολύ περισσότερες αισιόδοξες προβλέψεις για την ΔΗΜΑΡ !!

οι σωστή στόχευση συνεχίζεται και για το ΚΚΕ ... 

και κάπου εδώ ... αρχίζουν τα "προβλήματα". Στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε υποψία προσέγγισης της σωστής πρόβλεψης, ενώ οι απαισιόδοξες προβλέψεις ... βγαίνουν εκτός των ορίων του στόχου !!

τα "προβλήματα" σωστής στόχευσης, συνεχίζονται και για το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με τις περισσότερες εταιρίες να έχουν ... απαισιόδοξες προβλέψεις ...

και ολοκληρώνονται με τις προβλέψεις για την Χρυσή Αυγή ...

Επισημαίνω ότι οι εικόνες του άρθρου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του blog alepouda.blogspot.gr, και μόνο κατόπιν αδείας από τον / την δημιουργό τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Κλείνοντας το άρθρο, θα πρέπει να αναφέρω ότι σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, το ποσοστό όσων αρνούνται να πάρουν μέρος σε αυτές, ξεπερνά το 55% - 60%, ενώ σε κάποιες από αυτές, ως δειγματοληπτικό σφάλμα αναφέρεται το ποσοστό του ... 3% (!!)

Θυμίζω απλά ότι το 3% αποτελεί το όριο με βάση το οποίο κάποιο κόμμα αντιπροσωπεύεται ή όχι στη Βουλή.

Το άρθρο αυτό, σε καμία περίπτωση δεν είχε ως σκοπό να "καταργήσει" στη συνείδηση των αναγνωστών του, ούτε τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, ούτε τα δημοσκοπικά τους ευρήματα.

Στόχος μου ήταν να υποστηρίξω την άποψή μου, έτσι όπως αυτή εκφράστηκε στην αρχή του άρθρου, με την υπόμνηση ότι -σε κάθε περίπτωση- θα πρέπει κανείς να προσέχει όχι μόνο το τι διαβάζει ή βλέπει, αλλά να προσπαθεί να βρει τα "ψιλά γράμματα" (εάν υπάρχουν) καθώς επίσης και το πότε, πώς και από πού, από ποιον και το γιατί δίνει την προσοχή του σε αυτό (ή αυτόν) που επιλέγει ...

Στην απόλυτα ρευστή πολιτικά εποχή μας, οι ερωτήσεις που δικαιωματικά υποχρεούμαστε να κάνουμε στους εαυτούς μας, ας αποτελέσουν το πρώτο (ίσως) βήμα αφύπνισης των συνειδήσεών μας, και της πολιτικής παρακαταθήκης που καλούμαστε να αφήσουμε στους απογόνους μας.

Παπακωνσταντίνου : Δε θα πάω μόνος μου στον Κορυδαλλό ...

Άρθρο από την ιστοσελίδα : kourdistoportocali.com

Η ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟΥΡΓΟΙ

Η σχέση της καλοντυμένης- γοητευτική για πολλούς και σίγουρα μυστηριώδης- Γαλλίδας επικεφαλής του ΔΝΤΚριστίν Λαγκάρντ με την Ελλάδα της κρίσης είναι σχεδόν μεταφυσική. Δύο λίστες που πέρασαν από τα χέρια της θα μπορούσαν να αποτελούν σημεία αναφοράς σε όλα τα ντοκυμαντέρ αλλά και τις ταινίες που θα γυρισθούν στο μέλλον για την κρίση που βιώνει η Ευρώπη και την πολύ πιθανή διάλυση της ευρωζώνης. Δεν θα κάνουμε λόγο για το ξέσπασμα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου που αχνοφαίνεται στο βάθος, για να μην χαλάσουμε την σκηνή που ακολουθεί. 

Mάιος 2009. Στον “Αστέρα Βουλιαγμένης” διεξάγεται η ετήσια σύνοδος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Ο τότε τσάρος της Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου πλησιάζει την υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και της δίνει μια κόλλα χαρτί που είχε δανεισθεί από την ρεσεψιόν και πάνω στην οποία είχε γράψει μια λίστα με τα μέτρα που επρόκειτο να πάρει η κυβέρνηση του Καραμανλή για την οικονομία και το ελληνικό χρέος. Σε αντίθεση με την προχειρότητα και την τσαπατσουλιά του Έλληνα υπουργού η λίστα της Λαγκάρντ ήταν σε ηλεκτρονική μορφή και περιείχε κοντά  στα 2.000 ονόματα Ελλήνων φοροφυγάδων. Την παρέλαβε ο διάδοχος του Παπαθανασίου Γιώργος Παπακωνσταντίνου και έκτοτε η τύχη της αγνοείται.

Ένα βράδι εκείνου του Μαίου του ’09 μια παρέα Ελλήνων που παίρνουν μέρος στις εργασίες της Συνόδου της Λέσχης αποτελούμενη από τους Γιάννη Παπαθανασίου, Αννα Διαμαντοπούλου, Γιάννη Στουρνάρα, Γιώργο Αλογοσκούφη και ο Οδυσσέα Κυριακόπουλο αποφάσισαν να καλέσουν και ορισμένους από τους διακεκριμένους ξένους προσκεκλημένους της λέσχης και, όλοι μαζί, να πάνε για φαγητό. Επέλεξαν το «Nobu», το θεωρούμενο ως το καλύτερο γιαπωνέζικο εστιατόριο του κόσμου (και κατά πάσα πιθανότητα το ακριβότερο στην Ελλάδα), το οποίο στεγάζεται στις εγκαταστάσεις του «Αστέρα»-όπως μας πληροφορεί ο Στέφανος Κασιμάτης-που τότε εργάζονταν ακόμη στο “ΒΗΜΑ”.

Στο βάθος του εστιατορίου είδαν τον μετέπειτα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να δειπνεί με την σύζυγό του Άντα. Η έκπληξή τους τεράστια όχι γιατί δεν περίμεναν από έναν λάτρη της σωστής διατροφής να βρίσκεται ανάμεσά τους αλλά γιατί ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης  είχε ενημερώσει τους ιθύνοντες της Λέσχης οι οποίοι τον είχαν καλέσει να παρευρίσκεται και να μιλήσει ότι θα βρίσκεται στη Κίνα όπου θα πραγματοποιούσε επίσκεψη με την ιδιότητα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Σε αντίθεση με τον χαμένο στον κόσμο του πρώην πρωθυπουργό, ο εκ Κοζάνης τσάρος της Οικονομίας Γιώργος Παπακωνσταντίνου τα 3 χρόνια που ακολούθησαν θα έδινε το παρόν με απόλυτη συνέπεια στις Συνόδους τηςΛέσχης Μπίλντερμπεργκ. Το 2010 στο Sitges νότια της Βαρκελώνης, το 2011στην Ελβετία και το 2012 στην Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

 Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που εκτιμούσαν πως ο ΓΑΠ θα επιλέξει έναν πιο έμπειρο πολιτικό να του αναθέσει την οικονομία μιας χώρας που λίγους μήνες αργότερα θα έβαζε φωτιά στην Ευρώπη. Διαψεύσθηκαν. Ο Παπανδρέου εθισμένος στον χαοτικό τρόπο σκέψης ανέθεσε σε έναν άπειρο γόνο γνωστής πολιτικής οικογένειας της Κοζάνης την ελληνική οικονομία λίγο πριν εκείνη πέσει στο παγόβουνο. Βέβαια είχε προηγηθεί η αμέριστη βοήθεια του γερμανοτραφή Κώστα Σημίτη στο πρόσωπο του Παπακωνσταντίνου, τον οποίο είχε αναγάγει σε σύμβουλο-μαζί με τον Πανταγιά, τον Νεονάκη και άλλους φωστήρες.

Ο Παπακωνσταντίνου έκανε ότι περνούσε από το χέρι του να σιγουρέψει αυτή τη σύγκρουση. Κι αφού τα κατάφερε συνέχισε στους ίδιους ρυθμούς εγωπάθειας και ωχαδελφισμού έως πρόσφατα που έγραψε κανονικά την Επιτροπή της Βουλής που τον είχε καλέσει να καταθέσει για την Λίστα Λαγκάρντ και άρχισε ένα αδιόρατο ταξίδι κάπου ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Βρετανία. Φυσικά κανείς δεν τον ενόχλησε. Ούτε καν η κυβέρνηση Σαμαρά τόλμησε να αναφέρει το όνομά του. Μόνο ο Βενιζέλος καταθέτοντας στην επιτροπή της Βουλής, είπε ότι η λίστα που του έδωσε ο Παπακωνσταντίνου περιείχε πάνω πάνω εβραικά ονόματα με αποτέλεσμα να γίνει μύλος με τους Έλληνες Εβραίους οι οποίοι νόμιμα διατηρούν καταθέσεις στο εξωτερικό.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Ο ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΔΕΗ.

 Η σχέση της οικογένειας Παπακωνσταντίνου με το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα περιγράφεται στο νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα «Μια οικογένεια για όλες τις εποχές», που διατρέχει τη σύγχρονη ελληνική ιστορία από το 1941 μέχρι σήμερα.

Μέσω σπάνιων φωτογραφιών – ντοκουμέντων, ο ιστορικός και δημοσιογράφος Δημοσθένης Κούκουναςπαραθέτει στοιχεία για το εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που η οικογένεια Παπακωνσταντίνου και συγκεκριμένα ο Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου, είχε αποκτήσει το 1941 σύμφωνα με το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα που του είχε παραχωρήσει ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου.

Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου, υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα.

 Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του Γεώργιου Παπακωνσταντίνου,  υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως, αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων.

Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Το 1958 ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής θα επισκεπτόταν την Πτολεμαίδα για να επιθεωρήσει από κοντά το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που η ΔΕΗ είχε αποκτήσει από την οικογένεια Παπακωνσταντίνου.

 Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…θα σημειώσει ο Δημοσθένης Κούκουνας στο βιβλίο του.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΡΑΞΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σχετικά πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό  «Der Spiegel»  σε ρεπορτάζ αναφέρει μεταξύ άλλων για την περίφημη Λίστα Λαγκάρντ>

Χαρακτηριστική της χαλαρότητας στην αντιμετώπιση των φοροφυγάδων είναι η επονομαζόμενη λίστα Λαγκάρντ. Για μήνες λογιζόταν εξαφανισμένη, ενώ στις αρχές Οκτωβρίου επανεμφανίστηκε. Στο μεταξύ βρίσκεται στον οικονομικό εισαγγελέα. Η λίστα περιλαμβάνει 1991 έλληνες ιδιοκτήτες ελβετικών τραπεζικών λογαριασμών. Πολλά γνωστά ονόματα της πολιτικής, της οικονομίας και του πολιτισμού λέγεται ότι είναι ανάμεσά τους.

Η ιστορία αυτής της λίστας δείχνει κυρίως την έλλειψη βούλησης των πολιτικών να αλλάξουν κάτι. Τοφθινόπωρο του 2010 η Κριστίν Λαγκάρντ, τότε ακόμη υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, έδωσε στον έλληνα ομόλογό της Γιώργο Παπακωνσταντίνου μία ψηφιοποιημένη λίστα τραπεζικών λογαριασμών με στοιχεία ελλήνων πελατών της τράπεζας HSBC στην Ελβετία, όπου είχε κατατεθεί συνολικά 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ.Ενώ το γαλλικό κράτος με τη βοήθεια της λίστας εισέπραξε από τους φοροφυγάδες του μισό δισ. ευρώ και πλέον, το ενδιαφέρον των Ελλήνων να επιχειρήσουν το ίδιο παρέμεινε περιορισμένο.

Μόνο πολλούς μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 2011, ο Παπακωνσταντίνου έδωσε τελικά -μόνο- δέκα ονόματα από τη λίστα στον επικεφαλής του ΣΔΟΕ. Τότε δεν διαβίβασε όλα τα στοιχεία, επειδή δεν «εμπιστευόταν την Αρχή», δήλωσε ο πρώην υπουργός πριν από λίγες μέρες.

Ο διάδοχός του ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και εκτός αυτού μέλος του κυβερνητικού συνασπισμού. Επί εννέα μήνες ο Βενιζέλος ήταν υπουργός οικονομικών, διαπραγματεύτηκε την απομείωση του χρέους και το δεύτερο πακέτο διάσωσης -και επανειλημμένα διαμαρτυρόταν για το μεγάλο πρόβλημα της φοροδιαφυγής.

Στο συρτάρι της γραμματέως του υπήρχε όλο αυτό τον καιρό ένα στικ USB με τα ήδη συγκεντρωθέντα στοιχεία ελλήνων φοροφυγάδων: η λίστα Λαγκάρντ. Απλώς έπρεπε να ξεκινήσει κάποιος τις έρευνες. Αλλά ο Βενιζέλος δεν ανέθεσε στο ΣΔΟΕ έρευνες -ούτε ενημέρωσε κανέναν για τα διαθέσιμα στοιχεία. Η κυβέρνηση νόμιζε ότι η λίστα είχε χαθεί. Μόλις ο νυν υπουργός οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας έμαθε για τα χαμένα στοιχεία και θέλησε να ζητήσει ένα αντίγραφο από το Παρίσι, ο Βενιζέλος θυμήθηκε το στικ στο συρτάρι και το έστειλε στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά με ταχυμεταφορά. Όπως είπε, δεν γνώριζε «ότι κανείς εκτός από μένα δεν έχει αντίγραφο».

Εν τω μεταξύ, τόσο ο Βενιζέλος όσο και ο Παπακωνσταντίνου αναγκάστηκαν να δικαιολογηθούν ενώπιον Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Και οι δύο προσπάθησαν να μεταθέσουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο.

Και καλά ο Βενιζέλος φιλοτιμήθηκε και προσήλθε στην Εξεταστική. Ο Παπακωνσταντίνου επέλεξε να περιπλανηθεί ανα τον πλανήτη όταν η Βουλή τον κάλεσε να καταθέσει. Το πιο προκλητικό στην περίπτωσή του δεν είναι ο ίδιος αλλά η αφασία του ελληνικού κράτους. Θα τολμούσε Γερμανός πρώην υπουργός Οικονομικών να εγκαταλείψει την Γερμανία αγνοώντας πρόσκληση της γερμανικής Βουλής; Ούτε με σφαίρες-στην κυριολεξία. Αντίθετα ο άνθρωπος που υπέγραψε το πρώτο Μνημόνιο το οποίο είναι πιθανό να οδηγήσει στην διάλυση της Ευρωζώνης μπήκε σε μια κάψουλα σαν τον Αυστριακό Felix Baumgartner και επιχειρεί να σπάσει κάθε ρεκόρ αφασίας.

 ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 Σε μία από τις εξομολογήσεις του, ο Μπομπ Τρά, μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, έδωσε την δική του ανατριχιαστική μαρτυρία για το πως επιλέχθηκε το πετσόκομα μιθών και συντάξεων, μαζί με τα χυδαία χαράτσια που ακολούθησαν. 

 -Δώσαμε (η Τρόικα) 3 εναλλακτικές στον κ. Παπακωνσταντίνου-άρχισε να διηγείται οΜπομπ Τρα. H πρώτη ήταν να απολυθούν άμεσα 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Παπακωνσταντίνου που τον είχαμε στην άλλη άκρη του ακουστικού μας είπε «περιμένετε να ενημερώσω τον κ. Παπανδρέου». Ήμασταν στη γραμμή όταν μας μετέφερε την κάθετη άρνηση του τότε πρωθυπουργού, «με τίποτε, είναι ψηφοφόροι μας, αυτοί μας στηρίζουν». Η δεύτερη εναλλακτική ήταν να γίνει άμεσα και χωρίς καθυστέρηση μια καταιγίδα αποκρατικοποιήσεων. Κι αυτό το αρνήθηκε με το ίδιο επιχείρημα «αυτοί μας στηρίζουν». Η τρίτη και τελευταία εναλλακτική ήταν το κόψιμο μισθών και συντάξεων.«Ναι αυτή είναι η καλύτερη λύση...Αυτό να κάνουμε...» μας απάντησαν ομόφωνα οι κ.κ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου.

Οι συνομιλητές του πάγωσαν. Τον άκουγαν άφωνοι να διηγείται μέσα σε λίγα λεπτά την επιλογή του ολέθρου για έναν ολόκληρο λαό. 
Δύο γόνοι πολιτικών οικογενειών, άψητοι και ανερμάτιστοι στην εξουσία, επέλεξαν με κριτήριο την διατήρηση του κρατικοδίαιτου κομματικού κράτους των συμμοριών του δημοσίου την πιο καταστροφική λύση για την χώρα.
Μας οδήγησαν αλυσοδεμένους στο Μνημόνιο για να μην διαταραχθεί το σαθρό πολιτικό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης που βασίζεται στο κομματικό κράτος. 

 «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»>ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΔΕΛΦΕΣ

 Εύλογα ερωτηματικά προκαλούνται από την αινιγματική σιωπή των δυο εξαδέλφων του Γιώργου Παπακωνσταντινου οι οποίες ακόμη δεν έχουν πάρει θέση για την εμπλοκή τους στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Οι δραστήριες δικηγόροι, συγγενείς του πρώην Τσάρου της ελληνικής οικονομίας , με συμμετοχές στα διοικητικά συμβούλια γνωστών εταιρειών είναι κόρες του εκλιπόντος πρώην υπουργού Μιχάλη Παπακωνταντίνου και σύζυγοι επιχειρηματιών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται σε συμβόλαια και μπίζνες εκατομμυρίων.

Αυτό είναι το προφίλ της Ελένης και της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου, των δύο ξαδέλφων του πρώην «τσάρου της Οικονομίας» Γιώργου Παπακωνσταντίνου, τα ονόματα των οποίων και των συζύγων τους "σβήστηκαν" από τη λίστα Λαγκάρντ.

Η παρουσία των δυο γυναικών και των συζύγων τους Σ. Σικιαρίδη και Α. Ροσσώνη με τους λογαριασμούς τους στην «αυθεντική» λίστα Λαγκάρντ είναι αυτή που «καίει» τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και προκαλεί μια νέα πολιτική θύελλα στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με το ΒΗΜΑ, η κ. Ελένη Παπακωνσταντίνου, κόρη του Μιχάλη και της Τάσας Παπακωνσταντίνου, 54 χρόνων, είναι δραστήρια δικηγόρος αλλά και μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ). Τη θέση αυτή κατέλαβε τον Φεβρουάριο 2012 αντικαθιστώντας το μέλος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών. Σπούδασε νομικά στο London School of Economics και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Harvard.

Αφού πρώτα άσκησε για κάποιο διάστημα τη δικηγορία στη Νέα Υόρκη, στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και μαζί με την αδερφή της Μαρίνα «κληρονόμησαν»το δικηγορικό γραφείο του πατέρα της. Η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών, όπως της Toyota, Philip Morris/Παπαστράτος, Swarowski, μέλος του ΔΣ της KRAFT FOOD HELLAS, μέλος του ΔΣ της S&Β Βιομηχανικά Ορυκτά και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Εκτός όλων των άλλων δραστηριοτήτων της έχει προωθήσει δράσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων, που είχαν σχέση και με την Παιδεία αλλά και την εξωτερική πολιτική. Μέσω αυτών των δράσεων γνώρισε και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Παντρεύτηκε με τον Συμεών Σικιαρίδη, εξειδικευμένο νομικός στο δίκαιο της εξαγοράς και συγχώνευσης εταιριών.

Η αδελφή της Μαρίνα Παπακωνσταντίνου, 52 χρόνων, είναι επίσης δικηγόρος. Και αυτή έκανε μεταπτυχιακά σε βρετανικό πανεπιστήμιο. Σπούδασε στη Νομική Θράκης παντρεύτηκε με τον πολιτικό μηχανικό Ανδρέα Ροσσώνη. Ο τελευταίος, γόνος αστικής οικογένειας και απόφοιτος του Κολλεγίου, είναι πασίγνωστος στο χώρο των πολεμικών εξοπλισμών, καθώς εδώ και χρόνια αντιπροσωπεύει διάφορα ιταλικά οπλικά συστήματα, κυρίως για το Πολεμικό Ναυτικό (κανόνια και βλήματα Oto Melara).

Στην πάροδο των χρόνων αναπτύσσει φιλική σχέση με το Θόδωρο Ασημακόπουλο, παλιό επικοινωνιολόγο του Φώτη Κουβέλη και από το 2009 σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου.

Σύμφωνα με το εξειδικευμένο site onalert.gr, ο Θ. Ασημακόπουλος αντιπροσωπεύει την Ιταλική αεροναυπηγική εταιρία ALLENIA. Την περίοδο του 2010 επί αναπληρωτού υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη και Γενικού Διευθυντή Εξοπλισμών Β. Βασιλάκου διεξάγονται σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και της ΑLLENIA για την παραλαβή 12 ιταλικών μεταγωγικών αεροσκαφών C - 27 J που είχε παραγγείλει η Ελλάδα από το 2002. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παρουσιάζουν διάφορα τεχνικά προβλήματα και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία αρνείται να τα παραλάβει. Ο Β. Βασιλάκος επιβάλει ρήτρες καθυστέρησης και το «ντουέτο» Ασημακόπουλου - Ροσόνη παρασκηνιακώς καταβάλουν προσπάθειες για να μην πληρωθούν οι ρήτρες και να παραληφθούν τα αεροπλάνα από τα οποία πάντως σήμερα πετάει μόνον ένα!

Σε κάθε περίπτωση το 2010 και μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, παρά την οικονομική κρίση, ο A. Ροσσόνης αναπτύσσει εντονότατη δραστηριότητα στο χώρο των εξοπλισμών.

Φέρεται να εμπλέκεται στο σκάνδαλο των υποβρυχίων Type 214, σε ότι αφορά την τελική φάση του (προμήθεια δύο επιπλέον Type 214 τον Σεπτέμβριο του 2010 και τροποποίηση της σύμβασης Neptune II) καθώς σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει το site defencenet.gr ο Α.Ρωσσώνης ήταν μέλος της ομάδας που προώθησε την αναθεώρηση της σύμβασης και εκεί που οι Γερμανοί ήταν να πληρώσουν ρήτρα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, πήραν μέσω του Ισκαντάρ Σάφα, Λιβανέζου ιδιοκτήτη του Σκαραμαγκά και φίλου του, μια .... ακόμα παραγγελία για δύο υποβρύχια! Δηλαδή ενώ η Ελλάδα είχε μπει στο Μνημόνιο, όλοι οι εξοπλισμοί είχαν "παγώσει", οι Γερμανοί της ThyssenKrupp Marine Systems παρακαλούσαν να μας χαρίσουν δύο υποβρύχια για να κλείσει το θέμα των μιζών και της αποτυχίας του προγράμματος Neptune II , ο κ. Ρωσσώνης (ή Ροσόνης, όπως γράφει η επαγγελματική του κάρτα) φέρεται να μεσολάβησε ώστε να εκταμιευθούν από το υπουργείο Οικονομικών και τον Γ. Παπακωνσταντίνου επιπλέον δαπάνη 480 εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή μέρους του προγράμματος των υποβρυχίων...

Την παραίτηση Στουρνάρα ζητούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες

Την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ ζητούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Όπως σημειώνει σε δήλωσή του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Νότης Μαριάς, ο υπουργός διατηρεί ακόμα στη θέση της την εμπλεκόμενη στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ Ελένη Παπακωνσταντινου, που είναι μέλος του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).

Ζητά επίσης την παραίτηση του Τάκη Αθανασόπουλου και του διοικητικού συμβουλίου του ταμείου που την τοποθέτησαν.

TON ΠΑΝΕ "ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ" ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Στην πρόταση της ΝΔ, του ΠαΣοΚ και την ΔΗΜΑΡ για την συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής η οποία θα διερευνήσεις εάν προκύπτουν ποινικές ευθύνες για τον πρώην «τσάρο» της Οικονομίας αναφέρεται ακόμα ότι «από την διενέργεια ελέγχου και αντιπαραβολής των ονομάτων των αναφερομένων στο USB (2.059 ηλεκτρονικά αρχεία) με αυτά που περιλαμβάνονται στην αυθεντική λίστα Λαγκάρντ (2.062), προέκυψε ότι από την αρχική λίστα είχαν διαγραφεί τρία ονόματα τα οποία ανήκουν σε συγγενικά πρόσωπα του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου».

Έτσι, με το σκεπτικό αυτό προτείνεται η παραπομπή του για τα αδικήματα της νόθευσης εγγράφου και της παράβασης καθήκοντος, καθώς υπάρχει η «βάσιμη υπόνοια ότι προέβη σε διαγραφή τριών ηλεκτρονικών αρχείων τα οποία ανήκουν σε συγγενικά του πρόσωπα, προσπορίζοντας πιθανώς έτσι στους διαγραφέντες από τη λίστα συγγενείς του ή σε τρίτου, οικονομικό όφελος λόγω της αποφυγής φορολογικού ελέγχου και προκαλώντας ταυτόχρονα αντίστοιχη βλάβη σε βάρος του δημοσίου».

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι στα καθήκοντα της επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης (προανακριτική) ανήκει μεταξύ άλλων η διευκρίνιση και του θέματος της παρέλευσης ή μη της αποσβεστικής προθεσμίας που ορίζει το Σύνταγμα, όπως επίσης σε αυτή την επιτροπή «ανήκει και η εκτίμηση εάν η συγκεκριμένη πράξη της νόθευσης εγγράφου που φέρεται να έχει τελέσει, εντάσσεται στον κύκλο των αρμοδιοτήτων του ή εκφεύγει αυτού». Με την επισήμανση αυτή, όπως εκτιμάται, γίνεται προσπάθεια να αφ’ ενός να αποκλειστεί κάθε περιθώριο για επίκληση λόγων παραγραφής κάποιου εκ των αδικημάτων και αφ’ ετέρου δίδεται η δυνατότητα να παραπεμφθεί ο πρώην υπουργός με τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για το αδίκημα της νόθευσης εγγράφου, επειδή όπως έλεγαν αρμόδιες πηγές, η πράξη αυτή δεν έχει σχέση με την υπουργική του ιδιότητα, κυρίως αν αποδειχθεί ότι έγινε για να προσποριστούν οικονομικό όφελος τα εν λόγω συγγενικά του πρόσωπα.

Την πρόταση υπογράφουν συνολικά 71 βουλευτές, εκ των οποίων 36 της ΝΔ (δεν υπογράφει ο Πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντ. Σαμαράς)., 22 του ΠαΣοΚ (δεν υπογράφουν οι κκ. Ευ. Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου και Απ. Κακλαμάνηςλόγω της θεσμικής τους ιδιότητας, όπως ειπώθηκε από την Ιπποκράτους) και 13 της ΔΗΜΑΡ (εκτός των κκ. Φ. Κουβέλη όπως και των Οδ. Βουδούρη και Π. Μουτσινάς). 

Ήδη από την Ολλανδία φτάνουν μηνύματα που θέλουν τον Παπακωνσταντίνου να απειλεί ότι θα πάρει πολύ κόσμο μαζί του στις Φυλακές Κορυδαλλού. Πολιτικούς, τεχνοκράτες, εκδότες, επιχειρηματίες, στελέχη του ΣΔΟΕ και πάει λέγοντας. Εκτίμησή μας είναι ότι το πραγματικό πάρτυ τώρα αρχίζει και ευχόμαστε πράγματι οι 3 μουσαντένιοι φραπεδιάρηδες της συγκυβέρνησης να στήσουν Προανακριτική Επιτροπή για τον «Ιπτάμενο Ολλανδό». 

Σ΄αυτή την περίπτωση θα βγούνε στη φορά όλα τα ντοκουμέντα των βρώμικων συναλλαγών με την Τρόικα. Θα βγούνε επίσης στη φόρα όλες οι βρώμικες συναλλαγές των ντόπιων νταβατζήδων με τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας, μια και οΠαπακωνσταντίνου είχε για πολλά χρόνια στην δικαιοδοσία του τον αλανιάρη ΣΔΟΕ και έχει φακέλους που καίνει κορυφαίους πολιτικούς και επιχειρηματίες. Από την στιγμή που θα πατηθεί το κουμπί της Προανακριτικής για τον Παπακωνσταντίνου το πολιτικό σκηνικό θα γίνει Φουκουσίμα. Ειδικά εάν επιχειρήσουν να εμπλέξουν και τον Διώτη στην υπόθεση. «Κούγκι» θα γίνει η πολιτική ζωή του τόπου. Αναρωτιέται κανείς αν οι 3 φραπεδιάρηδες σκέφθηκαν καλά την ιδέα να ρίξουν στον Γεντί Κουλέ τον Κοζανίτη.

Θα ζήσουμε έναν υπέροχα συναρπαστικό χειμώνα με τον Παπακωνσταντίνου να περνάει στην αντεπίθεση διαρρέοντας έγγραφα από το ξεπούλημα στην Τρόικα και τις υπογραφές σε θανατηφόρα συμφωνητικά για τη χώρα μας.

Ζούμε για την στιγμή που η λίστα Λαγκάρντ θα έχει αποτεφρώσει όλο το σάπιο πολιτικό προσωπικό.

Ήδη ο Παπακωνσταντίνου οργανώνεται σε διαρκή επικοινωνία με τους δικηγόρους του, το σύστημα του ΓΑΠ αλλά και ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που θα τον στηρίξει αναγκαστικά για να μην πάρει κι αυτούς μαζί του.

Στις σκοτεινές συναλλαγές των εγχώριων πολιτικών με την Τρόικα έχουν εμπλοκή κορυφαίοι πολιτικοί που σήμερα επιχειρούν φορτώνοντας τα πάντα όλα στον «Ολλανδό» να την βγάλουν καθαρή. 

Τρία χρόνια τώρα, οι πρωθυπουργοί,  οι υπουργοί , οι Γραμματείς, οι Φαρισαίοι, οι τεχνοκράτες και διάφορα λαμόγια του συστήματος έδεσαν με τις υπογραφές τους χειροπόδαρα έναν ολόκληρο λαό και να που η ίδια η ζωή τους εκδικείται. Ο Παπακωνσταντίνου που υπήρξε πρωταγωνιστής της μεγαλύτερης μεταπολεμικής λαίλαπας για την Ελλάδα πρέπει να πληρώσει. Το ίδιο όμως και οι φαύλοι συνεχιστές αυτής της πολιτικής η οποία οδηγεί βαία στην φτωχοποίηση του πληθυσμού δίχως καμία μεταρρύθμιση, καμία αποκρατικοποίηση, κανέναν εκσυγχρονισμό του άθλιου –παρακράτους. Το πως φτάσαμε ως εδώ και ποιοι πολιτικοί και τεχνοκράτες  εμπλέκονται στην εξαθλίωση της χώρας, με τις υπογραφές τους, θα παρελάσουν από μπροστά μας καθώς ο Παπακωνσταντίνου δεν έχει καμία διάθεση να πάει μόνο αυτός στη στενή. Θα πάρει κι άλλους μαζί του το παληκάρι- να είναι καλά ο Φαλτσιάνης που απαλλοτρίωσε τα ονόματα των Ευρωπαίων φοροφυγάδων.

Γύρευε πόσα ντοκουμέντα της εθνικής προδοσίας θα κάνουν την εμφανισή τους σε ελληνικά και ξένα ΜΜΕ καθώς ο «Ολλανδός» έχει άκρες με δημοσιογράφους απ’ όλο τον κόσμο. Δεν θα πιει μόνος του το πικρό ποτήρι.

Δεν θα γίνει αυτός ο Τσοβόλας του Μνημονίου.

Πηγή : kourdistoportocali.com